۱۳۸۹ خرداد ۲۱, جمعه

در و پیکر دار

به دلیل وجودِ بی‌وجودِ ولگردهای تحت وب، با دهنی بی چاک و بست، سرای بی‌قانونی من زین پس دارای در و پیکر می‌شود تا نظرها با تایید به نمایش گذاشته بشن...
از طرفی اینکه تو بلاگر نمی‌شه هیچ نظری رو ویرایش کرد و پایینش حرف خودم رو بزنم خیلی بده، ولی از طرفی هم وقتی که نظرها رو تایید می‌کنی، همه می‌دونن که نظرها هیچ دستی توش برده نشده...

بابت قالب جدید هم ممنون! :دی

۱۳۸۹ خرداد ۱۸, سه‌شنبه

گل گاوزبون، طعم عسل

بس عجیب(البته می‌خواستم واژه‌ی دیگه‌ای رو به کار ببرم، ولی خوب...) است رسم این روزگار
دخترکی رو دوست داری، ولی لامصب لیاقت نداره حتی بهش کلمه‌ای محبت‌آمیز بگی، چه برسه به "دوستت دارم."
در عوض یکی دیگه رو که فقط در حد یک رفیق ناز دوست داری، در همه حال عاشق این هستی که بهش محبت کنی، خوشحالش کنی و لبخند رو روی لب‌هاش بنشونی. حال گاهی به نوازش، گاهی به کلامی شیرین، گاه...
اما از دست اون نفهمی که دوستش داری و مثل کبکی که گوش مخملی داره، سرش رو کرده زیر برف!
آخ که چقدر خری تو، بشر!(حالا ای خواننده کشف کن این "خر" رو با خودم بودم یا با اون.)
حس می‌کنم چون دوستش دارم، ازش بدم میاد! چون می‌خوام نازش کنم، باید اذیتش کنم! چون دلم می‌خوادش، باید از خودم دور نگه‌ش دارم...!
شدم مثل "دخترها رو دوست دارم" نوشته‌ی آرش، چند وقت پیش هم همین‌جا گذاشته بودمش. البته هنوز به اون حد نرسیدم، ولی خوب...

محبت کردن به بعضی افراد، مثل ناز کردن گل رزی می‌مونه که سرخی‌ش به خون گراییده، ولی بوی تاپاله می‌ده. طعم لب‌های این آدما مثل مزه‌ی تلخ خرزهره‌ست.
در عوض شیرینی اون رفیقی که حتی خودش هم خبر نداره که چقدر دوست داری بهش محبت کنی(البته من اینطور فکر می‌کنم.) مثل طعم عسله!

خداوند همه‌ی موجودات پر تناقضی همچون من را برگرداند داخل جاده...
آمین!

۱۳۸۹ خرداد ۱۶, یکشنبه

معادل "یس در گوش خر خوندن"

گاهی انسان(که مثلا من باشم) ملتفت می‌گردد که طرفش یه خورده کم می‌فهمه یا دو زاریش کجه یا به عبارت دیگه دیر می‌گیره، حالا! خلاصه‌ش می‌دونی چی می‌گم دیگه.
خوب خداییش این قابل درکه، همه که علامه دهر(گاهی نخاله هم می‌شه گفت) نیستن که هر مطلبی رو بگیرن! بعضی هم از اون‌ور میفتن!
بعد از مدت کوتاهی که تحقیقات بالا بدست اومد به نتیجه‌ی جدیدی می‌رسی و فرد مورد نظر رو دارای شعوری خیلی سطحی می‌بینی و به خودت شک می‌کنی که واقعا درست فهمیدی؟
اما نه! درست نفهمیدی. تازه اینجاست که روزها که می‌گذرن، حس دلسوزی بهش پیدا می‌کنی که با چه موجود کند ذهنی برخورد داری و به خاطر رعایت حال اون طفلک هم که شده رابطه رو باهاش ادامه می‌دی...
تا اینکه به حدی می‌رسه که حس می‌کنی اگر در کنار یک ملخ با سطح هوشی 1.5 در خیابون راه بری بهتر از هم کلام شدن با این یاروئه که چند ماهه باهاش آشنا شدی، حالا بیا و خودت رو از شرش خلاص کن...
وقتی که تو همین حال و هوا هستی که خودت رو از دست این موجود راحت کنی، به این نتیجه می‌رسی که نه بابا! این یارو کلا ک..خولش سوخته(واژه‌ی بهتری پیدا نکردم :دی)
نه تنها از دست من کاری ساخته نیست، بلکه دوستان دیگه هم نمی‌تونن جوابگوی این یارو باشن.

پ. ن: دیگه بیش از این حس یاوه نویسی و ضایع کردن صفحه‌ی بلاگ از یه موجود ضایع نبود.

۱۳۸۹ خرداد ۷, جمعه

وسعتی به بزرگی یک به درک

خیلی وقتا نوشتنم میاد و نمی‌تونم بنویسم. میام می‌شینم اینجا و چند ساعتی ورد بازه و من منتظرم تا یه چیزی بیاد تا بریزمش بیرون... یعنی نه اینکه چیزی جدید برون تراود، منظور اینکه همونایی که هست چگونه به برون تراود! اما خوب نمی‌شه و منم بعد از نثار اندکی فحش‌های سنگین و سبک به همه چیز، بلند می‌شم و می‌رم.

اما تازگی‌ها همش ننوشتنم میاد! اینه که توی بی‌قانون هیچی ننوشتم. یعنی دلم می‌خواست بنویسما! منتها اون حسه نمیومد.
هر وقت میومدم و می‌نوشتم، فقط زر بود که انگشتام برای نوشتنشون می‌رفتن!
حس می‌کردم عواطفم همچون استیک آب‌دار هوس انگیزی بوده که من خوردمش و حالا دارم بالا میارمش و نوشته‌های من درست مثل صحنه‌ی کریه‌المنظر بعد از عق زدنم می‌مونه.
فقط آه و ناله و شکایت...

درست در همین لحظه که دارم این واژه‌های ناهمگون و پر از تضاد همیشگی‌م رو بلغور می‌کنم، حسی تو وجودم رشد کرده به اسمِ به درک
الان که فکر می‌کنم، می‌بینم بین تمام احساس‌هایی که توی چند سال اخیر تجربه‌شون کردم، این لامصب از همه باحال‌تره.
اعتقاد دارم که باید بهش شک کرد کسی رو که فکر کنه من چقدر عقب‌افتاده‌م که این حس رو تازه کشف کردم.
بین احساس و عقیده و همین چرندیاتی که می‌شه با هم‌دیگه بینشون تفاوت قائل شد و یا مقایسه کرد، فکر نمی‌کنم افراد زیادی باشن که به درک رو در زمینه‌ی احساسش درک کرده باشن...

۱۳۸۹ اردیبهشت ۲۵, شنبه

سفر به آینده

Kami K در 20 سال آتی در خدمت شماست...
یعنی واقعا من تو سن 42 سالگی قراره انقدر شکسته باشم؟
یعنی بیست سال دیگه تریپم همینطوریه با همین ریش و این‌ها؟

بعدا نوشت: من اینجا لازم می‌دونم این توضیح رو بدم که سایت in20years.com گزینه‌ای داره برای اینکه شما عکس‌تون رو موقعی ببینید که اعتیاد دارید و در این عکس، اون گزینه فعال بوده!

۱۳۸۹ اردیبهشت ۱۵, چهارشنبه

از غرب تا شرق

یه  صمیمی هست که هر شب فریاد می‌زنه تا بی‌نهایت که راهی نیست!

ولی تا یک قدمی‌ش نباشی که نمی‌شه گفت راهی نیست! می‌شه؟

در یک قدمیِ بی‌نهایت بودن، مثل این می‌مونه که به خیلی دور، خیلی نزدیک باشی! نه؟

امشب به این فکر می‌کردم که خیلی دورِ خیلی نزدیک مثل 66شرقی می‌مونه!(کوچه‌ی ما 66غربیه) میون این دو تا کوچه که از اسمشون به نظر خیلی نزدیک میان، 6-7 لاین بزرگراه، 4-5لاین خیابون موازیِ بزرگراه، چندین پیاده رو و کلی سبزه کاری و زیباسازی‌های قالی‌بافی وجود داره! برای رفتن به این خیلی دور، لااقل نیم ساعت تو راهی... و جالب اینجاست که تا بحال پای من به این خیلی نزدیک نرسیده...

پ. ن: هرچند که مسلما حرف اون خیلی پر معناتره، من فقط گذری از ذهنم رو نوشتم اینجا!