۱۳۹۰ شهریور ۹, چهارشنبه

كامران هميشه در وب

تعطيلات باشه
همه سفر باشن
از قبل حساب كرده باشى كه 3 روز تنهايى مدام رو چطور با نت و فيلم ديدن و اينا پر كنى.
ولى ريدى نقطه سر خط
عد زد و دوشنبه يه چراغ يو اس بى به كامپيوترم وصل كردم كه باعث شد شوك الكترونيكى وارد بشه و بوم
رف رو هوا
ديروز وقتى كيس رو زدم زير بغل و بردمش پيش قاسم - قاسم پزشك خانوادگى كامپيوترهايمان است، بله، مى دونم كه اوه! - با قاسم سال هاس رفيقيم، ينى كلى از مرحله آشناييمون گذشته، قاسم گفت شنبه حاضره
+ شنبه!!؟
- آره
+ اصن را نداره؟
- نع
+ هعى، حالا يه كاريش بكن خو
- نچ، برو شنبه بيا
+ قاسم؟ قاسم بابا اذيت نكن، رديفش كن ديگه، من كه دوست دارم
يه نگاه عاقل اندر سفيهى بهم كرد كه خجالت زده شدم و خودمو جم و جور كردم اصن، به بيرون چشم دوختم.
- از مخ ريديا كامران جون
+ شراره، با من بازى نكن شراره
آخ! نه، اين مال اينجا نبود
خالى بستم اصن
گفت شنبه
منم سر خم كردم كه ينى باشه و گفتم باشه و اومدم بيرون
بعد خو اينطورى شده كه الان با اين گوشى لگنته نشستم دارم پست مى نويسم
بله، قشنگ از ساعت 5:58 شرو كردم به نوشتن، الان هفته
برم نماز عيد اصن، ها؟ فك كن
البته اونقدام دستم كند نيست، يه بى خواب ديگه داره بام تكست بازى مى كنه.
شايد فكر كنيد با اين حجم و تعداد كامپيوتر پس ما چه غلطى مى كنيم اندر منزلمان كه به وقت اضطرار زاييديم؟
خب بايد درز كنم كه اينجا فقط من نيستم كه به قول مهر كله بى خواب باشم و ميانگين پاى كامپيوتر نشستنم 15-16 ساعت در شبانه روز باشه.
بعله، اينطورياست كه بنده به هزار خواهش 10 دقيقه يا كمتر مى شينم پاى كامپيوتر داداشم و به گريه مى افتم از ايميل ها كه چرا؟ واقعن چرا حالا كه دسترسى ندارم بايد اين اتفاقات قشنگ بيافته!
اى بابا! وقتى در عرض 5 دقه 30خط تايپ مى كردم يادم مى رفت به كجا مى خواستم برسونم پستم رو! حالا كه ديگه رسمن ريدم.
دخيل ببنديد اين چن روز رو دووم بيارم من.

۱۳۹۰ شهریور ۵, شنبه

حواست باس به رفیقت باشه

حسابی خندیده بودیم، تاره یه چند دقیقه‌ای بود آروم شده بودیم، مث یه وقتا که بعد از کلی خنده انگار به جایی می‌رسه که همه خسته می‌شن، ولی خب خستگی هم نیست، انگار دلت می‌خواد یه چیز جدی بگی، نمی‌دونم! یه حس و حالیه. منم که چقدر بلدم وصف کنم این چیزارو، ریدم.
صدام کرد، برگشتم طرفش، با یه حالت غمناکی گفت کامی دارم سفید می‌کنما، گفتم خو دو روز دیگه منم سفید می‌کنم! گفت مرتیکه هنوز سی نرسیدم شقیقه‌هام سفید شده، نمی‌تونستم ببینم ناراحته! حالم گرفته می‌شد، گفتم خوبه که! تازه فکر کنم دخترام خوششون میاد، نمدونم، فکر کنم سکسی‌ام باشه تازه. چپ‌چپ نگام کرد، گفت کامی زر نزن، خب؟ گفتم خب، پرسید کجاش سکسیه آخه؟ گفتم نمی‌دونم، ولی خو یه مسایلی هست که باعث می‌شه من بابت این چیزا ناراحت نشم. گفت چی؟ فکر می‌کردم حالا چی بگم حالشو جا بیارم پسره رو، یاد یه قصه‌ای - شایدم جوک حالا - افتادم، گفتم بذ یه چیزی برات تعریف کنم، یه حالتی به خودش گرفت که ینی سراپا گوشم.
شروع کردم تعریف کردن که یه دختره می‌ره به مامانش می‌گه مامان من دنبال یه کیس مناسبم، یکی رو می‌خوام که باهاش حال کنم، حرفه‌ای باشه، کارشو بلد باشه، تو رخت‌خواب حسابی حرفه‌ای باشه و خولاصه همه چی تموم باشه و اینا... دلم می‌خواد شما یه نشونه‌ای بهم بدی که بتونم یه همچین فردی رو پیدا کنم. مامانه هم برمی‌گرده می‌گه اگه بری سراغ این جوونا، همه‌شون زورشو دارن، کمرشو دارن، ولی تجربه‌شو ندارن، فقط دهنتو سرویس می‌کنن، اگرم بری سراغ پیرمردا، تجربه‌ش رو دارن، منتها جونشو ندارن. دختره پرسید پس چی کار کنم مامان؟ مامانه گفت باید بری سراغ اونایی که موهای جوگندمی دارن چون توان و تجربه‌ی لازم رو با هم دارن!
زد زیر خنده، گفت کامی دهنت سرویس، گفتم می‌دونی عاشقتم وقتی می‌گی دهنت سرویس؟ گفته بود آره می‌دونم...
از دو سال پیش به اینور، دیگه هیچ‌وقت صحبت‌شو نکرد. حالا حرفم اینه که نباس بذاری رفیقت واس این چیزا غصه بخوره، یه وقتا نباید فکر نصیحت کردن باشی و دنبال راهکار دادن باشی، خیلی وقتا باس همونی که هست رو جور دیگه جلوه بدی.
همین دیگه، لازم بود بگم اینو.

۱۳۹۰ شهریور ۴, جمعه

داییِ بچه‌ها

من داییِ خیلیام، مث اینا که عموی خیلیان، بعد از اوناشم که خیلیا بهم می‌گن دایی ولی خوارزاده‌های خودم به اسم صدام می‌کنن و البته ای، اون کوچیکتره که 8سالشه گاهی که می‌خواد خودشو چس کنه می‌گه دایی.
بعد تجربه نشون داده با داییا می‌شه حال و حول یا حتا درددل کرد، با عموآ نه! ینی هم تجربه خودم با داییام و عموم، هم تجربه خودم با خوارزاده‌هام و عمواشون اینو ثابت کرده.
بعد فقط این نیس که، همون خیلیام میان باهم درددل می‌کنیم و حال و حول.
مثلن یکی از جمعیت خیلیا امروز می‌گفت "دایی به قرعان کیر خوردم اندازه اسب" چرا؟ چون دختره که باش می‌پره رو برده بوده شیک‌ترین رستورانی که می‌شناسه، دختره‌ای که همیشه تیپ می‌زده امروز با دمپایی اومده بوده.
خولاصه داشت بار خودش می‌کرد که کیرم تو کونم، کیرم تو حلقم، کیرم تو قبرم، کیرم تو تک تک اعضای بدنم، بعد من اضافه کرده بودم خولاصه اینکه تو اول آخرت. گفته بود "دایی دهنت سرویس" و من گفته بودم "با تشکر"، می‌گفت "دایی آبروم داره می‌ره، حالا این هیچی، این همه پول باید بدم"، گفته بودم "آبروت تخمت، پولو بگو، راستی مگه از همونجا داری پی‌ام می‌دی؟"، گفت "آره، داشتم می‌مردم، باید با یکی درددل می‌کردم، تازه یه کم آروم شدم"
بعد دیگه حرفامون که تموم شد، من دیدم چقد داییِ لامصبی تشیف دارمو خودم نمی‌دونستم دیگه تا این حدشو.
بعد می‌خوام بدونید چقدر من زیاد دایی‌ام، پارسال با همین آدم رفته بودیم تور و گردش با مینی‌بوس، بچه یکی از دوستان اومد گفت "اسم شما چیه؟" - انقد دایی صدام می‌کنن، اسممو نمی‌دونست بچه - حالا همین بچه‌هه تو ماشین که بودیم منو سرویس کرده بود بس که واسم چایی داغه-دایی چاغه خونده بودا!
تا دهنمو وا کردم بگم ک... بابای همون اولیه اومد دست گذاشت رو شونه‌م گفت داییه دیگه! منم شونه‌مو انداختم بالا یه حالتی که کاریش نمی‌شه کرد، به بچه اسممو نگفتم.
حالا اصن یادم رفت واس چی شروع کردم اینو نوشتن، البته اولش فقط می‌خواستم بگم من داییِ خیلیام و نمدونم چی چی که همه‌ش به خود این مقوله پرداخته شد.
متسف شدم واس خودم بابت از موضوع پرت شدنم.

۱۳۹۰ شهریور ۱, سه‌شنبه

لازمه‌ی هر فرد با هر شخصیتی همینه

به زعم من هر کس باید یه ترین داشته باشه، ینی مثلن هر کی یادش میافته بگه "فلانی، چیزترین آدمیه که می‌شناسم" و خب نکته‌ی مهم‌ش اونجاست که طرف روش بشه این رو تو حضور خودت هم بگه. و البته خودت هم خوشت بیاد که چیزترینی.
البته به نظر من از بالایی مهم‌تر اینه که آدمی باید تو یه زمینه یا زمینه‌هایی یه خصوصیت یا خصوصیات حالا خوب یا بد خیلی به خصوصی داشته باشه که به وقتش آدما بگن "ای بابا، فلانیه دیگه"، یا حتا یه کاریش نمی‌شه کرد هم آخرش بگن یا مثلن بگن ازش انتظاری نیست. ینی همینی که هست. مدلش اینطوریه.

۱۳۹۰ مرداد ۲۹, شنبه

بی مغز

می‌دانید؟ من به زعم خودم از اون کله‌گنده‌هاشم، نه اینکه منظور از کله‌گنده، کله‌گنده باشه‌ها! کله‌مه که به نسبت گنده‌ست.
یک وقت‌هایی مثل الان که از سر درد تنها وصفی که ازش می‌شه کرد، حالت انفجار و ترکیدنه! نیس تخیل قدرتمندی داریم - خودتحویلگیریِ مزمن هم داریم - همه‌ش فکر می‌کنم اگه بترکه چه گند و کثافتی اطراف رو در بر می‌گیره، توی ذهنم اطرافم رو با گوشت و خون رنگ‌آمیزی می‌کنم. چقدر زیباست این سرخی خون روی دیوار سفید، من همیشه از دیوار سفید برای خونه متنفر بودم، اینطوری خیلی قشنگ‌تر شده. مغزم که بعد از پاشیده شدن روی دیوار به خاطر لیزی و لزج بودنش داره لیز می‌خوره و پایین میاد، بخاطر ترک رنگ متوقف می‌شه و میافته پایین با صدای تپ! تپ؟ نمی‌دونم وقتی یک تیکه مغز خیس میافته زمین یه صدای خاصی می‌ده، اگه شما نشنیدی من شنیدم، ولی فکر نمی‌کنم بشه با تپ وصف‌ش کرد این صدا رو! اون مال وقتیه که یه نفر تپ میافته و می‌خوابه یا مثلن میافته می‌میره با صدای تپ، انی‌وی چیزی نیست که بخوام بیشتر از این بهش بپردازم، تو سطور بالا گفته بودم این بار خیالاتم وقتی به پرواز در اومد که همین جا نشسته بودم؟ اگر هم نگفتم حوصله‌ی دوباره خوندنش رو ندارم، چون اصلن تصمیم بر ادیت و ویرایش ندارم. آره، الان که دارم فکر می‌کنم می‌بینم بدنم، اینکه می‌گم بدنم و نمی‌گم خودم، خب دیگه اون موقع من، منِ کامل نبودم که! اینه که مسلمن باید بگم بدنم، نه اینکه بگم خودم هم و اینا - آره، حالا دیگه بدنم هم روی صندلی‌م لیز خورده و پایین‌تر رفته، جایی که گردنم بوده، البته اگر بشه اسمش رو گردن گذاشت، همیشه خودم هم به این نکته واقف بودم که اصلن گردن ندارم و حتا بارهای برای به سخره گرفتن این موضوع تو جمع‌های مختلف دستم رو گذاشتم وسط قفسه سینه‌م و گفتم من سیب گلوم اینجاست! ولی الان که نگاه می‌کنم، می‌بینم کلن هیچی نیست، کله‌هه یه راست وصل بوده به بدن، بیخود نیست وقتی با داداشم وایمیسیم کنار هم، آخ! حواسم نبود کله‌م ترکیده، اینطور بگم که بیخود نیس وقتی با داداشم وامیستادیم کنار هم شونه‌های من چند سانتی بلندتر بود، ولی اون به خاطر گردنش بازم قدش به من می‌رسید. البته مطالعات نشون می‌داد بازم من دو سانتیمتری بلندتر از اونم، شاید شما با خودتون بگین حالا چه بحث کس‌شریه که من راه انداختم وسط مبحث میت رو صندلی مونده، ولی این کم مبحثی نیست، ینی اصن همون قدری برای مردها این موضوع اهمیت داره که بانوان سن‌شون براشون مهمه، مثلن یادمه رفیقی داشتم که از من کوتاه‌تر بود، ولی می‌گفت قدش 183 است، در حالی که اون زمان من حداکثر قدم 178 بود، البته هنوزم رفیق بودیما این آخریا، خدا بیامرز من دیگه فقط باهاش از طریق فیسبوک ارتباط داشتم، آخه اینم یکی دیگه از همون جاکشایی بود که رفته بود، پوف! انقدر فک زدم که شونه‌هام رسید به نصفه‌ی پشتی صندلی، اصلن این چرا لیز خوردنش تموم نمی‌شه؟ لنگ راستم هنوزم مونده روی آمپلی فایر، آخه آمپلی فایر زیر میزه و همیشه وقتی نشستم اینجا پای راستمو ول می‌دم روش، کف پای راستم گیر کرده به کابینت‌ها! کابینت حالا کجا بود این وسط؟ خو معلومه دیگه، موقعیت میز اینطوریه که اینطوری می‌شه، حالا پلن دفتر رو بی‌خیال، دیگه لیز نمی‌خوره تنم، دست چپم کلن آویزونه، آرنج دست راستم روی دسته صندلی مونده و کف دستم رو گذاشتم روی شکمم! الان احساس می‌کنم با سطور بالا یه تناقضاتی پیش اومد، ولی خو کیه که وقعی بنهه به این مسایل پیش پا افتاده، هوم، خونم تقریبن دیگه داره بند میاد، گرچه شش‌هام ناامیدم کردن و زودتر از اون چیزی که فکر می‌کردم از خرخر کردن ایستادن و دیگه خون روی گردنم حباب نشد و صدای قل‌قل نداد، حیف شد واقعن، از جذابیت تصویر کاسته شد، خونا رفتن گوشه دیوار، جمع شدن، روی سرامیک سفید دفتر، هوم، بیمارم. می‌دونم، چقدر قوه‌ی تصویرسازیم قشنگه، ولی وقتی می‌خوام بیارمش تو کلمات جملگی می‌بینیم که ریدم، وگرنه لذت می‌بردین، شکی در این نیست. هوم، البته از من انتظاری نیست، کسانی که مث من تخیلات قوی دارن و اهل فانتزی پردازی هستن، احتمالن پیش اومده که خودشون رو موقعیت بعضی از فیلم‌ها یا کتاب‌ها قرار بدن، شاید اصن جای شخصیت اصلی قرار نگیرن، شاید کسی باشن در کنار افراد داستان، شاید هم مثل من ذهن نابودشون، دنیایی مثل جریان رزدنت اویل رو ترسیم کنه، با شخصیت‌ها و افرادی که دلش می‌خواد توی داستان باشن، پوف، برای این رویاها حتمن باید کسانی هم زنده مونده باشن که شما ازشون نفرت دارین، بدون اون‌ها اصلن جریان پیش نمی‌ره، چون اصل و اساس لذت ریدن به اون‌هاست. چه کاریه که اینا رو توضیح بدم حالا؟ توضیح عنه؟
هوم، همین چند شب پیش سر درد داشتم بس اساسی، توی این مهمونی‌های مزخرفی شرکت کرده بودم که همیشه انقدر اعصابم خورد می‌شه که سرم به حالت انفجار می‌رسه و خب پیش میاد که از خونه‌ی صابخونه بزنم بیرون و برم سر کوچه، یکی دو نخ فیلتر قرمز وینستون رو با پک‌های عمیق و خرکی بکشم، چرا که مالبورو دیگه هر جایی گیر نمیاد و زنگ بزنن کجایی که بیایم دنبالت که بریم خونه و اینا. اگر این فیلان و اینا رو نبود برای نوشتن، احتمالن من توان تموم کردن هیچ جمله‌ایم رو نداشتم. اون شب تو راه سرم رو به شیشه‌ی ماشین تکیه داده بودم تا یه کم باد بخوره به کله‌م و داشتم به حرف‌های بقیه فکر می‌کردم، خواهرزاده‌‌ی هست ساله‌م پرسید مریضی؟ مریض شدی؟ مریضی‌ت چیه؟ جوابشو نمی‌دادم، حوصله نداشتم، بچه‌ها سوال‌هاشون تمومی نداره. به محض جواب دادن اولی، بقیه‌ش ردیف می‌شه، ولی ول کن نبود، پشت سر هم این سوال رو تکرار می‌کرد. گفتم مریض هستم، ولی مریضی ندارم. یه خورده فکر کرد، دوباره سوالاشو تکرار کرد و همون جواب رو از من شنید. نگاش کردم، درست مثل شخصیت‌های کارتونی که چند بار پلکاشونو به هم می‌زنن و بازم نمی‌فهمن، همون حالتی شده بود، دوباره سرم رو گذاشتم به شیشه گفتم انقدر کارتون نبین بچه، می‌بینی‌ام اداشونو در نیار، جذاب نیست واسه آدما. با یه لحن ببند فکتو، گفت چی می‌گی تو؟ هیچی نگفتم، دوباره شروع کرد با پسرخاله‌ش - اون یکی خوارزاده‌م - کل‌کل کردن.
یه سری هم یادمه وقتی به یکی از رفقام می‌گفتم سرم داره می‌ترکه، اگه بترکه گند و کثافت همه جا رو ور می‌داره، می‌گفتم تا مثلن کمتر سر به سرم بذاره، می‌گفت خیالت راحت، کله‌ت بترکه، چیزی توش نیست که بخواد جایی رو کثیف کنه.


بی ویرایش
پ. ن: دیشب اینترنتم به محض تموم شدن این متن، قط شد.
حیف گل سرخ