بارها سر مسایل مختلف پیش اومده که بعدش تو تصوراتم قلبی بیاد که صاحبش خودم بودم و ببینم که شکسته... این خیالات و توهمات هیچوقت اون حالتی رو نداشته که انگار قلبه افتاده زمین و خورد شده، داغون پاغون شده باشه. نه! همیشه یه حالتی بوده که انگار ترک خورده، فقط گاهی این ترکها بزرگتر و عمیقتر بودن، گاهی هم شبیه گسلی بودن واس خودشون... ولی خوب همیشه جوش خوردن دوباره، مث زخمها، بعضیاشون دیگه اثری ازشون نیست، ولی خودم خوب یادمه که یه روزی فلانجا این زخم رو خوردم، درست مثل زخمهایی که بعضیهای دیگه هم یادشونه و میدونن فلان روز این زخم رو خورده بودی و یادت میارن، بعضی از این ترکها رو هم بعضیها یادشونه و ازش یاد میکنن، با آوردن اسمی، کوفتی، دردی، مرضی، زهرماری... این اسم آوردنها مث کندن لخته خون از رو زخم میمونه، اولش حال میده، ولی بعدش دهنت گاییده میشه. اون گسلها هم همون زخمهای عمیق و کاری هستن که هیچوقت جاشون نمیره، مث جای بخیه و شکستگی رو سرم یا کمرم، یا سوختگی سیگار رو مچ دستم، یا ...
قبلنها با خودم میگفتم شکست، بد شکوند... الان میگم ترک خورده، ناجور...
هــوم، من هیچوقت مال این سبک نوشتن نبودم، هیچ اسمی هم بلد نیستم روش بذارم(البته اگر داره)، ولی هر بار که خواستم بنویسم هم ریدم. اصل اون موضوعی رو هم که اینو واسه مقدمهش شروع کردم به نوشتن رو یادم رفته، درست مث همین الان.
به هر حال مهم هم نیست.
به هر حال مهم هم نیست.