۱۳۸۹ مهر ۲۵, یکشنبه

قهقهه توام با شرمندگی

تفاوت اسکل کردن بچه‌ها با بزرگترها اینه که وقتی بچه‌ها رو اسکل می‌کنی و نمی‌فهمن، می‌رن می‌پرسن و بعدش با انگشت تو رو نشون می‌دن و جلوی جمع ضایع می‌شی که یه بچه رو گیر آوردی!
منتها وقتی بزرگترها رو اسکل می‌کنی و نمی‌فهمن، می‌رن می‌پرسن و بعدش خودشون رو می‌زنن به کوچه علی‌چپ، سوت می‌زنن و رد می‌شن، سریع بحث رو عوض می‌کنن تا ضایع نشن و تو قاه‌قاه می‌خندی...

۱۳۸۹ مهر ۲۰, سه‌شنبه

گاه‌شمار تقریبا سریع مدرسه

این دو  شراگیم زند و روزبه گاه‌شمار مدرسه به راه انداختن. منم خوشم اومد، خواستم یه چیزی مثلش رو بنویسم...

اول دبستان؛ مدرسه‌ی دکتر محمود افشار، معلمی داشتم که به قیافه‌ش می‌خورد زنی 55-60ساله باشه، همیشه یه بافتنی تنش بود از اینا که تابلو بود خودش بافته، یه عینک ته‌استکانی داشت و یه خط‌کش 50سانتی‌متری همیشه دستش بود، چقدر ازش می‌ترسیدم... هر شب کابوس کتک خوردن با اون خط‌کش رو می‌دیدم(رو حساب کتک خوردن مجید تو اون سریاله با خط‌کش) اولین بار که می‌خواستم اجازه بگیرم که برم دستشویی، قبض روح شدم تا تونستم حرفم رو بزنم، یه هادی نامی هم داشتیم که همیشه سر کلاس می‌شاشید و بوی گند کلاس رو برمی‌داشت، لااقل هفته‌ای یک بار کارش بود!! یه چیزی هم که هیچ وقت یادم نمی‌ره، روز 31شهریور بود که وقتی اکثر بچه‌ها گریه می‌کردن، من و 4-5نفر دیگه آخر صف کلاس‌مون سر سن و سال، چک و چونه می‌زدیم و من حرص می‌خوردم که به هیچ روشی نمی‌تونستم حالیشون کنم که سن و سال ربطی به قد و هیکل نداره و اگه کنار هم وایسن چیزی معلوم نمی‌شه!!!

کلاس دوم هم همونجا بودم، واسه‌ی ثبت‌نام هیچ اقدامی نکرده بودیم، روز اول مهر بابام منو گذاشت دم در مدرسه و رفت شرکت، اسمم توی لیست تقسیم‌بندیِ کلاس‌ها اصلا ثبت نشده بود و معلم‌ها مونده بودن که من رو چی کار کنن که یکی از معاونین اومد اسمم رو پرسید و وقتی فهمید من پسر رییس انجمن اولیا و مربیان هستم، گفت خوب مسئله‌ای نیست، این پسر آقای خرم دله و من رو برد تو یکی از کلاس‌ها نشوند و شدم شاگرد اون کلاس...

سال سوم، تو همون مدرسه، معلمی داشتم که همیشه سعی در خوش‌خط کردن بچه‌های کلاس داشت و فکر می‌کنم بیشترین کسی که اشتباهی به جای خانوم معلم، مامان صداش زدم همون بود! :دی یه دفعه مامان رو کشونده بود مدرسه به جرم بد خط بودنم، بعد دفترم رو صفحه‌هاش رو از وسط پاره کرد و داد دستم، به خیال اینکه غرورم جریحه‌دار بشه و وقتی از دفتر اومده بودم بیرون به این فکر می‌کردم که خوب که چی آخه؟ الان یعنی من باید گریه کنم مثلا؟

سال بعد، برای اولین بار، معلمم مرد بود! دو سال قبلش، همون مرد معلم داداشم بود و من رو از اونجا می‌شناخت و یادمه یکی دو سال بعد تو یکی از فیلم‌هایی که تو مدرسه‌ی ما گرفته شده بود، بازی کرده بود... سال چهارم بار اولی بود که معدل‌هام بیست نشدن! نامرد یه دفعه به خاطر نبردن یه پلی‌کپی چقدر منو ضایع کرد!

سال پنجم، فامیل معلمم دلبری بود و از بس با اسمش حال می‌کرد، همیشه باهاش شعر می‌خوند! حس گندگیِ کلاس پنجمی بودن اون سال خیلی باهام بود و قشنگ یادمه که آخرین امتحان خرداد اون سال، دهم بود و وقتی برای آخرین بار، بعد از پنج سال از اون مدرسه میومدم بیرون، تو گلوم بغض داشتم.

اول راهنمایی، مدرسه‌ای می‌رفتم که معروف به هتل فاضل بود، معلم ادبیاتی داشتم که سر لج و لج بازی و اصولا کرم داشتنم در زمینه‌ی ننوشتن انشا! همیشه بهم نمره‌ی یک می‌داد، مردک همیشه پیرهن‌های گل‌گلی، طرح بامشادی می‌پوشید، شلوار گشادش رو تا زیر قفسه‌ی سینه می‌کشید بالا، ولی حتی با این وجود باز هم شورت مامان‌دوزش چند سانت از بالای شلوارش می‌زد بیرون و در عوض از پایین پاچه‌ش انقدر بالا بود که جوراب صورتی یا قرمزش همیشه دیده می‌شد! صبح به صبح، کیف سامسونت سیاه‌ش رو می‌ذاشت رو میزش و به طرز مشکوکی سرش رو می‌کرد توش و همیشه تو کف این بودیم که چی کار می‌کنه تا بالاخره توسط یکی از دوستان کشف شد که آقا صبح به صبح یه شیر سه گوش همراه با بیسکویت مادر می‌خوره! همیشه وقتی دختر ساختمون روبرویی از شدت خارش تن میو‌مد و لب پنجره می‌نشست، ما رو نهی از منکر می‌کرد و خودش می‌رفت دستاش رو می‌گذاشت لب پنجره و اندامش رو بالا پایین می‌کرد و حاضرم شرط ببندم اگه سوراخی توی دیوار بود، همون لحظه می‌کرد توی سوراخِ گچ و سیمانیِ دیوار...

دوم راهنمایی که رسیده بودم، اکثر بحث‌ها مربوط به پایین تنه بود و خنده به اون‌هایی که نه تنها اسم اندام تناسلی رو نمی‌دونن، بلکه تفاوت مرد و زن رو هم نمی‌دونستن و تعریف کردن دکتربازی‌های تو محل با فامیل و دخترهای همسایه تو سن پنج سالگی و بهت و انفجار خنده‌هایی که باعث می‌شد نیمکت‌های یه نفره‌ی زپرتی بشکنه و منجر به اخراج شدن از کلاس بشه! اخراج‌هایی که به هفته‌ای دو-سه بار رسیده بود و کار به جایی کشیده بود که معلم به محض ورود اشاره می‌کرد که برم بیرون از کلاس... :دی

سال سوم، آخ سال سوم :دی جدا که اون سال‌ها هیچ‌وقت تکرار نمی‌شن! روزهایی که تک‌تکشون یک خاطره بود... از چای داغ ریختن رو سر معلم تاریخ و تا چهار ساعت بعدش کلاغ‌پر رفتن تو حیاط و لو ندادن اسم فرد خاطی گرفته تا پرت کردن کفش تو صورت معلم زبان، یا مسبب استعفا دادن دبیر ادبیات تو روز دوم مهر، یا بیمارستان فرستادن معلم پرورشی به خاطر درآوردن میخ‌های صندلی زمین خوردنش و یا حتی اسکل کردن پسرکِ ساده و تُرک کلاسمون تو آخرین روز سال، قبل از عید و ترکیدن مدرسه از شایعات بی‌اساسی که باعث کاهش 2 نمره‌ای انضباط شد...

اول دبیرستان، سالی بود که اگر از سال قبلش می‌شد یک کتاب مفصل پر از خاطرات کمدی نوشت، اون سال رو از هر هفته‌ش می‌شد یه کتاب سراسر خنده نوشت، یکی از تاریخی‌ترینِ این هفته‌ها، صبحی شروع شد که از ونک تا پارک ملت با دو تا دیگه از دوستام دویدم به خاطر فرار از دست ناظم مدرسه که با پرایدش دنبالمون میومد و بعدش بدمینتون بازی کردن با پیرمرد پیرزن‌های پارک ملت، به جای رفتن مدرسه و درست همون فرداش، شاهکار 118 رو به وجود آوردن، آتیش زدن کلاس تو همون هفته و زیر بار نرفتن به خاطر دست کاری تو آمارِ حاضری و بعدش فرار کردن از مدرسه، دوباره فرداش مسبب شکستن پای مستخدم مدرسه و به جای اخراج نشدن دو هفته‌ای از مدرسه، تعمیر تمام میز و نیمکت‌های مدرسه و در آخر هم رفتن تو رختکن دخترا توی باشگاه انقلاب... :دی

دوم هنرستان، جدا از لذت فرمت کردن یا ترکوندن کامپیوترهای مدرسه! یکی از بزرگ‌ترین سوژه‌ها معلم ورزش 70 ساله‌مون بود که صبح به صبح می‌رفت روی سکو و میل‌های 20کیلویی رو می‌برد بالای سرش و میل می‌زد و از هر پنج بار حرکت، چهار بار رو می‌زد توی سر خودش...

سال آخر هنرستان، همه‌ش صرف کلاه گذاشتن سر بچه‌های مدرسه شد و کشوندنشون توی شبکه‌ی هرمی یکی از شرکت‌های هرمی که توش کار می‌کردم، جلسات روزهای فرد بود، ساعت 11شب، روزهای زوج، اول صبح ادبیات داشتیم، همیشه خواب بودم و دبیر دودکشم که روزی 5پاکت سیگار خوراکش بود، سرم داد می‌زد، طفلک همیشه از ورشکستگی‌ش در زمان جنگ و حصرتش از اجبار فروختن مجموعه‌ی کامل فرهنگ دهخدا که داشت می‌گفت، آخر سال واسه گرفتن نمره، همه رو ترغیب کردیم پول بذارن رو هم و براش این فرهنگ رو بگیرن تا نمره بگیریم ازش، منتها نداد! :دی

۱۳۸۹ مهر ۱۹, دوشنبه

همراه با موسیقی

می‌دونی؟ یکی از بزرگترین بدبختی‌های افراد اهل موسیقی(امثال من و اکثر کسانی که باهاشون صنم دارم) همون حرفیه که یه نفر می‌زد که می‌گفت "آهنگی که واقعا عاشقشی رو با هیچ‌کس گوش نکن، همیشه تنها گوش کن! چون یه وقت اگه اون یه نفر تنهات بذاره، بهترین موسیقیِ تمام عمرت، می‌شه بدترین و غم‌انگیزترین و مزخرف‌ترین آهنگ تمام عمرت..." در عین حالی که عاشق آهنگی، ازش نفرت داری، دیوونه‌وار دوست داری گوش کنی، اما از طرفی دلت نمی‌خواد یاد اون بیفتی، هر لحظه دلت می‌خواد بزنی بره ترک بعد، ولی از طرفی هم دلت نمیاد که اون آهنگ ناز رو گوش نکنی...
آخ! بد دردیه! اینو عشاق دنیای موسیقی خوب می‌فهمن... خصوصا اونایی که خودشون این تجربه رو داشتن.
اما از طرفی همه‌ی اینها زر مفته! اون لحظه‌ای که تو آغوش یار هستی، روی پنجه‌ی پاهاش بلند شده، دستات دور کمرش به همدیگه رسیدن، دستاش به مثال زنجیر دور گردنت آویزون شده، لب‌هات روی لب‌هاش قفل شده، چشم‌هات بسته‌ست، مگه می‌شه که دلت نخواد بهترین موسیقی رو تو بهترین لحظاتت نشنوی؟ مگه می‌شه وقتی زیر گوش هم زمزمه می‌کنین دلت نخواد موسیقی متن، زیباترین ملودی گوش‌نواز نباشه؟ معلومه که نمی‌شه!
اما بعدا اسم اون ترانه که میاد، یاد اون لعنتی چنگ می‌زنه به قفسه‌ی سینه‌ت! از اون به بعد تنها راه چاره‌ت اینه که دلت رو بسپاری دست کس دیگه‌ای تا ببره برای خودش... اون وقت اون موسیقی رو دوباره تو بهترین لحظاتتون گوش کنی تا دوباره بهترین لحظاتت با بهترین موسیقی همراه بشه... جواب می‌ده!

پ. ن: هنوز بهترین موسیقی‌های عمرم رو با هیچ‌کس اینطوری شریک نبودم!!

۱۳۸۹ مهر ۱۴, چهارشنبه

- آخــــی، پسر با من حرف بزن، بالاخره ما چندین و چند ساله با هم رفیقیم...
- ای بابا! کامران جون، دست رو دلم نذار که گُهیه! بو می‌گیری...

۱۳۸۹ مهر ۱۰, شنبه

هَپَل مَپَل

پدری دارم که تنش همیشه خارش داره! یعنی اصلا آروم نداره! 11ساله که بازنشسته شده(یا به قول خودش "با زن نشسته" شده.) ولی لحظه‌ای آرامش نداره! هر چند که خودم هم معتقدم آدم اگه بعد از بازنشستگی بشینه توی خونه! مثل این می‌مونه که به انتظارِ فرشته‌ی مرگ نشسته باشه، ولی خوب این آقای ما، دیگه شاهکاره!
خونه‌ی ما سال 63 توسط خودش ساخته شده! اینکه بعد از اون سال چند بار فقط برای رنگ و نقاشی کل بند و بساطمون رو بهم ریختیم بماند! قدیما باز خوبیش این بود که فقط یک طبقه رو می‌نشستیم و باقیش مستاجر بود! حالا که هر چهار طبقه رو فقط خودمون هستیم بدبختی بسی وحشتناک است، چرا که وقتِ بنایی وسایل چهار طبقه به گند کشیده می‌شه و همش هم از آن خودمونه...
از زمانی که من به یاد دارم این بابای ما کرمِ بنایی و تغییر و تحول اندر وجودش بوده، هیچ‌وقت هم آتیشش خاموش نمی‌شه! اولینش رو که من یادمه، اواخر سال 75 بود، بعدیش سال 77، بعدی اواخر سال 82 و اوایل 83 و حالا دوباره شروع کرده به بنایی!!!
البته این بار فقط طبقات پایینیه!
از شنبه‌ی گذشته این عذاب شروع شده، ولی وقتی به اوج خودش رسید که روز سه‌شنبه موتورخونه برای مدرن شدن و جابه‌جایی برای حداقل 10روز تعطیل شد! آبِ گرم نداریم، حمام هم نداریم! اگر هوای تهران سرد بود که شوفاژ هم تعطیل بود و کلا به خاک سیاه می‌نشستیم!
حالا تو تصور کن چطوری حمام می‌رم، منی که هر روز لااقل یک بار می‌رم و اگر فعالیتم زیاد باشه حتی شب برای بار دوم می‌رم...
حالا از اون روز فقط دو بار رفته‌م که یکیش هم خونه‌ی خودمون نبوده! بار اول همچون عهد عتیق! قابلمه‌ی آب رو روی گاز گرم کردم و بردم داخل حموم...
کoon لخت نشستم کف حمام با یه کاسه استیل از قابلمه، آبِ جوش رو می‌ریختم توی لگن و با آب سرد قاطی می‌کردم تا ولرم بشه و استفاده کنم! همه‌ش یادِ این "شما یادتون نمیاد..."ها توی نت میافتادم که از حمام رفتن‌های دهه 60 و اینها نوشتن، گاهی هم به یاد اون بنده خداهایی که این امکانات رو کلا ندارن! نه حالا فقط برای 10 روز یا یکی دو روز بالا پایین...

حالا همه‌ی این بیداری وژدان و اینها رو بی‌خیال! :دی
کی حاضره حمومش رو با من شریک بشه برای این مدت کوتاه؟ ;;)

۱۳۸۹ مهر ۶, سه‌شنبه

ماگِ خسته

نهایت روزمرگی اونجایی نمود پیدا می‌کنه که شبت نزدیک ساعت 5صبح تموم بشه، وقتی که یک ساعت-یک ساعت و نیم گذشته رو در حال غلت زدن روی تخت گذرونده باشی، گاهی به موزیک گوش دادن، گاهی از پنجره بیرون رو نگاه کردن و خیره شدن به چراغ تک ماشین‌هایی که از اتوبان رد می‌شن و افکار درهم و برهم‌ت... اینکه افتادی دنبال چه برنامه‌ی کاری‌ای و فردا که می‌خوای بری دنبال این کارها، هر کس چه حرفی خواهد زد و...
نهایت روزمرگی اونجاست که ساعت 11، صبحت شروع بشه و از درد شونه‌ت تا دو ساعت نتونی بلند بشی! وقتی بلند می‌شی، قبل اینکه صورتت رو بشوری، دکمه‌ی پاور کامپیوتر رو بزنی و بری دستشویی، وقتی میای بیرون، همونطور ایستاده پسووردت رو بزنی تا کامپیوتر کامل ران بشه، بری موهات رو برسی چیزی بزنی و لباسی بپوشی، بعد دوباره برنامه‌های همیشگی کامپیوترت رو باز کنی و ببینی اوه! آیتم‌های گودرت چقدر زده بالا! با خودت بگی چرا این‌ها انقدر آپ می‌کنن؟ با خودت بگی خوبه لااقل زیاد فالو نمی‌کنی که توی خوندنشون بمونی، بعد بری یه قهوه‌ی تلخ بریزی و اندازه‌ی صد صفحه کتاب بشینی گودر بخونی...
توضیح عکس: این رو 10سالی می‌شه که دارم...