۱۳۹۰ مرداد ۲۹, شنبه

بی مغز

می‌دانید؟ من به زعم خودم از اون کله‌گنده‌هاشم، نه اینکه منظور از کله‌گنده، کله‌گنده باشه‌ها! کله‌مه که به نسبت گنده‌ست.
یک وقت‌هایی مثل الان که از سر درد تنها وصفی که ازش می‌شه کرد، حالت انفجار و ترکیدنه! نیس تخیل قدرتمندی داریم - خودتحویلگیریِ مزمن هم داریم - همه‌ش فکر می‌کنم اگه بترکه چه گند و کثافتی اطراف رو در بر می‌گیره، توی ذهنم اطرافم رو با گوشت و خون رنگ‌آمیزی می‌کنم. چقدر زیباست این سرخی خون روی دیوار سفید، من همیشه از دیوار سفید برای خونه متنفر بودم، اینطوری خیلی قشنگ‌تر شده. مغزم که بعد از پاشیده شدن روی دیوار به خاطر لیزی و لزج بودنش داره لیز می‌خوره و پایین میاد، بخاطر ترک رنگ متوقف می‌شه و میافته پایین با صدای تپ! تپ؟ نمی‌دونم وقتی یک تیکه مغز خیس میافته زمین یه صدای خاصی می‌ده، اگه شما نشنیدی من شنیدم، ولی فکر نمی‌کنم بشه با تپ وصف‌ش کرد این صدا رو! اون مال وقتیه که یه نفر تپ میافته و می‌خوابه یا مثلن میافته می‌میره با صدای تپ، انی‌وی چیزی نیست که بخوام بیشتر از این بهش بپردازم، تو سطور بالا گفته بودم این بار خیالاتم وقتی به پرواز در اومد که همین جا نشسته بودم؟ اگر هم نگفتم حوصله‌ی دوباره خوندنش رو ندارم، چون اصلن تصمیم بر ادیت و ویرایش ندارم. آره، الان که دارم فکر می‌کنم می‌بینم بدنم، اینکه می‌گم بدنم و نمی‌گم خودم، خب دیگه اون موقع من، منِ کامل نبودم که! اینه که مسلمن باید بگم بدنم، نه اینکه بگم خودم هم و اینا - آره، حالا دیگه بدنم هم روی صندلی‌م لیز خورده و پایین‌تر رفته، جایی که گردنم بوده، البته اگر بشه اسمش رو گردن گذاشت، همیشه خودم هم به این نکته واقف بودم که اصلن گردن ندارم و حتا بارهای برای به سخره گرفتن این موضوع تو جمع‌های مختلف دستم رو گذاشتم وسط قفسه سینه‌م و گفتم من سیب گلوم اینجاست! ولی الان که نگاه می‌کنم، می‌بینم کلن هیچی نیست، کله‌هه یه راست وصل بوده به بدن، بیخود نیست وقتی با داداشم وایمیسیم کنار هم، آخ! حواسم نبود کله‌م ترکیده، اینطور بگم که بیخود نیس وقتی با داداشم وامیستادیم کنار هم شونه‌های من چند سانتی بلندتر بود، ولی اون به خاطر گردنش بازم قدش به من می‌رسید. البته مطالعات نشون می‌داد بازم من دو سانتیمتری بلندتر از اونم، شاید شما با خودتون بگین حالا چه بحث کس‌شریه که من راه انداختم وسط مبحث میت رو صندلی مونده، ولی این کم مبحثی نیست، ینی اصن همون قدری برای مردها این موضوع اهمیت داره که بانوان سن‌شون براشون مهمه، مثلن یادمه رفیقی داشتم که از من کوتاه‌تر بود، ولی می‌گفت قدش 183 است، در حالی که اون زمان من حداکثر قدم 178 بود، البته هنوزم رفیق بودیما این آخریا، خدا بیامرز من دیگه فقط باهاش از طریق فیسبوک ارتباط داشتم، آخه اینم یکی دیگه از همون جاکشایی بود که رفته بود، پوف! انقدر فک زدم که شونه‌هام رسید به نصفه‌ی پشتی صندلی، اصلن این چرا لیز خوردنش تموم نمی‌شه؟ لنگ راستم هنوزم مونده روی آمپلی فایر، آخه آمپلی فایر زیر میزه و همیشه وقتی نشستم اینجا پای راستمو ول می‌دم روش، کف پای راستم گیر کرده به کابینت‌ها! کابینت حالا کجا بود این وسط؟ خو معلومه دیگه، موقعیت میز اینطوریه که اینطوری می‌شه، حالا پلن دفتر رو بی‌خیال، دیگه لیز نمی‌خوره تنم، دست چپم کلن آویزونه، آرنج دست راستم روی دسته صندلی مونده و کف دستم رو گذاشتم روی شکمم! الان احساس می‌کنم با سطور بالا یه تناقضاتی پیش اومد، ولی خو کیه که وقعی بنهه به این مسایل پیش پا افتاده، هوم، خونم تقریبن دیگه داره بند میاد، گرچه شش‌هام ناامیدم کردن و زودتر از اون چیزی که فکر می‌کردم از خرخر کردن ایستادن و دیگه خون روی گردنم حباب نشد و صدای قل‌قل نداد، حیف شد واقعن، از جذابیت تصویر کاسته شد، خونا رفتن گوشه دیوار، جمع شدن، روی سرامیک سفید دفتر، هوم، بیمارم. می‌دونم، چقدر قوه‌ی تصویرسازیم قشنگه، ولی وقتی می‌خوام بیارمش تو کلمات جملگی می‌بینیم که ریدم، وگرنه لذت می‌بردین، شکی در این نیست. هوم، البته از من انتظاری نیست، کسانی که مث من تخیلات قوی دارن و اهل فانتزی پردازی هستن، احتمالن پیش اومده که خودشون رو موقعیت بعضی از فیلم‌ها یا کتاب‌ها قرار بدن، شاید اصن جای شخصیت اصلی قرار نگیرن، شاید کسی باشن در کنار افراد داستان، شاید هم مثل من ذهن نابودشون، دنیایی مثل جریان رزدنت اویل رو ترسیم کنه، با شخصیت‌ها و افرادی که دلش می‌خواد توی داستان باشن، پوف، برای این رویاها حتمن باید کسانی هم زنده مونده باشن که شما ازشون نفرت دارین، بدون اون‌ها اصلن جریان پیش نمی‌ره، چون اصل و اساس لذت ریدن به اون‌هاست. چه کاریه که اینا رو توضیح بدم حالا؟ توضیح عنه؟
هوم، همین چند شب پیش سر درد داشتم بس اساسی، توی این مهمونی‌های مزخرفی شرکت کرده بودم که همیشه انقدر اعصابم خورد می‌شه که سرم به حالت انفجار می‌رسه و خب پیش میاد که از خونه‌ی صابخونه بزنم بیرون و برم سر کوچه، یکی دو نخ فیلتر قرمز وینستون رو با پک‌های عمیق و خرکی بکشم، چرا که مالبورو دیگه هر جایی گیر نمیاد و زنگ بزنن کجایی که بیایم دنبالت که بریم خونه و اینا. اگر این فیلان و اینا رو نبود برای نوشتن، احتمالن من توان تموم کردن هیچ جمله‌ایم رو نداشتم. اون شب تو راه سرم رو به شیشه‌ی ماشین تکیه داده بودم تا یه کم باد بخوره به کله‌م و داشتم به حرف‌های بقیه فکر می‌کردم، خواهرزاده‌‌ی هست ساله‌م پرسید مریضی؟ مریض شدی؟ مریضی‌ت چیه؟ جوابشو نمی‌دادم، حوصله نداشتم، بچه‌ها سوال‌هاشون تمومی نداره. به محض جواب دادن اولی، بقیه‌ش ردیف می‌شه، ولی ول کن نبود، پشت سر هم این سوال رو تکرار می‌کرد. گفتم مریض هستم، ولی مریضی ندارم. یه خورده فکر کرد، دوباره سوالاشو تکرار کرد و همون جواب رو از من شنید. نگاش کردم، درست مثل شخصیت‌های کارتونی که چند بار پلکاشونو به هم می‌زنن و بازم نمی‌فهمن، همون حالتی شده بود، دوباره سرم رو گذاشتم به شیشه گفتم انقدر کارتون نبین بچه، می‌بینی‌ام اداشونو در نیار، جذاب نیست واسه آدما. با یه لحن ببند فکتو، گفت چی می‌گی تو؟ هیچی نگفتم، دوباره شروع کرد با پسرخاله‌ش - اون یکی خوارزاده‌م - کل‌کل کردن.
یه سری هم یادمه وقتی به یکی از رفقام می‌گفتم سرم داره می‌ترکه، اگه بترکه گند و کثافت همه جا رو ور می‌داره، می‌گفتم تا مثلن کمتر سر به سرم بذاره، می‌گفت خیالت راحت، کله‌ت بترکه، چیزی توش نیست که بخواد جایی رو کثیف کنه.


بی ویرایش
پ. ن: دیشب اینترنتم به محض تموم شدن این متن، قط شد.

هیچ نظری موجود نیست: