۱۳۹۱ آبان ۲۸, یکشنبه

363


فکر کرده بودم چه کم است عکس‌هایی که از لیوان خالیِ چای بگیرند، شاید عکاس‌ها با خود می‌گویند لیوان خالی چای که عکس گرفتن ندارد. دارد؟
می‌دانید؟ وقتی چای را داغ می‌نوشی، بوی لیوانِ خالی‌اش با بوی چایی که سرد که نه، داغ نوشیده نشده باشد کلی توفیر دارد.
وقتی چای را داغ نوشیدی، بگذار لیوانش سرد شود، ته مانده‌ی چایت که ته لیوان همراه تفاله‌ها مانده خنک شود، آن وقت لیوان را بو کن.
یک بوی نازِ خاصی می‌دهد.
سرد که نوشیده باشی این بو را نمی‌دهد.
ولی خب من این عکس را که گرفتم، بیشتر از هر چیز چشمم به انعکاس پیچک مادر که روی شیشه‌ی میز افتاده رفت.
اینکه آدمی بتواند با بوی لیوانِ چای نوشیده شده هم کیف کند، ربط به سرخوشی ندارد، یا که ربط به بی کاریِ بیش از حدِ آدمی ندارد، وقتی بیست و چهار سالگی را رد کرده باشی، دیگر پر می‌شوی از تجربه‌هایی نه چندان سودمند که فقط دارایشان هستی، قرار نیست به کارت بیایند، فقط از داشتنشان لذت می‌بری. تجربه‌هایی که فقط به وقت گپ و گفت با دوستانت ازشان بگویی، که مثلن هی فلانی تا به حال لیوان چایت را بعد از نوشیدنش، وقتی که سرد شد بوییدی؟

یک پیجی هست در فیسبوک با نام Big Quote، این روزها عاشق سبک و سیاق‌ش شده‌ام، امیدوارم مثل خیلی از پیج‌های ایرانی که با هر موضوعی شروع می‌کنند، آخرش به یک جا ختم می‌شوند و همه فقط پست‌های تکراری می‌گذارند کشیده نشود.
از این پستش بسی لذت بردم، با پست من هم هم‌خوانی دارد، اینکه چطور هم‌خوانی دارد هم در خود عکس هست، توضیح واضحات لازم ندارد.




بی ویرایش

۱۳۹۱ آبان ۲۵, پنجشنبه

362

چن دقیقه بعد از نوشیدن چای، لیوان خالی‌اش را بو می‌کشیدم.
به برادرم که حرکاتم را زیر نظر داشت گفتم بعضی وقت‌ها یه طعمی می‌ده لامصب که اصلن تو هیچ کلامی نگنجد.
گفت اصلن آدم این همه چای می‌خوره که همون بعضی وقتاعه پیش بیاد.

۱۳۹۱ آبان ۲۴, چهارشنبه

361

برم یه کاغذ وردارم، زیرش امضا کنم.
توی بدنه ش بنویسم:
      روی سنگ قبرم بنویسید:
             "وی اهل دل بود، ولی خو..."

۱۳۹۱ آبان ۲۳, سه‌شنبه

حرف‌هایی که نمی‌زنم

این قضیه که هی فلانی من اِن ساله بلاگت رو می‌خونم، ولی تا به جال هیچ نگفتم و فیلان رو جماعت انقدر گه‌ش را در آوردن که اگر آدمی حقیقتن هم این کارو کرده باشه، دیگه به خودش اجازه نمی‌ده که از قضیه دم بزنه.
نه که ملالی باشد، غرور نمی‌گذارد، تو گویی که غرورِ عنه؟ غروره اونجاییش اود می‌کند که به چه پیش پا افتادگی باب آشنایی را باز کرده‌ای.
البته حماقت محض است که کسی انتظار داشته باشد خب حالا که من انقدر تو را خوانده‌ام و اندازه‌ی شیش سال خواندنت می‌شناسمت و حس صمیمی بودن با تو را دارم، پس تو هم بیا و با من صمیمی باش، چای نخورده دخترخاله شو، گل بگو و گل بشنو. 
میدل‌فینگر را برای همین واقع گذاشته‌اند دیگر.
ولی حالا بیایی و حرفی هم از قضیه نزنی، خب وقتی بی هوا بری جلو، بی محلیِ طرف شاید بکشد آدمی را، آخر تو کسی هستی که اندازه‌ی شش سال خواندنش می‌شناسی‌اش. اینکه او حتا نامت را نداند و اگر هم تو را در گودر دیده یا که حتا بین هزار فرند فیسبوکش دارد، هیچ شناختی از تو ندارد اصولن تقصیر تو یا او نیست، در اکثر موارد فقط گرفتار معذلِ خب که چی؟ شده‌ای و حتا کامنت‌ها یا که حرف‌هایت را بعد از نوشتنش، پاک کرده‌ای و پنجره را بسته‌ای. این جور وقتاست که قبل از بستن تب یا به لینک دیگه‌ای رفتن دستت رو می‌ذاری رو بک‌اسپیس تا همه‌ی کارکترها دونه به دونه پاک شن و پاک شدنِ حرف‌هات رو ببینی، حرف‌هایی که نزدی.
 اینطوریه که میای این‌ها رو توی بلاگت می‌نویسی، چرا که اینجا اصلن جاییست که خب که چی‌هایت رو بنویسی دیگر.
و خب راهت رو هم بکشی و بری و هیچ وقت هم حرفی نمی‌زنی برایش.

۱۳۹۱ آبان ۲۱, یکشنبه

359

تازه از راه رسیده، لباس‌هام رو سبک کرده بودم و با یه رکابی مشغول گشت‌زنی تو خونه شده بودم.
آبی به سر و صورتم زده بودم و طبق معمول چای به دست اومدم کنار شومینه وایسادم.
چشم که چرخوندم، پنج تا خرمالو جلوی ساعت رو شومینه چیده شده بود و چند تای دیگه هم جاهای دیگه‌ی خونه بود.
خواهرم لپ تاپ بغل نشسته بود روی یکی از کاناپه‌ها و پاهاش روی میز بود.
داداشم طبق روال همیشگیِ تلویزیون دیدنش، کف زمین، رو فرش ولو بود و دستاش رو زده بود زیر سرش، مان داشت تخمه می‌شکوند و به ناکجاآباد نگاه می‌کرد، بابا اما چشماش سمت من بود و نبود، فک کرده بودم منو می پاد یا تلویزیون می بینه؟
گفته بودم این مسخره‌بازیا چیه؟ این خرمالوها چیه؟
بابا با یه لحن طلبکارانه و آماده‌ای، خیلی سریع گفت به تو چه؟ من دوس دارم دکور خونه‌م رو اینطوری بچینم.
روم رو کردم سمت تلویزیون و با بی‌خیالی گفته بودم هر طور حال می‌کنی.
الان که فکر می‌کنم، می‌بینم تلویزیون رو حتا ذره‌ای هم نگاه نمی‌کردم که لااقل یادم باشه چی نشون می‌داد.
دوباره طرف بابا رو نگاه کردم، مامان که اون سمتش نشسته بود، با چشم و ابرو اشاره کرد که قمر در عقربه و ساکت مونده بودم و هیچی نگفتم.
چایم که تموم شد، مامان تو آشپزخونه بود، رفتم دوباره چای بریزم، لیوانم رو که پر می‌کردم، پرسیدم چی شده؟
گفت چیزی نشده که! چطور؟
گفتم بابا چشه خب؟
گفت آهان، می‌خواست با تو کل کل کنه، نفهمیدی؟ با خودم گفتم پس قمردرعقربی نبود، اشارات رو اشتباه گرفتم، سکوتمو که دید، ادامه داد هوس سر به سر گذاشتن با تو رو کرده.
گفتم من حوصله خودم رو هم ندارم و اومدم تو سالن، چای و گوشی رو گذاشتم روی میز کنار یکی از مبل سه نفره‌ها و رفتم سراغ کمد رخت‌خواب‌ها، یکی از این پتوهای نازکی که خیلی‌ها روی پشتی مبل می‌ندازن و اسمش رو هم نمی‌دونم ورداشتم، پنجره‌ی پشت مبل رو باز کردم، پتو رو باز کردم، به خودم پیچیدم و ولو شدم، بلند اما انگار خطاب به خودم، انگار خطاب به همه، انگار خطاب به هیچ‌کس، گفتم این پتوآ چقدر خوبه، نه گرمه، نه سرده، نه سنگینه، نه سبک.
گوشی رو ورداشتم، بابا گفت دیوانه پنجره باز می‌کنه، پتو می‌پیچه به خودش.
پترن رو باز کردم و بدون اینکه به بابا نگاه کنم، گفتم نه شوفاژی بازه نه کولری روشن، خرجی نداره برات که!
گفت اصلن کی بهت گفته پتوی منو ورداری؟
گفتم تو توی این خونه پتویی نداری.
گفت بهع، دکی، ینی چی؟
گفتم تا حالا شده خودت به اتاقتون بگی اتاقِ من یا بگی اتاق ما؟ تا حالا شده بگی تخت من یا تخت ما؟ پتوی من یا پتوی ما؟ یا حالا خیلی چیزای دیگه! همیشه فقط اتاق مامانت، تخت مامانت، پتوی مامانت، حتا مام بچه‌هات نیستیم، همیشه به مان می‌گی بچه‌هات فیلان... همونطوری دراز روی آرنج چپم تکیه دادم و نگاش کردم، گفتم آره پدر من، تو شاید اختیار دکور خونه‌ت رو داشته باشی، ولی پتویی مال تو نیست.
خواهر و داداشم نیششون تا بناگوش باز بود، منتظر بودن ببینن چی می‌گه، خودش هم گونه‌هاش رو از داخل گاز گرفته بود که نیشش باز نشه، گفت این پتوعه مسافرتیه، مال توی ماشینه، ماشین هم مال منه، پس مال منه.
گفتم پدرم استدلالت را، حالا نمی‌خوام بگم چه ربطی داره به شقیقه؟ ولی خب اگه بخوایم اونطوری هم در نظر بگیریم، تو باس اونجایی بخوابی که خانومت می‌خوابه و از اونجایی هم که مال دو نفره خوابیدن رو صندلی عقب ماشین یا حالا جاهای دیگه‌ی ماشین نیستی، به تو تعلق نمی‌گیره.
سرم رو گذاشتم روی کوسن‌ها، وی‌پی‌ان رو زدم کانکت شه و همزمانی که چشمم به صفحه‌ی گوشی بود گفتم از طرفی شماها دیگه اونقدرام هات نیستین که توی ماشین حتا دو نفری زیر این گرم بشین، این به درد منو امثال منو یاران می‌خوره، حالام اگه روت کم شد، بشینین تلویزیون ببینین.
ششش کردم و دیگه چیزی نگفتم، با خنده‌ای که دیگه سعی در کنترل کردنش نداشت، فقط گفت خیلی رو داری و دیگه ادامه نداد.

۱۳۹۱ آبان ۱۷, چهارشنبه

358

می‌دانید؟ به قول بعضی‌ها همه‌ی آدم‌ها یک نفر را در زندگی‌شان داشته‌اند یا دارند که حالا به هر دلیلی نتوانسته‌اند به او برسند، یک وقت‌هایی فقط خاطرخواهی‌ای بوده که هیچ‌وقت از یاد نرفته، یک وقت‌ها رابطه‌ای بوده که بر خلاف میل‌شان بهم زده شده، حتا یک وقت‌هایی ازدواج‌های این چنینی...
یک وقت‌ها هم عشق‌های یک طرفه‌ای که از آن نازنین فقط برای آدمی خاطره‌ای می‌ماند.
یک وقت‌هایی هم حتا می‌فهمند و باز می‌گذارند می‌روند.
یک وقت‌هایی...
بی‌خیال
:)
تولدش مبارک، همین