به زعم من هر کس باید یه ترین داشته باشه، ینی مثلن هر کی یادش میافته بگه "فلانی، چیزترین آدمیه که میشناسم" و خب نکتهی مهمش اونجاست که طرف روش بشه این رو تو حضور خودت هم بگه. و البته خودت هم خوشت بیاد که چیزترینی.
البته به نظر من از بالایی مهمتر اینه که آدمی باید تو یه زمینه یا زمینههایی یه خصوصیت یا خصوصیات حالا خوب یا بد خیلی به خصوصی داشته باشه که به وقتش آدما بگن "ای بابا، فلانیه دیگه"، یا حتا یه کاریش نمیشه کرد هم آخرش بگن یا مثلن بگن ازش انتظاری نیست. ینی همینی که هست. مدلش اینطوریه.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر