۱۳۹۳ تیر ۱, یکشنبه

516

طرفاى ساعت نه و ده بود كه تو سالن اصلى متروى توپخونه داشتم بليطمو مى ذاشتم تو كيفم، از گرما هلاك شده بودم، خيس عرق، فكر مى كردم اين انصاف نيست كه ما چاقا انقدر عرق مى كنيم.
روزى دو بار دوش بگيرى، مام و ادكلن و غيره هم استفاده كنى، بعد اون مرتيكه لاغرى كه بوى گند تعفن مى ده رو ملت نبينن، ماها رو كه فقط صورتمون خيسه رو ببينن...
يكى آروم بازوم رو لمس كرد و همزمان گفت آقا
گفتم بله؟
گفت صب بخير
آروم يه جورى كه خودم صداى خودمو نمى شنيدم گفتم صب بخير
از خودم پرسيدم چمه؟
پرسيد اينجا توپخونه س؟
به همون آرومى گفتم بله
از خودم پرسيدم جدن چمه؟
پرسيد توپخونه همون امام خمينيه؟
گفتم ميدونش آره
با خودم گفتم دختره لااقل بيست قدم با من راه اومده، هنوز نگاهش نكردم، فقط دارم روبروم رو نگاه مى كنم.
با يه صدايى كه معلوم بود خنده اومده رو لبش پرسيد چطورى بايد برم بهشت؟
 فكر كردم من فقط هاى وى تو هل رو بلدم، استيروى تو هيون رو كساى ديگه اى بلدن.
دهنمو باز كردم كه این یکی رو بش بگم، انگار كه قصدمو فهميده باشه، گفت پارك شهرو مى گما...
دهنمو يه بار بستم، دوباره باز كردم كه جوابشو بدم، عادت دارم. انگار كه وقتى مى خوام بى خيال به كنايه حرف زدنم بشم بايد عوض كنم فرمون دك و دهنم رو...
دستمو آوردم بالا و بهش نشون دادم كه از كجا بره بيرون و بش گفتم كجا بره، گفت مرسى، بازم نگاش نكردم و فقط سرم رو تكون دادم و از اون يكى خروجى خارج شدم.
اومدم بيرون و نور آفتاب كه خورد بهم، يكم فش زير لب حواله دادم و رفتم سمت تاكسى ها.
نشستم رديف آخر ون، گوشيم تو جيبم ويبره زد، درش نياوردم، فكر كردم چرا حرص مى خوره؟ حرص خوردن نداره كه، به تخمش. خواستم بگم به تخمت و فكر كردم الان بم مى گه بى تربيت.
خنده م گرفت.
گوشيمو درآوردم، تكستاى آخرو كه ديدم يادم رفت چى مى خواستم بگم.
بعدتر فكر كردم بش بگم راستى فلانى رو كه مى شناسى، داره مياد تهران، شايد برم ببينمش، شايدم نه.
اون رو هم يادم رفت بش بگم.
ديگه يادم نيست چيا مى خواستم بگم كه يادم رفت، انقدر زيادن كه يادم نمى مونه.

۱۳۹۳ خرداد ۳۰, جمعه

515

لابد یک وقتی هم به خودم میام و می‌بینم مدت‌هاست با هم حرف نزدیم، فکر می‌کنم چه به مرور تموم شدیم برای هم، یه دلم می‌خواد دنبال مقصر بگردم، یه دلم می‌گه خب که چی؟ لابد می‌رم توی کانتکت‌هام و به اسمش زل می‌زنم که آیا پاکش کنم یا نه؟
آدما وقتی سرد می‌شن، بی تفاوت می‌شن، آروم آروم کم می‌شن، به مرور تموم می‌شن، از همدیگه می‌رن، دیگه برگشتنشون ممکن نیست.
اما انگار برای اونایی که تو یه نقطه‌ی عطفی تمومش می‌کنن، همیشه یه راه برگشتی هست، انگار که گند نزده باشن به همه‌ی خوبی‌هایی که از همدیگه به یاد دارن.
می‌دونی؟ یه وقتا آدم وقتی به یکی علاقه داره و از طرفی هم نمی‌خواد، حالا به هر دلیلی - دلیلش اینجا مطرح نیست - هی برای خودش بهونه جور می‌کنه، مثلن وقتی یکی رو عاشقی، ایرادهاش هم برات بانمکه و بهش عشق می‌کنی، اما وقتی می‌خوای از یکی زده بشی، می‌‌خوای ازش دل بکنی، ساده‌ترین ایرادهاش رو هم برای خودت بزرگ جلوه می‌دی. خودتو گول می‌زنی، اونو به گند می‌کشی.

خودم می‌دونم گنگ می‌نویسم، فردا نیا به من بگو ما می‌خونیم بلاگت رو، ولی هیچی نمی‌فهمیم. انگلیستم که امشب حذف شد برادر من.

سرسری، بی ویرایش

۱۳۹۳ خرداد ۲۵, یکشنبه

514

معمولن تو رابطه‌هایی که داشتم، نمی‌گم همه‌شون! بدترین قسمت یا بدترین خاطره یا به قولی worse part اون آخر آخرش که تموم می‌شه نبوده.
همیشه یه کم قبل از اون اتفاق افتاده، یه روز مزخرفی که انقدر با خودت کلنجار رفتی که فقط خودت می‌دونی و خدای خودت.
یه موقعی که می‌شه گفت فقط بخاطر روزای قبل و یا شاید آینده‌ی اون روز نکبتی می‌مونی تو رابطه.
بعد از اینکه مدتی از رابطه‌ی تموم شده‌ت گذشت، حالا به هر دلیل که دلت تنگ شد، شاید حتا دلت فقط برای یه چیز اون آدم تنگ بشه، وقتی می‌دونستی نباید حتا بهش حرفی بزنی، ولی دلت می‌خواست بهش بگی.
به اون روز نکبتی فکر کن، به احساس تنفری که بهت دست داده.
وقتی دلت و مغزت یا منطقت دارن با هم کلنجار می رن که بهش زنگ بزنی یا نزنی؟ تکست بدی یا ندی؟ بری پیشش یا نری پیشش.
اون وقت ببین دلت بیشتر می‌خواد بهش زنگ بزنی یا اون روز مزخرف دلت می‌خواسته باهاش بهم بزنی؟
یا شاید حتا اون روزی که رابطه‌تون تموم شد به این فکر کرده بودی که باید همون روز که اون اتفاق افتاد بهم می‌زدی.

بی ویرایش

۱۳۹۳ خرداد ۱۹, دوشنبه

513

اين پست فقط در راستاى جثدت يا همون جهت-ثبت-در-تاريخ نوشته مى شه و ارزش ديگرى نداره. از پست هاى ديگه هم كمتر خوندنيه، پيشنهاد مى شه وقت گرانبهاتون رو هدر ندين.

دو سه هفته پيش اومده بود با ذوق و شوق مى گفت "كامى يكى رو تو فاميل مخ كردم..."، همون وسط حرفاش تصوير تمام كراش هاش تو فاميل دور و نزديك از جلو چشمم رد شدن و با خودم گفتم غير از س... كه همه شون ازدواج كردن، اونم كه به اين پا نمى ده، يا مى ده؟
مى گفت "برا كيس ازدواج ها..."، باز با خودم گفتم تو همونى هستى كه يه عمره تو همه جمع هاى فاميلى مى گى آدم براى يه ليوان شير كه گاو نمى خره، عجب خرى هستى تو يكى!
ازش پرسيده بودم كيه؟ نگفته بود، چن بار ديگه هم تكست داده بود، ولى جواب نداده بود هيچ.

چند وقت پيش تو وايبر براى پسراى فاميل يه گروه ساختم كه فقط توش درى ورى و جوك مى گيم، اسمش رو هم گذاشتم محفل فاميلى. مسخره ها چون من ساختمش بهم مى گن مدير.

امشب تو محفل بعد از يه سرى صحبتا كه ديد من و ا... آنلاينيم گفت "آقاى مدير، مى شه كس ديگه اى رو هم توى محفل اد كنيم؟"، گفتم "از فاميل؟"، گفت "بله"، گفتم "كى؟"، گفت "ده نشد"، گفتم "اد كن"، گفت "دختر و پسر كه نداريم؟"، گفتم "ما اينجا هر درى ورى اى مى گيم، مشكلى نداره؟"، گفت "نه ديگه! مراعات كنيد".
رفتم تو پرايوت گفتم "الدنگ كى رو مخ كردى؟"، گفت "نمى شناسيش"، گفتم "تو بگو، شايد من شناختم"، گفت "فاميل ح... اينا"، مطمئن شدم خود س... رو مى گه، نيشم تا پس گردنم باز شده بود، گفتم "من فك و فاميل ح... اينارو مى شناسم، تو اگه نمى دونستى كه من مى شناسمش، انقدر اصرار نمى كردى كه نگى"، گفت "آقا شايد گرفتمش"، گفتم "آقا من همه ش ذهنم رو دختر م...ه"، گفت "آقا من حرفى ندارم، لطف كن مزاحم نشو"، غش كردم از خنده، گفتم "زدم وسط خال؟"، گفت "نه، زدى تو خاكى!"، گفتم "حالا جدن مخ س... رو زدى؟"، گفت "ديوونه من كه با تو ندارم، بذا قطعى شه، اولين بار كه باهاش بيرون رفتم بت مى گم كيه"، گفتم "همونجا تكست بده"، گفت "ديوث لايك روى پستاى من تو لاين رو ديدى"، گفتم "تو لاين؟ تو مگه تو لاين پست مى ذارى؟ من اصن تو لاين نمى رم"، گفت "آره، برى مى بينى".
رفتم تو لاين و پروفايل س... رو ديدم كه رو تمام پست هاش لايك زده، خنده از رو لبم كنار نمى رفت، تو وايبر بش گفتم "وقتى بت مى گم همونيه كه من مى گم، زر نزن پس، من مى دونستم تو ازش خوشت مياد، ربطى به لاين نداره"، گفت بسكه كسكشى"، گفتم "من بزرگتون كردم، تو و اون ا... رو"، گفت "آمار ندي به ا... ها"، گفتم "نه، نترس"، گفت "اون شب به شب همه چى رو به مامانش مى گه"، گفتم "به هيچكس نمى گم"، گفت "عاشقتم ديوونه"، گفتم "الان باس بگم جاده خاكى عنه؟".
جواب نداد ديگه.

۱۳۹۳ خرداد ۱۸, یکشنبه

512

تو راه برگشت، همين كه دوباره سر چارراه وايسادم و ترمز دستى رو كشيدم بالا، اومد وايساد دم در، كلى اصرار اصرار اصرار كه يه فال بخر، تو رو خدا يه فال بخر عمو جون.
گفتم بدم مياد بچه ها بهم بگن عمو!
نيشش باز شد، باز گفت يه فال بخر ديگه.
تو ترافيك چراغ قرمز سه دقيقه اى، به چشماى مشكى و صورت كثيف و سياهش نگا مى كردم كه نمى دونم عمدن اينطورى بود يا كه نه.
با خودم مى گفتم كاش شيشه بالا بود.
نيت كردم، يه تومن دادم بهش، يه فال ورداشتم، اين اومد:

خوش است خلوت، اگر یارْ یار من باشد
نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد
من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم
که گاهگاه بر او دست اَهرمن باشد
روا مدار خدایا! که در حریم وصال
رقیب مَحرم و حِرمان نصیب من باشد
هُمای گو: «مفکن سایهی شرف هرگز
در آن دیار که طوطی کم از زَغَن باشد»
بیان شوق چه حاجت؟ که سوز آتش دل
توان شناخت ز سوزی که در سُخن باشد
هوای کوی تو از سر نمیرود؛ آری
غریب را دلِ سرگشته با وطن باشد
به سان سوسن اگر ده زبان شود حافظ
چو غنچه پیش تواَش مُهر بر دهن باشد

بوق پرايد پشت سرى از تو فكر بيرونم آورد و از زل زدن به كاغذ فال دست ورداشتم و راه افتادم...