۱۳۸۹ شهریور ۲۵, پنجشنبه

نامه تا نگاه

گاهی وقتا چند ساعت توسط SMS با کسی حرف می‌زنم، ولی خوب کل حرفی که توی چند ساعت بینمون رد و بدل می‌شه از چندتا پاراگراف بیشتر تجاوز نمی‌کنه و تو کل مدت هم جر می‌خورم تا منظورم رو درست بگیره یا یه وقت اشتباه برداشت نکنه...
در عوض توی مسنجر، هر خط از حرف‌هایی که بینمون زده بشه، جای یه SMS رو می‌گیره و تو یه دقیقه بیشتر از 20-30تا SMS می‌شه حرف زد، تقریبا هم می‌شه احوالات رو با شکلک‌های آماده به طرف نشون بدم، ولی خوب بازم نموده می‌شم، حوصله‌م سر می‌ره!
با تلفن که حرف می‌زنم، بی‌خیال از اینکه طرف نگام نمی‌کنه، با هر حالتی که بخوام باهاش حرف می‌زنم و حرف‌هایی که توی چت یک ساعت طول می‌کشید بزنیم رو در عرض یک ربع می‌زنیم، صدای خنده‌هاش میاد و غم اگر تو صداش باشه معلومه و ...
اما وقتی نوبت به حرف زدن کنار هم یا روبروی هم می‌رسه...
آخ!
آخ که انگار اصلا هیچ‌وقت احتیاجی به حرف زدن نبوده و نیست!

۱۳۸۹ شهریور ۱۶, سه‌شنبه

در راستای قبلی

با وجود تمام فحش‌های رکیکی که معمولا ربط به خواهر و مادر سایberiها داره و نثارشون می‌کنم...
سر و ته‌م رو بزنند، از قدرت خوشم میاد! گاهی واقعا لذت می‌برم و می‌گم دمشون گرم، سیستم‌ها و مردمان واقعا هوشمندی پای این تشکیلات نشستن! البته بیشتر مواقعی که به فیلterهای آی‌پی و پروتوکل‌های خاص و httpsها و این‌ها که می‌رسم، دهنم به تشویق باز می‌شه...
خواهی نخواهی دیوانه‌ام!

تفکر

وقتی می‌خواستم این پست رو بذارم، سرکر روی تایتل بود و داشتم فکر می‌کردم... از پنجره به بیرون نگاه می‌کردم، نسیم داغ تابستون، برگ درختا رو تکون می‌داد، عجب بوی فسنجونِ نازی میومد، دست پخت مامانه دیگه! صدا، مثل همیشه‌ای که پنجره باز باشه، صدای بزرگراه میاد فقط... داشتم به این فکر می‌کردم که مثل خیلی از فعل‌های فارسی که محض جوک و مسخره بازی، آی‌ان‌جی ته‌شون می‌ذاریم که البته بعضی از این آی‌ان‌جی گذاشتن‌ها خیلی تو جامعه جا افتاده... می‌خواستم بدونم اگر بخوام برای فعل "ریدن" آی‌ان‌جی بذارم، چطوری باید بذارم، چون می‌خواستم برای تایتل پستم اون رو بذارم... هر چند که دیگه مهم نیست! چون این چند خط رو که نوشتم حالا یادم رفته که چی می‌خواستم بگم و باز یاد اون جمله‌ی معروف افتادم که یه روز به داماد عزیزمون گفتم "اونی که وقت ریدن فکر می‌کنه، وقت فکر کردن می‌رینه!" کلافگی هم عالمی دارد!!!
آهان! یادم اومد، می‌خواستم بگم سایber هم به خودیِ خود ریده با این فیلter کردنش، سایت فرهنگ لغت دهخدا رو هم بغل کردن! همین می‌شه که پیوندها تو رنکینگ الکسا شده وب سایت هفتم(تا همین چند ساعتِ پیش هشتم بود) ایران! فلاکت تا چه حد؟

پ. ن: می‌خواستم ببینم طاقار(تاقار؟ طقار؟ تقار؟) چطوری نوشته می‌شه! بلد نبودم خوب! توی فرهنگ که چیزی نیافتم. واسه‌ی پست دیگه‌ای اون رو می‌خواستم، وقتی دیدم اینطوریه! اومدم این رو نوشتم.

۱۳۸۹ شهریور ۱۴, یکشنبه

بی‌خیالم

وقتی کرم بلوله و به هر نحوی که شده بخوام حرص طرف مقابل رو در بیارم...
اگر طرف اهل چس کلاس باشه، نه تنها لذت کار افزون شود، بلکه سهل و آسان هم بگردد.

رفته بودیم بیرون و استثنا یکی از جمع هفت-هشت نفرمون از همین قماش بود.
موقع بستنی خریدن، من گفتم بستنی لیوانی می‌خوام و اون بیچاره‌ی از همه جا بی خبر هم خرید.
منم در حالی که کلی آدم دور و اطرافمون بودن، در کمال آرامش خیال پشت در بستنی لیوانی رو لیس زدم و زیر چشمی می‌پاییدمش، همونطور که منو نگاه می‌کرد تا گوشاش سرخ شده بود و انگار که می‌خواست بره تو زمین.
نیشم تا بناگوش باز شده بود، همه قضیه رو فهمیده بودن، غیر از خودش.

هیچ وقت نفهمیدم چرا یک سری فکر می‌کنن اگر تمام غذاشون رو بخورن یا نوشیدنی‌شون رو تا آخرش سر بکشن بی‌کلاس محسوب می‌شن و اگر این کار رو بکنن، مرگ خودشون شان و منزلت خودشون رو بردن بالا! آخر لذت نوشیدنی اینه که تا ته سر بکشی و لیوانش رو بکوبی رو میز! خوب وقتی ته‌ش پر باشه که نمیشه!
سر شام تمام مخلفات غذام رو خوردم و توی بشقابم و شیشه‌ی نوشیدنی‌م هیچ چیز نمونده بود!
طرف همچین نگاه می‌کرد، انگار که من بزرگترین جرم عالم رو مرتکب شدم.

پ. ن: خودم همیشه تا ته بشقابم رو می‌خورم، نوشیدنی‌م رو هم تا ته‌ش سر می‌کشم. تا چشم آنکه نتواند دید، برون تراود! :دی

۱۳۸۹ شهریور ۱۲, جمعه

رول سفیدِ گل‌گلی

مامان اومده می‌گه اون روزی که شما مردها اول بفهمین، بعدش یاد بگیرین که دستمال توالت خود به خود عوض نمی‌شه! حتما فرداش دیگه روز قیامته!

پ. ن: به من چه خوب؟ من که استفاده ندارم! تازه همه‌ش یکی دو هفته‌س که رولش خالی شده، یعنی زیاده؟ :دی

۱۳۸۹ شهریور ۹, سه‌شنبه

حواله‌ی مفتی

دخترک می‌گفت: ما مثل شما مردها بی احساس نیستیم، مثلا شما امروز یه اتفاق ناگوار یا تلخی که براتون میافته، حداکثر تا دو روز دپرس می‌شین و می‌رین تو لب! بعدش می‌گین به درک و همه چیز رو فراموش می‌کنین.
در جوابش گفتم: اینطوریام نیست! ما هم احساساتی هستیم! گاهی هم خیلی بیشتر از شما احساساتی و البته زودرنج در بعضی از مسائل هستیم، اون به درک هم که می‌گی به دلیل اینه که ما چیزی داریم که هر بازی مسخره‌ای که زندگی سرمون در میاره رو بهش حواله می‌دیم و با پرروییِ تمام خودمون رو گردن کلفت‌تر از زندگیِ نکبتی می‌بینیم و فقط برای اینکه کم نیاریم، به روی خودمون نمیاریم، حالا کی می‌گه ما فراموش می‌کنیم؟ فراموشی در کار نیست! همیشه فقط عادت به نبودن، رفتن، از دست دادن اون چیز یا اون کس هست... وگرنه فراموشی در کار نیست، شاید بگی شما زودتر عادت می‌کنین... آره، شاید ما اینطوری باشیم، ولی این هم از همون احساس کم نیاوردن نشات می‌گیره، بهتره بگم ما عادت نمی‌کنیم. فقط خودمون رو وفق می‌دیم.