۱۳۸۸ اسفند ۱۳, پنجشنبه

پرایویسیِ مضحک و نوستالژیِ مزمن؛ هی روزگار

چند شب پیش، متنی آماده کردم تحت عنوان "خودتحویل‏گیری مزمن" اما توی بلاگ بارگذاری نکردم.

مودم دی‏اس‏ال از پنج‏شنبه ریپ می‏زد و صبح شنبه دار فانی رو وداع گفت.
شنبه شب که خواهرم توی شبکه کاری داشت که حتما باید انجام می‏شد با دایل-آپ به شبکه وصل شد و همون موقع که صدای مودم لپ‏تاپش بلند شد، با همدیگه گفتیم "نوستالژیه" و بعدش کرکر خنده... بعد از فقط 5،6سال استفاده از دی‏اس‏ال، دچار خودتحویل‏گیری مزمن شده بودیم... قضیه اون پست همین بود، ولی خوب از اونجایی که مودم یا روتر جدید وایرلسه و کامپیوتر من هم از نوع دسکتاپه، تا همین امشب مدیر شبکه‏ی داغونمون(همون داداشم) نتونسته بود به دلیل ذیق وقت این دو تا دستگاهِ ابله رو با همدیگه دارای همخونی کنه.
آخه یکی نیست بگه باقالیِ کچلِ موفرفری! اینم مودم بود تو سفارش دادی بیارن؟
اولش که اون متن رو نوشتم، انتظار نداشتم که تا الان شبکه درست نشده باشه، بخاطر همین تصمیم گرفتم این یکی رو بنویسم.

خلاصه‏ی مطلب اینکه تا همین یک ساعت پیش بنده در فقر اینترنتی به سر می‏بردم و فقط گاهی روی لپ‏تاپ بابائه یا خواهرم خراب می‏شدم و سرکی به ایمیل و بلاگم می‏کشیدم و ... البته دیگه "و ..." نداره، قبل از اینکه می‏خواستم به کارای دیگه برسم یا به بلاگ رفقام سر بزنم یا به سایت‏هایی که عضوشون هستم و... یا من رو از پای لپ‏تاپ بلند می‏کردن یا لپ‏تاپ رو از پای بنده...
همینه دیگه... "گَهی زین به پشت و گَهی پشت به زین" که می‏گن دقیقا مصداق این روزهای من بود. وقتی برای پی‏سی خودت پرایویسی خیلی بالایی در نظر بگیری و نذاری هیچ‏کس پاش بشینه یا اگر هم می‏شینه خودت باید حتما حضور داشته باشی، اینجور مواقع تلافی‏ش رو بدجوری سرت در میارن.
می‏دونم دیگه الان نصفیاتون می‏گین حقته، شاید هم همه‏تون.
ولی از اونجایی که من تصمیم ندارم آدم بشم، عمرا پرایویسی کامپیوترم و گوشی‏م رو برای کسی باز کنم.

ولی جدا خنده داره، تا چند سال قبل که از دایل-آپ استفاده می‏کردم، هر وقت می‏خواستم متنی رو تایپ کنم و توسط ایمیل ارسال یا توی بلاگ بارگذاری کنم، قبلش توی یه فایل "ورد" می‏نوشتم و بعد کپی/پیست می‏کردم، اما خوب بعدا دیگه توی خود ایمیل یا بلاگ می‏نوشتم... این چند روز هم کارم این شده بود.
یه دفعه دیگه هم اینجا گفته بودما، ولی دوباره می‏گم "ای بسوزه پدر تکنولوژی"

پ. ن: یکی واسه من مودم وایرلس بخره...
ای ننه!!! عَررر
بازم پ. ن: قبلا با به کار بردن بعضی واژه‏ها(مثل Privacy, Dial-Upو امثالهم) توی بلاگ مشکل داشتم، البته مسئله این بود که خوشم نمیومد اونها رو با حروف فارسی بنویسم... ولی خوب دیگه همینطوری که بنویسم، هم راحت‏تره و هم به خودم شبیه‏تر نوشتم.

۱۳۸۸ اسفند ۱۱, سه‌شنبه

گاهی وقتا؛ مرتیکه‏ی هندسی

گاهی وقتا شرایط زندگی، جا و مکان، خانواده، فرهنگ جا افتاده میون جامعه و غیره ایجاب می‏کنه که آدم تصمیمایی بگیره که نه تنها مخش رو جابه‏جا می‏کنه و تا فیهاخالدونش رو می‏سوزونه، حتی یا بهتره بگم بلکه شیشه‏ی دلش رو هم بدجوری خورد و خاکشیر می‏کنه...
گاهی وقتا این تصمیمای لعنتی، بشر رو می‏اندازه تو مثلثی که یه گوشه‏ش رو خودش وایمیسه و گوشه‏های دیگه تیکه‏های دلش که خورد و خاکشیر شده، پخش و پلا شدن...
گاهی وقتا انسان برای خلاصی از شر انتخاب این که به کدوم یکی از گوشه های مثلث زندگی‏ش فرار کنه بسمت کس دیگه‏ای پناه می‏بره. اما دریغ...
دریغ از اینکه نه تنها راه نجاتی پیدا نمی‏کنه، بلکه مثلثش رو حالا به یه چهارضلعی بدل کرده.
چهارضلعی‏ای که مسلما چهارتا کنج هم داره و حالا از ترس اینکه گوشه‏های این چهارضلعی بیشتر نشه و دلش از اینی که هست تیکه‏پاره‏تر نشه، دنبال هیچ راه چاره‏ای خارج از حول خود چهارگوشش نمی‏گرده...
اما بعد چندوقت، وضعیت به جایی کشیده شده که هر کدوم از گوشه‏ها انقدر واسه‏ی خودشون از دل این موجود بیچاره دارن که نه تنها بسته‏شون نیست، حتی دنبال بقیه تیکه‏ها هم هستند و مسخرگی کار از اینجا نشات می‏گیره که تا هر کدوم از اینها مطمئن نباشند که این دل بی‏صاحاب کاملا از آن خودشونه، حتی گوشه‏ای از محبت دلشون رو نثار این خلق خدا نخواهند کرد...
این وسط تنها ترس مالک اصلی اینه که خودش و دلش، هر دو با هم تموم بشن و کلا بین سه گوشه‏ی دیگه تقسیم بشه...
اونوقت تنها امیدی که باقی می‏مونه این خواهد بود که لااقل یکی از گوشه‏ها کم شده و دوباره مثلث زندگی به جای قبلی‏ش برگشته...
واقعا امیدواری بزرگیه.
خوب آخه یکی از همین خزعبلات قدیمی می‏گه: انسان به امید زنده‏ست...

و سه نقطه

۱۳۸۸ اسفند ۷, جمعه

یاد رفقا

الان همش داشتم با خودم می‏گفتم چه ساعات مذخرفیه(یا چی می‏گن؟ لعل آور؟ کسرآور؟ حزن آور؟ یا اصلا هرچی که می‏گن. من خودم با این کلمه‏ی "مذخرف" خیلی بیشتر از اونای دیگه حال می‏کنم.)
بعد تاریخ و ساعت رو نگاه کردم، دیدم عصر جمعه‏ست و اول از همه یاد "سلمان" افتادم که چقدر از این عصر جمعه نفرت داره...
البته خیلی‏های دیگه هم این حس و حال رو نسبت به عصر جمعه دارن و باز هم البته توی بلاگ‏هاشون خصوصا از این موضوع می‏نویسن. ولی خوب دیگه اسم آوردن توی اینجا رو لازم نمی‏دونستم...

می‏خواستم فقط همینو بنویسم.
ولی از اونجایی که در همین لحظه شبکه‏مون ترکید، من باید بذارم این صفحه همینطوری باز بمونه تا بعدا بیام و publish کنم.
کسی هم گیر نده‏ها، خوب معادل فارسی publish رو نمی‏دونم، دلم هم نمی‏خواد از توی دیکشنری نگاه کنم. :پی

الان درست شد... :دی

۱۳۸۸ اسفند ۶, پنجشنبه

کامران و احساس و شب‏های لعنتیش

امشب هم از اون شباس...
از اون شبایی که از احساس پر می‏شم.
از اون شبایی که واسه وصف کردنِ کوتاهش، فقط می‏تونم بگم "شب‏های لعنتی"
بدجوری نوشتنم میاد...
اما نه سوژه‏ای هست...
نه هر چیز خاص دیگه‏ای که دلم بخواد راجع بهش بنویسم.
جان من! توی زندگی یه فرد چند روز ممکنه تکرار بشه که از صبح، طرفای ساعت 8 و 9 تا 11 شب فقط قیافه‏ی کسایی رو ببینه که ازشون نفرت داره؟؟؟
امروز و امشب هم از همون موقعیت‏ها بود.
آخ آخ! چه سردرد فجیعی دارم.
چرا یکی نمیاد منو بغل کنه بگه "کامرانم ...."
 
دلم می‏خواد یکی یه حرفی بزنه تا بعدش من ضایعش کنم.
دلم می‏خواد یکی بیاد دعوا راه بندازه، بعد انقدر با خونسردی و خماری همیشگیم جوابش رو بدم که از حرص بخواد فکم رو خورد(خورد اینطوریه یا اینطوری "خرد"؟) کنه. در همون حال هم کسایی که دورش ریختن تا جلوش رو بگیرن، دارن بهش می‏خندن.
آخ! که باز امشب چه حس‏های مذخرفی دارم و چه چیزهای مضحکی رو دلم می‏خواد.
چرا یکی نمیاد تا با همدیگه شرط ببندیم بعد کله‏‏مون رو بکوبیم تو دیوار؟
چرا توی این لحظه که من انقدر داغونم، همه چیز انقدر آرومه؟
آخه لعنتی
چرا هیچ چیزی گیر نمیاد که من بهش گیر بدم و اعصاب خوردی خودم رو سرش خالی کنم؟
اوووف! چقدر از نورِ زیاد نفرت دارم...
از خورشید هم حالم بهم می‏خوره، فقط بعضی وقتا غروب و طلوعش رو دیدن مزه می‏ده.
البته نه توی هوای پر از کثافتِ تهران...
چقدر مسخره‏س که آدم وقتی می‏خواد غروب بیاد توی ذهنش، صحنه‏ی نشستن توی تاکسیِ میرداماد، از شرق به غرب بیاد تو ذهنش موقع غروب، وقتی که عینک دودی‏ش به چشمه و... ! خودمونیما! واقعا مسخره‏ست.
طلوع هم از پشت بوم خونه، واقعا که افتادن گلدسته‏های مصلای تهران توی این تصویر چقدر ضایعش کرده...
اصلا از همه‏ی این‏هایی که وقتی هوای ابری و بارونی به آفتابی تبدیل می‏شه میگن: هوا خوب شده... یا وقتی هوا گرم می‏شه همینو می‏گن بدم میاد...
اصلا از شش ماه اول سال حالم بهم می‏خوره.
از بهار که خیلی بدم میاد، چیه این فصل مذخرف، اصلا هم قشنگ نیست.
الان پنج دقیقه داشتم فکر می‏کردم که چه چیزهایی توی پاییز و زمستون بیشتر حال می‏ده!
ولی به هر عشق و کیفی که فکر کردم، دیدم توی فصل سرما به من یکی بیشتر حال می‏ده...

حالا بیا و درستش کن، فکر کن رفیق جون جونیت که چندین و چند سال با هم یه جا خوردین و یه جا شاشیدین یهو گم و گور بشه و بعد از 3،4 سال بیاد توی مسنجر باهات بحرفه...
برمی‏گردی بگی "بابک فعلا سرم داره می‏ترکه، بعدا بیا" یا مثلا "امشب اعصاب ندارم، برو فردا بیا" یا "دارم پست واسه بلاگم می‏نویسم"
اثلا(ببین چقدر مخم ترکیده که اصلا رو با "ث" می‏نویسم) کی گفته من دارم واسه بلاگم می‏نویسم؟
من که هیچ‏وقت واسه بلاگ انقدر طولانی نمی‏نویسم، این واسه‏ی دل و احساسات چرندیه که روح و جسمم رو در بر گرفته!
یکی از خوبی‏های نوشتن چرند پرند در متن‏های بلند اینه که اکثر افراد وقتی میان و می‏بینن پستت چقدر درازه، اصلا حوصله‏ی خوندن پیدا نمی‏کنن یا یه نگاه اجمالی می‏اندازن و رد می‏شن و در کل اینکه نمی‏بینن چه اراجیفی رو اینجا من از خودم در کردم خیلی خوبه.
اصلا مگه من اینجا رو ساختم که ملت حتما بیان بخونن؟
اونهایی که باید بخونن و برای من مهمه که بخونن، همیشه تا آخرش می‏خونن.
الان یه حس جدید هم اومد... حس می‏کنم این مرتیکه‏ی منزجرکننده‏ی به‏دردنخور که امشب اینجا بود، انقدر یاوه بافت که این سقف خونه ترک خورده و اصلا سر جاش محکم نیست. وقتی حرف می‏زد می‏خواستم بگم "برج میلاد تو کو... آدم دروغ‏گو"، ولی جلو خودمو گرفتم و با خودم گفتم "حیف که اینجا خانواده زندگی می‏کنه! بعدش هم هی پسره لااقل یه چیزی بگو که بگنجه! شاید منار بگنجه، ولی دیگه میلاد که نمی‏گنجه..."
الان که اینو نوشتم، باز حس می‏کنم که این پستم از کل پست‏هام بی‏تربیت‏تر بود، یا اینکه هر کس بخونه، به قول رفیق شفیقم فکر می‏کنه که "من چقدر بی‏مؤدبم"
حالا تویی که تا اینجای نوشته‏ی من رو خوندی، خودت فکر کن، من چقدر امشب دور از شعور و البته خارج از قانونِ فرهنگ لغتِ جامع کلامیِ خودم حرف زدم که خودم هم بهش واقفم.(البته که هر کسی در این زمینه برای خودش قانون نانوشته‏ای داره، درسته که اینجا بی‏قانونه، ولی جنگل که دیگه نیست.)
اونی که در حرف زدن قانونی نداره، اصلا لایق جنگل هم هست؟؟
خودم جواب این سوال رو نمی‏دونم، چون همین الان به ذهنم خطور کرد که ممکنه یه همچین بحثی هم وجود داشته باشه...

اصلا آقاجون، بانوی من، اینجا بی‏قانونه، هرچقدر دلم بخواد می‏نویسم.
حیف که دیگه خواب بر من فائق اومده و فَکم در حال جر خوردنه و از اونجایی که اصلا حس بخیه زدن فک جر خورده‏ام نیست، بهتره که برم تو آغوش خنک تختم...
بیا! اینم یکی دیگه، اصلا این تخت که خنک باشه، همیشه به آدم حال می‏ده، هر کی هم با این قضیه حال نمی‏کنه، خره.
(به قول یکی از دوستان "یه وقت ریا نشه" ولی بنده از همین‏جا از همگیِ کسانی که از این یه تیکه جمله‏ی آخر یا هر جای دیگه‏ش بهشون برخورده و یا هر چیز دیگه‏ای در این باب از مسائل... پوزش می‏طلبم.)
دیگه برم بخوابم.

و سه نقطه

انتهای پیام/.

۱۳۸۸ بهمن ۲۹, پنجشنبه

تا اوج

دلم پرواز می‏خواد!
بال که ندارم.
اما لااقل یه کارایی می‏شه کرد.
ولی
با این لگنته توی اتوبان‏های لعنتی با این اسفالت مذخرف که 160تا بیشتر نمی‏شه پر کرد...

پ. ن: حتی وقتی به اصلت برگردی و بعد از ساعت نیمه شب تازه بزنی بیرون و ترافیک هیچی نباشه.

۱۳۸۸ بهمن ۲۶, دوشنبه