۱۳۹۰ شهریور ۹, چهارشنبه

كامران هميشه در وب

تعطيلات باشه
همه سفر باشن
از قبل حساب كرده باشى كه 3 روز تنهايى مدام رو چطور با نت و فيلم ديدن و اينا پر كنى.
ولى ريدى نقطه سر خط
عد زد و دوشنبه يه چراغ يو اس بى به كامپيوترم وصل كردم كه باعث شد شوك الكترونيكى وارد بشه و بوم
رف رو هوا
ديروز وقتى كيس رو زدم زير بغل و بردمش پيش قاسم - قاسم پزشك خانوادگى كامپيوترهايمان است، بله، مى دونم كه اوه! - با قاسم سال هاس رفيقيم، ينى كلى از مرحله آشناييمون گذشته، قاسم گفت شنبه حاضره
+ شنبه!!؟
- آره
+ اصن را نداره؟
- نع
+ هعى، حالا يه كاريش بكن خو
- نچ، برو شنبه بيا
+ قاسم؟ قاسم بابا اذيت نكن، رديفش كن ديگه، من كه دوست دارم
يه نگاه عاقل اندر سفيهى بهم كرد كه خجالت زده شدم و خودمو جم و جور كردم اصن، به بيرون چشم دوختم.
- از مخ ريديا كامران جون
+ شراره، با من بازى نكن شراره
آخ! نه، اين مال اينجا نبود
خالى بستم اصن
گفت شنبه
منم سر خم كردم كه ينى باشه و گفتم باشه و اومدم بيرون
بعد خو اينطورى شده كه الان با اين گوشى لگنته نشستم دارم پست مى نويسم
بله، قشنگ از ساعت 5:58 شرو كردم به نوشتن، الان هفته
برم نماز عيد اصن، ها؟ فك كن
البته اونقدام دستم كند نيست، يه بى خواب ديگه داره بام تكست بازى مى كنه.
شايد فكر كنيد با اين حجم و تعداد كامپيوتر پس ما چه غلطى مى كنيم اندر منزلمان كه به وقت اضطرار زاييديم؟
خب بايد درز كنم كه اينجا فقط من نيستم كه به قول مهر كله بى خواب باشم و ميانگين پاى كامپيوتر نشستنم 15-16 ساعت در شبانه روز باشه.
بعله، اينطورياست كه بنده به هزار خواهش 10 دقيقه يا كمتر مى شينم پاى كامپيوتر داداشم و به گريه مى افتم از ايميل ها كه چرا؟ واقعن چرا حالا كه دسترسى ندارم بايد اين اتفاقات قشنگ بيافته!
اى بابا! وقتى در عرض 5 دقه 30خط تايپ مى كردم يادم مى رفت به كجا مى خواستم برسونم پستم رو! حالا كه ديگه رسمن ريدم.
دخيل ببنديد اين چن روز رو دووم بيارم من.

هیچ نظری موجود نیست: