بس عجیب(البته میخواستم واژهی دیگهای رو به کار ببرم، ولی خوب...) است رسم این روزگار
دخترکی رو دوست داری، ولی لامصب لیاقت نداره حتی بهش کلمهای محبتآمیز بگی، چه برسه به "دوستت دارم."
در عوض یکی دیگه رو که فقط در حد یک رفیق ناز دوست داری، در همه حال عاشق این هستی که بهش محبت کنی، خوشحالش کنی و لبخند رو روی لبهاش بنشونی. حال گاهی به نوازش، گاهی به کلامی شیرین، گاه...
اما از دست اون نفهمی که دوستش داری و مثل کبکی که گوش مخملی داره، سرش رو کرده زیر برف!
آخ که چقدر خری تو، بشر!(حالا ای خواننده کشف کن این "خر" رو با خودم بودم یا با اون.)
حس میکنم چون دوستش دارم، ازش بدم میاد! چون میخوام نازش کنم، باید اذیتش کنم! چون دلم میخوادش، باید از خودم دور نگهش دارم...!
شدم مثل "دخترها رو دوست دارم" نوشتهی آرش، چند وقت پیش هم همینجا گذاشته بودمش. البته هنوز به اون حد نرسیدم، ولی خوب...
محبت کردن به بعضی افراد، مثل ناز کردن گل رزی میمونه که سرخیش به خون گراییده، ولی بوی تاپاله میده. طعم لبهای این آدما مثل مزهی تلخ خرزهرهست.
در عوض شیرینی اون رفیقی که حتی خودش هم خبر نداره که چقدر دوست داری بهش محبت کنی(البته من اینطور فکر میکنم.) مثل طعم عسله!
خداوند همهی موجودات پر تناقضی همچون من را برگرداند داخل جاده...
آمین!