۱۳۹۳ مهر ۱۸, جمعه

540

آدما دو دسته ن. نه، يوخده بيشترن، نمى دونم چن تا، بزا بگم بعد بشمرش شما خودت. 
آدما توى فهميدن نقششون تو زندگيت و اينكه چه تاثيرى دارن به چند دسته تقسيم مى شن. 
بزرگترينشون، سواستفاده گرهايى هستن كه تا از موضوع بو مى برن به هر نحوى جريان رو به نفع خودشون بر مى گردونن كه خب بسته به آدماى رابطه دير يا زود كلك بودنشون كنده مى شه. 
يه دسته ى بزرگ ديگه شون اونايى هستن كه كلن اين موضوع رو نمى فهمن، درك هم نمى كنن حتا، اينا اون هايى هستن كه مى زارنت مى رن، يا دلشكستگى هاى آنچنانى برات رقم مى زنن. اينا همونان كه وقتى بهشون بگى هم يا از بيخ و بن تعطيلن و هيچ نمى فهمن يا تبديل مى شن به دسته ى اول و يا اين موضوع رو از ضعف تو مى دونن، كه خب معمولن خود اين ضعفه باعث رفتنشون مى شه. هه! 
دسته ى بعدى اونايى هستن كه وقتى ديگه نيستن، تو تازه نقششون رو مى فهمى، اكثرن آدمى توى اين گروه خودش گند بالا آورده. اينا خودشونم نمى فهميدن داستان رو. 
نمى دونم چرا وقتى اين پاراگراف آخر رو نوشتم تصوير يكى از خونه هاى روياهام اومد جلوى چشمم، البته خود خونه هه نه، همون كوچه هه. يه صبح سرد زمستون، شايدم آخراى پاييز، آخه آسفالت كوچه پر از برگاى زرد و خشكه، ديدى يه وقتا روى زمين باد مياد و برگ ها مى چرخن تو هوا انگار يه گردباد كه از بغل روى زمين خوابيده باشه داره به سمت جلو حركت مى كنه، يه همچين صحنه اى اومد جلوى چشمم، چرا؟ نمى دونم. 
يه دسته اى هستن، نقششون رو مى دونن، مى فهمن، خودشونو به نفهمى مى زنن، مى زارن مى رن. 
يه دسته اى هست، اينا مى فهمن كى ان و چى ان براى تو، توام مى فهمى، اينا همونايى ان كه تو داستاناى تخيلى ان فقط، وجود خارجى ندارن. 
حال ندارم بازم بنويسم، حتا اونى كه مى خواسم همه ى اينارو بگم تا بگم رو هم حال ندارم بنويسم. 

تمام اين حرفا و كلمه هاى بالا رو ديشب نوشتم، نمى دونم ساعت چن بود، ولى مطمئنم از سه گذشته بود. آخراش تو عالم خواب و بيدارى بودم. 
اون موقعى كه ديگه حال نوشتن نداشتم... 
الان ساعتشو نگاه كردم، ساعت ٣:٢٥ بامداد سيو شده بوده. 
مى دونى؟ ديشب همزمانى كه مى نوشتم ديگه حال ندارم، حس پابليش كردنش رو هم حتا نداشتم و با خودم گفتم فردا اين كارو مى كنم. داشتم فك مى كردم فردا شايد اون قسمت آخر رو پاك كنم و بازم ادامه بدم. بعد به خودم مى گفتم تو اكثرن نوشته هايى كه پابليش نمى كنى رو بعدن كه مى خونيشون يا پاكشون مى كنى يا توى اون يكى سيو مى كنى يا شايد فقط براى بعضيا ارسال مى كنى. فك كرده بودم براى يك نفر ارسال كنم و بگم اين از همون نوشته هاييه كه دلم نخواسته جايى سيوش كنم و فقط براى تو مى فرستم و بعدن پاكش مى كنم. 
صب وقتى از خواب بيدار شدم، البته صبح ينى ساعت ١١، طبق معمول كه عادت به چك كردن آثارش توى نوتيفيكيشن هام دارم گوشيو نگاه كردم. خبرى نبود، از ارسالش پشيمون شدم. 
بلند شدم رفتم حموم و به ديروز و پريشب فكر كردم، به ساعتايى كه گذرونده بودم، به آدما، تازه وقتى داشتم پروسس مى كردم يهو با خودم گفتم عه، راستى اين هيوا همون داداش شيواست. باز با خودم گفتم چرا يه نفر بايد اسم پسرشو بذاره هيوا؟ به قول رفيقم كه مى گفت هى هد عه هارد تايم اين هاى اسكول، گفتم هيوا كه خوبه، داداش فلانى اسمش رهاس، گفت جدى؟ 
با خودم مى گفتم ديروز كه سر ظهر نشستم تو ماشين و تا شب پشت فرمون بودم بدون نهار خوردن چه شبيه اون روز بود. 
چقدر خيابونارو گشتم، فرعى هاى جديد رو امتحان كردم، ترافيك ولى عصر به همه ى اتوبان گردى ها و سرعت رفتن ها ارجحيت دارد. هوم، الان كه فكر مى كنم مى بينم زر زدم، اينكه با ١١٠ تا سرعت از بين دو تا ماشين جورى رد بشى كه آينه هاى ماشين سانتى مترى رد شن لذت بيشترى داره. همين كه راننده ى اكس ٣ بياد بغل دستتو بت بگه با اين ماشينت خيلى دل دارى اينطورى رد مى كنى، تو بگى فرعى به اصلى ميومدى بهرحال مقصر تو مى بودى و طرف فقط حرص بخوره... 
اصلن همون موقع ها بود كه دلم خواست امشب حتمن بنويسم، يكى از آهنگاى فلشم كه پلى شد، بعد از مدت ها بخاطر سرنشيناى ماشين ردش نكردم، وقتى به شعرش گوش مى دادم، با خودم مى گفتم چقدر داستان ما دو تاس، نه ما دو تا، داستان اين روزاى من با تو. 
امشب همين كه سر و كله ش پيداش شد، از حرفاش حالم عوض شد، به اين ختم شد كه خواهرم موقع رفتن نگاهم مى كرد و بهم مى گفت چته؟ 
يواش يواش دارم نسبت به اين "چته؟" گفتن آدما هيستريك مى شم، يهو ممكنه در كمال آرامش با شنيدن اين كلمه ى سه حرفى كاملن از كوره در برم. ياد هنكاك افتادم، وقتى كه مى گفت كال مى اسهول وان مور تايم. البته من بيشتر ترجيح مى دم به جاى ويل اسميت، چارليز ترون بياد تو ذهنم كه خب همينطور هم هست. 
دلم خواست اينو بگم كه از لبه هاى آيفون ٦ كه گرد شده هيچ خوشم نمياد كه خب امشب به اطلاعم رسوندن اونم از ريخت من خوشش نمياد. 
آدما همونطور كه آفتاب مى گيرن، وقتى موجوداتى مث من وجود دارن كه براى سردردهاى تخمى شون به تاريكى احتياج دارن، تاريكى مى گيرن. البته تاريكى كه وجود نداره، همون نبود نور. 
الان اين گفتن داشت واقعن؟ خب كه چى؟ 
يازده پا شدم الانم دلم مى خواد باز بخوابم، خوابم نمى بره عمرن. به نظرتون چه غلطى مى تونم بكنم براى اينكه خوابم ببره، وقتى گوش شنوا سراغ ندارم؟

۱۳۹۳ مهر ۱۶, چهارشنبه

539

هميشه كه حساب مى كنم در طول بيست چهار ساعت به طور متوسط شيش و نيم تا هفت ساعت مى خوابم.
اين روزا خوابم شديدن زياد شده، صبح ها هر روز به زور، تقريبن با يك ساعت تاخير بيدار مى شم.
از طرفى انقدر تو طول روز خوابم مياد كه مجبور مى شم چند تا صندلى رو توى دفتر بهم بچسبونم و دراز بكشم و خيلى ناباورانه به سرعت خوابم مى بره. نيم ساعت، چهل و پنج دقيقه.
از سر كار كه مى رسم باز ولو مى شم و نيم ساعت، يك ساعتى مى خوابم.
آخر شبم شده راس نيمه شب، خودمو به زور تا اون موقع ها نگه مى دارم، ديگه يازده كه مى شه كم ميارم ديگه، مى رم ولو مى شم و به زور نمى خوابم.
فقط چون دلم نمى خواد بخوابم، دليل خاصى براش ندارم.
دليلى براى خوابيدنم هم ندارم.
بهرحال اين روزا كه هيچ چيز به خواستن دل من نيست، چه با دليل چه بى دليل.

۱۳۹۳ مهر ۵, شنبه

537

چند شب پیش طبق معمول پشت به تی وی ولو شده بودم، داشتم 2048 بازی می کردم تا شاید بتونم از سد 4096 رد بشم که خب بازم نتونستم، مخم بیشتر از اونجا رو دیگه نمی کشه انگار... مامان شبکه ها رو بالا پایین می کرد و روی هر کدوم یکی دو دقه می موند، تو همين بالاپايين كردن ها یه جایی یکی گفت "آدما همیشه فک می کنن دنیا در حال گفتن قصه ی اوناس"، همون داستان هر کی فک می کنه خودش مرکز دنیاست و اینا. تا اومدم سرم رو بیارم بالا که ببینم کی داره این حرف رو می زنه! شبکه رو رد کرد. دوباره دراز کشیدم، یاد نمایش ترومن افتادم. وقتی برای بار اول دیده بودم چقدر دوستش داشتم، فکر کنم تمام آدمایی که فقط یه کم تخیلاتشون از حد معمول بالاتر بوده باشه بعد از دیدن اون فیلم تا یه مدت دنبال دوربین و این چیزها توی زندگیشون بودن یا حالا یک سری توهمات دیگه از قبیل اینکه همیشه کَس یا کسانی در حال تماشا کردنش هستن.

یه دوستی تو دسكريپشن يكى از عكساش تو اينستاگرام از قول آنا گاوالدا یه نوتی گذاشته بود:
"من آدم نرفتنم
آدم دوست موندن
یا اصلا آدم دیر رفتنم
خیلی دیر؛
اما وقتی برم
دیگه آدم برگشتن نیستم
آدم مثل قبل شدن نیستم
باور کن..."
از اون نوت ها بود که با خودت می گی سخن از زبان حال ما می گوید و اينا.

مى دانيد؟ يكى از بدترين زمان هايى كه شما به عن بودن متهم مى شين، زمانيه كه بايد ناز بخرين، ناز بكشين، به هر رِنگى كه دلش خواست برقصين، فحشتون داد هم قربون صدقه ش برين، انگار كه دلش بخواد بزنت، ولى تو توى آغوش بكشيش، انگار كه بخواهد فقط تو آغوشت بگريد، همه ى ظلم و جبر دنيا رو گردن تو بندازه، تو هم قبول كنى، دست تو موهاش بكشى. نگاه به چشم هاى خيسش بكنى، چشم هاى خيسش رو ببوسى. نوازشش كنى، توى بغلت بنشونيش و براش حرف بزنى، پاى همه ى حرفاش بشينى و ... اما... اما جبر زمونه نمى ذاره.
خورد مى شى، مى شكنى، اصلن دلت مى خواد كه بشكنى.

۱۳۹۳ شهریور ۲۹, شنبه

536

از قول پائولو کوئیلو نوشتن "دوست داشتن آدم‌ها را می‌توان از توجه آن‌ها فهمید، وگرنه حرف را که همه می‌توانند بزنند."
یه جا دیگه از قول حافظ ایمانی نوشتن:
"مثل روی پله‌ای نشستن
مثل سیگاری را از جیب پیراهن درآوردن
مثل کبریت کشیدن و حرف‌های تو را از دیشب مرور کردن
زندگی گاهی همینقدر در یاد آدم می‌ماند."
چقدر هوس سیگار کردم، حتا یادم نمیاد آخرین بار کی کشیدم.
چقدر من کوئیلو رو دوست دارم.
گرچه که اونایی که توجه دارن، گاهی حرف بلد نیستن بزنن، دلشون می‌خوادها، فقط بلد نیستن.
شنبه به شنبه که میایم سر کار، به شنبه گشاده که می‌‌گذره هیچ، امروز حواسم جمع شد، با خودم گفتم شنبه به شنبه من دو سه ساعت وقت می‌گذارم برای اسکرول کردن توییتر و اینستاگرام و پلاس و پینترست و تازه به فیسبوک هنوز نرسیده بودم که نشستم نوشتن، از بین این‌ها فیسبوک و پلاس از همه کمتر مورد علاقه‌من.
اومده نشسته جلوی من سیگار می‌کشه، درست همین حالا که من شروع کردم به این‌ها رو اینجا گفتن، البته دارم توی نوت‌پد ویندوز می‌نویسم تا بعدن با ایمیل سندش کنم.
چقدر وقته که توی بلاگر پا نذاشتم، نیومدم برای نوشته‌هام لیبل بذارم، لیبل‌ها رو به نظرم فقط خودم استفاده می‌کنم، مثلن یه وقتا که دلم برای خواندن گذشته‌هایی که نوشتمشون و چون نوشتمشون یادم رفته تنگ می‌شه و می‌خوام بخونمشون، میام به لیبل‌ها سر می‌زنم. فک کنم بیشترین لیبلی که بهش سر زدم، تنهایی بوده. به تنهاییِ خودم سر زدم.
الان که فکر می‌کنم، می‌بینم گفته می‌تونن بزنن، صوبت از بلد بودن نیست، به قول داداشم "زرِ والا".
آدم‌ها وقتی برایت قانون می‌گذارن، ینی مثلن می‌گن تو حق نداری در برابر من از فلان چیز صحبتی کنی. حق ندارن به وقت کنجکاوی‌هاشون، قانون‌هاشون رو زیر پا بذارن.
خودم می‌دونم که خیلی ناواضح گفتم این حرفم رو، البته دقت نکردم ببینم چقدر تمام حرفام رو ناواضح یا که گنگ نوشتم. ولی این از گنگ بودن این آخری دیگه کاملن مطمئنم.

بی ویرایش