| یه خورده به بابام مرض ریختم! عاقل اندر سفیه نگام کرد، گفت تو ناخوشی، مریضی، اصلن مرض داری. گفتم از سرِ بیرون نرفتنه، کرمام تخلیه نمیشه، داره سر ریز میکنه، ترکشاش به تو میگیره همهش. گفت مگه قرار نیست راه بری؟ برو تو همین فضا سبز جلو خونه، انقدری رد میشن که تو تخلیه شی. چپ چپ نگاش کردم، با حرص گفتم من از اوناش نیستم! دوباره عادی گفتم از همه ایناشم که بگذریم آدم باهاس طرفشو بشناسه، نسبت به شناختش مرض بریزه. وگرنه منی که این همه به شعورم لااقل در زمینهی برخورد با جامعه مینازم، چه فرقی دارم با اون ابلههایی که عقدههای جنسیشون رو سر دخترکان خالی میکنند؟ بعد از چند ساعت هنوزم عصبی ام از حرفش! :| |
۱۳۹۱ مهر ۶, پنجشنبه
348
۱۳۹۱ مهر ۲, یکشنبه
مچ میکر خوبی بودم قدیما
| Where the truth lies تازه همین امشب از لینکی که سایه توی توییترش داده بود یافتمش. نمیدانم کیست، فقط از خواندن پست هایش فهمیدم اسمش آیداست. دنبال شناختش بیش از آنچه که در بلاگش مینویسد هم نیستم. بعد از خواندن همان لینکی که سایه داده بود، توی گودر سابش کردم و نیم ساعتی که روی پستهاش افتادم و خواندمش، آمدم که این را اینجا بنویسم که شما هم اگر نخواندیدش، بخوانیدش خب، خب آخه ناز مینویسد. من خرابِ ناز نوشتنِ آدمام... همین آدما هستن که روزمرگیهاشون رو خوندن این فکرو به ذهنم میندازه که اگه اینا مینویسن، من چه گهی میخورم پس توی بلاگستان با شر و ورهام؟ |
۱۳۹۱ مهر ۱, شنبه
346
دیروز سر ظهر تکستی اومد برام با محتوای
From today and for 3 days all the muslims will stop using Google and Youtube. Because they refused to stop showing the film 786, that made fun on our prophet SAW. Taking less than 2 min to fwd this msg so that we can answer Allah SWT when he asks us what action we took when his beloved SAW was insulted?
با خودم فک کردم گوگل و یوتیوب؟ پدیدهها یوتیوب هم که آخه متعلق به گوگله! من اصلن کمِ کم هشتاد درصد مصرف اینترنتم توسط گوگله، میانگین هم که در نظر بگیریم لااقل از سی تا از پروداکتهای گوگل به طور دایم و روزانه دارم استفاده میکنم.
اصلن اینطوری که باشد، بیخیال استفاده از گوشیهای اندرویددار تا سه روز باید بشویم که!
تو همین فکرا بودم که بابام صدام کرد و گفت فلان تکست واست اومده؟ گفتم آره، گفت انقدر نرو تو گوگل، گفتم باوشه.
حالا تعداد سرچهایی که از دیروز تا حالا واسش انجام دادم دیگه دستم نیست و البته پیدا کردن محل جلسهی امروزش روی گوگل مپ هم که دیگه آخرش بود، اسمش هم اینه که استفاده نمیکنه!
اصلن اینطوری که باشد، بیخیال استفاده از گوشیهای اندرویددار تا سه روز باید بشویم که!
تو همین فکرا بودم که بابام صدام کرد و گفت فلان تکست واست اومده؟ گفتم آره، گفت انقدر نرو تو گوگل، گفتم باوشه.
حالا تعداد سرچهایی که از دیروز تا حالا واسش انجام دادم دیگه دستم نیست و البته پیدا کردن محل جلسهی امروزش روی گوگل مپ هم که دیگه آخرش بود، اسمش هم اینه که استفاده نمیکنه!
۱۳۹۱ شهریور ۳۰, پنجشنبه
گندش بزنند دلِ تنگ را و سه نقطه
آسمان بهار یا که تابستان، خودشان را هم که بکشند، "اولین باران" برای پاییز است، پاییز که باران بیاید بویش فرق می کند، حتا اگر برگ درختان رو به زردی رفته باشند، حتا اگر آنقدر سرد شده باشد که بقچه ی - یا برای بعضی ها چمدان و غیره - لباس گرم ها را باز کرده باشی، حتا اگر گرمایش خانه ات را به راه انداخته باشی، حتا اگر باران دیر کند و نیاید، باز هم اولین باران همان باران است، وقتی بارید تازه درختان به خواب می روند و برگ هایشان می میرند و با خودت باید بوسه ی بادِ قمیشی را بخوانی، وقتی بارید تازه سرمای پاییز بوی ننه سرمای زمستان را به خود می گیرد...
می دانم که برای اولین باران پاییز در فرهنگ های مختلف حرف های زیادی زده شده و مفاهیم زیادی ازش برداشت می کنند - مرگ خودشان - که البته حوصله ی نوشتن یا حتا سرچ کردن درباره اش را ندارم الان.
می دانید؟ یعنی در واقع باید بپرسم که می دانستید؟ می دانستید که موتورسوارها از این اولین باران نفرت دارند؟ می دانید که آمار تصادف موتور سوارها چقدر بالاست در این روز؟ هیچ وقت زمین انقدر لیز نمی شود، حتا خط کشی های عابر پیاده هم برای پیاده ها لیز ترند، ولی خب اگر درست و حسابی ببارد، آنقدری ببارد که آسفالت خیابان های تهرانمان را سیراب کند، آن خطرِ سنگینش از بین می رود. لیزیِ آسفالت ها به حدِ خیسیِ همه ی باران ها می رسد.
می دانید؟ اولین باران در تهران آنقدر کثافت می شورد که حد ندارد، که اصلن یک طور دیگری جلوه می کند، کثافتِ باز شدن مدرسه ها اصلی ترینش است. هوم، این را دیگر اکثرن می دانند که زیر بارش اولین باران تهران تا نیم ساعتی نباید رفت، اگر هم زیر سقف آسمان باشید که باران بزند، مثل من کاپشن ورساژه تان را برای همیشه به فنا می دهید.
یادتان هست پارسال را؟ اولین باران پارسال از صبح تا صبح فردایش آمد، همان بارانی که اینجا هم گفتم بعد از نیمه شب بیرون زدم، از همان پیاده روی های یکی دو ساعته ی زیر باران را کردم... می دانید؟ آن روزها با مهربانی قطع روابط بودم، توی جردن بودم که از باران برایش تکست زدم، جواب داد، تا برگردم و حتا بعدترش داشتیم تکست بازی می کردیم، تکست زدن هایی که آن شب شروع شد تا همین دو سه ماه پیش به همان قوت ادامه داشت، ولی خب بعدترش، بعدتر از دو سه ماه قبل دیگر حرف نزدیم، چرایش بماند، چرا که چرایش به کسی ربطی ندارد، ولی خب بی تارف دلم برایش خیلی تنگ شده، قول داده ام حرف نزنم، حیف...
امسال که باران بزند، کمر درب و داغانم خورد هم که بشود باز هم بدون فکر به بازگشت، می رم، با جیب هایی که غیر از گوشی و کلید، چیز دیگه ای رو درونشون ندارند، پارسال پاکت سیگار و فندکم هم بود، هوم... بس است.
می دانم که برای اولین باران پاییز در فرهنگ های مختلف حرف های زیادی زده شده و مفاهیم زیادی ازش برداشت می کنند - مرگ خودشان - که البته حوصله ی نوشتن یا حتا سرچ کردن درباره اش را ندارم الان.
می دانید؟ یعنی در واقع باید بپرسم که می دانستید؟ می دانستید که موتورسوارها از این اولین باران نفرت دارند؟ می دانید که آمار تصادف موتور سوارها چقدر بالاست در این روز؟ هیچ وقت زمین انقدر لیز نمی شود، حتا خط کشی های عابر پیاده هم برای پیاده ها لیز ترند، ولی خب اگر درست و حسابی ببارد، آنقدری ببارد که آسفالت خیابان های تهرانمان را سیراب کند، آن خطرِ سنگینش از بین می رود. لیزیِ آسفالت ها به حدِ خیسیِ همه ی باران ها می رسد.
می دانید؟ اولین باران در تهران آنقدر کثافت می شورد که حد ندارد، که اصلن یک طور دیگری جلوه می کند، کثافتِ باز شدن مدرسه ها اصلی ترینش است. هوم، این را دیگر اکثرن می دانند که زیر بارش اولین باران تهران تا نیم ساعتی نباید رفت، اگر هم زیر سقف آسمان باشید که باران بزند، مثل من کاپشن ورساژه تان را برای همیشه به فنا می دهید.
یادتان هست پارسال را؟ اولین باران پارسال از صبح تا صبح فردایش آمد، همان بارانی که اینجا هم گفتم بعد از نیمه شب بیرون زدم، از همان پیاده روی های یکی دو ساعته ی زیر باران را کردم... می دانید؟ آن روزها با مهربانی قطع روابط بودم، توی جردن بودم که از باران برایش تکست زدم، جواب داد، تا برگردم و حتا بعدترش داشتیم تکست بازی می کردیم، تکست زدن هایی که آن شب شروع شد تا همین دو سه ماه پیش به همان قوت ادامه داشت، ولی خب بعدترش، بعدتر از دو سه ماه قبل دیگر حرف نزدیم، چرایش بماند، چرا که چرایش به کسی ربطی ندارد، ولی خب بی تارف دلم برایش خیلی تنگ شده، قول داده ام حرف نزنم، حیف...
امسال که باران بزند، کمر درب و داغانم خورد هم که بشود باز هم بدون فکر به بازگشت، می رم، با جیب هایی که غیر از گوشی و کلید، چیز دیگه ای رو درونشون ندارند، پارسال پاکت سیگار و فندکم هم بود، هوم... بس است.
۱۳۹۱ شهریور ۲۹, چهارشنبه
344
| یک وقتها هم آدمی میخواهد بگوید بیا، بیا تا که لبخندی شیرین به صورتت بزنم، ذوق و شوقی را که در چشمانم هست را ببینی و بدانی که هیچ کدامشان را با نوشتهها بلد نیستم بگویم، کاش فقط اینها را که بخاطر ماهیت وجودیت است را میدیدی. حیف که نمیتوان گفت. |
۱۳۹۱ شهریور ۲۸, سهشنبه
دلتنگی برایش به هزار بار دلتنگی برای جنس لطیف می ارزد
حسین پناهی یه تیکه ای داره که می گه جهان زیر سیگاریِ من است...
واتس مای پوینت؟
مای پوینت ایز بدبختی این که دیگه سیگار هم نمی کشم.
واتس مای پوینت؟
مای پوینت ایز بدبختی این که دیگه سیگار هم نمی کشم.
اینکه می گویم "داره" از اونجایی نشات می گیره که یاد که این چنین زنده باشد، کافیست برای ماضی نبودن.
می دانید؟ می دانم که پناهی از آن دسته بود که زمان حیاتش کشف نشده بود، ولی یه وقتا که یاد نقش های مختلفش، مثل آژانس دوستی، نقشش در همسایه ها و غیره میافتم و اینکه اصلن به عشق او نگاه می کردم تا که سکانسی برسد که نشانش دهند، به بعضی آدم ها که برخورد می کنم، زیر لب می گویم من که از همان موقع خرابش بودم، لازم نکرده از ارادتتان نسبت به او برای من بگویید.
می دانید؟ سکانسی بود در سریال آژانس دوستی که حسین پناهی رفته بود به سفارش دایی اش که رییس آژانس بود چای دم کند، چای را در خود سماور دم کرده بود، آخ که خرابش بودم، یادم هست بعدن ها می گفتند نقشش در آن سریال جلوه ای از خود واقعی اش بود. اصلن چه می گفتم که رسیدم به اینجا؟ اهمیت که ندارد، وگرنه اسکرول می کردم.
ولی حالا که بی اسکرول کردن یادم اومد... دلم سیگار می خواهد، یه نخ مارلبورو قرمزِ پایه بلند. دلم می خواست الان غمِ درون چهره تم را می دیدید، ولی خب...
یکی دو ماه پیش، خانواده ی عمویم مهمانمان بودند و بعد از شام با پسرعموی گرام رفتیم بیرون به قدم زدن، کنار ماشینش که رسیدیم، پاکت کِنت رو از زیر ضبط برداشت، دو نخ روشن کرد و یکیش رو گرفت طرفم، بی حرفی گرفتم، ایستادیم کنار اتوبان، حرف نمی زدیم، چشمش به پک زدن های من که افتاده بود، گفت لامصب چرا داری شکنجه ش می داری سیگارو؟ سیگارو می کشَن، تو داری می کُشیش.. گفته بودم زر نزن بابا و با ته سیگارِ روشن، نخ بعدی رو روشن کرده بودم و باز اتوبان رو رسد...
می دانید؟ می دانم که پناهی از آن دسته بود که زمان حیاتش کشف نشده بود، ولی یه وقتا که یاد نقش های مختلفش، مثل آژانس دوستی، نقشش در همسایه ها و غیره میافتم و اینکه اصلن به عشق او نگاه می کردم تا که سکانسی برسد که نشانش دهند، به بعضی آدم ها که برخورد می کنم، زیر لب می گویم من که از همان موقع خرابش بودم، لازم نکرده از ارادتتان نسبت به او برای من بگویید.
می دانید؟ سکانسی بود در سریال آژانس دوستی که حسین پناهی رفته بود به سفارش دایی اش که رییس آژانس بود چای دم کند، چای را در خود سماور دم کرده بود، آخ که خرابش بودم، یادم هست بعدن ها می گفتند نقشش در آن سریال جلوه ای از خود واقعی اش بود. اصلن چه می گفتم که رسیدم به اینجا؟ اهمیت که ندارد، وگرنه اسکرول می کردم.
ولی حالا که بی اسکرول کردن یادم اومد... دلم سیگار می خواهد، یه نخ مارلبورو قرمزِ پایه بلند. دلم می خواست الان غمِ درون چهره تم را می دیدید، ولی خب...
یکی دو ماه پیش، خانواده ی عمویم مهمانمان بودند و بعد از شام با پسرعموی گرام رفتیم بیرون به قدم زدن، کنار ماشینش که رسیدیم، پاکت کِنت رو از زیر ضبط برداشت، دو نخ روشن کرد و یکیش رو گرفت طرفم، بی حرفی گرفتم، ایستادیم کنار اتوبان، حرف نمی زدیم، چشمش به پک زدن های من که افتاده بود، گفت لامصب چرا داری شکنجه ش می داری سیگارو؟ سیگارو می کشَن، تو داری می کُشیش.. گفته بودم زر نزن بابا و با ته سیگارِ روشن، نخ بعدی رو روشن کرده بودم و باز اتوبان رو رسد...
اشتراک در:
پستها (Atom)