چى مونده باقى؟
۱۳۹۳ مهر ۱۰, پنجشنبه
۱۳۹۳ مهر ۵, شنبه
537
چند شب پیش طبق معمول پشت به تی وی ولو شده بودم، داشتم 2048 بازی می کردم تا شاید بتونم از سد 4096 رد بشم که خب بازم نتونستم، مخم بیشتر از اونجا رو دیگه نمی کشه انگار... مامان شبکه ها رو بالا پایین می کرد و روی هر کدوم یکی دو دقه می موند، تو همين بالاپايين كردن ها یه جایی یکی گفت "آدما همیشه فک می کنن دنیا در حال گفتن قصه ی اوناس"، همون داستان هر کی فک می کنه خودش مرکز دنیاست و اینا. تا اومدم سرم رو بیارم بالا که ببینم کی داره این حرف رو می زنه! شبکه رو رد کرد. دوباره دراز کشیدم، یاد نمایش ترومن افتادم. وقتی برای بار اول دیده بودم چقدر دوستش داشتم، فکر کنم تمام آدمایی که فقط یه کم تخیلاتشون از حد معمول بالاتر بوده باشه بعد از دیدن اون فیلم تا یه مدت دنبال دوربین و این چیزها توی زندگیشون بودن یا حالا یک سری توهمات دیگه از قبیل اینکه همیشه کَس یا کسانی در حال تماشا کردنش هستن.
یه دوستی تو دسكريپشن يكى از عكساش تو اينستاگرام از قول آنا گاوالدا یه نوتی گذاشته بود:
"من آدم نرفتنم
آدم دوست موندن
یا اصلا آدم دیر رفتنم
خیلی دیر؛
اما وقتی برم
دیگه آدم برگشتن نیستم
آدم مثل قبل شدن نیستم
باور کن..."
از اون نوت ها بود که با خودت می گی سخن از زبان حال ما می گوید و اينا.
مى دانيد؟ يكى از بدترين زمان هايى كه شما به عن بودن متهم مى شين، زمانيه كه بايد ناز بخرين، ناز بكشين، به هر رِنگى كه دلش خواست برقصين، فحشتون داد هم قربون صدقه ش برين، انگار كه دلش بخواد بزنت، ولى تو توى آغوش بكشيش، انگار كه بخواهد فقط تو آغوشت بگريد، همه ى ظلم و جبر دنيا رو گردن تو بندازه، تو هم قبول كنى، دست تو موهاش بكشى. نگاه به چشم هاى خيسش بكنى، چشم هاى خيسش رو ببوسى. نوازشش كنى، توى بغلت بنشونيش و براش حرف بزنى، پاى همه ى حرفاش بشينى و ... اما... اما جبر زمونه نمى ذاره.
خورد مى شى، مى شكنى، اصلن دلت مى خواد كه بشكنى.
۱۳۹۳ شهریور ۲۹, شنبه
536
از قول پائولو کوئیلو نوشتن "دوست داشتن آدمها را میتوان از توجه آنها فهمید، وگرنه حرف را که همه میتوانند بزنند."
یه جا دیگه از قول حافظ ایمانی نوشتن:
"مثل روی پلهای نشستن
مثل سیگاری را از جیب پیراهن درآوردن
مثل کبریت کشیدن و حرفهای تو را از دیشب مرور کردن
زندگی گاهی همینقدر در یاد آدم میماند."
چقدر هوس سیگار کردم، حتا یادم نمیاد آخرین بار کی کشیدم.
چقدر من کوئیلو رو دوست دارم.
گرچه که اونایی که توجه دارن، گاهی حرف بلد نیستن بزنن، دلشون میخوادها، فقط بلد نیستن.
شنبه به شنبه که میایم سر کار، به شنبه گشاده که میگذره هیچ، امروز حواسم جمع شد، با خودم گفتم شنبه به شنبه من دو سه ساعت وقت میگذارم برای اسکرول کردن توییتر و اینستاگرام و پلاس و پینترست و تازه به فیسبوک هنوز نرسیده بودم که نشستم نوشتن، از بین اینها فیسبوک و پلاس از همه کمتر مورد علاقهمن.
اومده نشسته جلوی من سیگار میکشه، درست همین حالا که من شروع کردم به اینها رو اینجا گفتن، البته دارم توی نوتپد ویندوز مینویسم تا بعدن با ایمیل سندش کنم.
چقدر وقته که توی بلاگر پا نذاشتم، نیومدم برای نوشتههام لیبل بذارم، لیبلها رو به نظرم فقط خودم استفاده میکنم، مثلن یه وقتا که دلم برای خواندن گذشتههایی که نوشتمشون و چون نوشتمشون یادم رفته تنگ میشه و میخوام بخونمشون، میام به لیبلها سر میزنم. فک کنم بیشترین لیبلی که بهش سر زدم، تنهایی بوده. به تنهاییِ خودم سر زدم.
الان که فکر میکنم، میبینم گفته میتونن بزنن، صوبت از بلد بودن نیست، به قول داداشم "زرِ والا".
آدمها وقتی برایت قانون میگذارن، ینی مثلن میگن تو حق نداری در برابر من از فلان چیز صحبتی کنی. حق ندارن به وقت کنجکاویهاشون، قانونهاشون رو زیر پا بذارن.
خودم میدونم که خیلی ناواضح گفتم این حرفم رو، البته دقت نکردم ببینم چقدر تمام حرفام رو ناواضح یا که گنگ نوشتم. ولی این از گنگ بودن این آخری دیگه کاملن مطمئنم.
یه جا دیگه از قول حافظ ایمانی نوشتن:
"مثل روی پلهای نشستن
مثل سیگاری را از جیب پیراهن درآوردن
مثل کبریت کشیدن و حرفهای تو را از دیشب مرور کردن
زندگی گاهی همینقدر در یاد آدم میماند."
چقدر هوس سیگار کردم، حتا یادم نمیاد آخرین بار کی کشیدم.
چقدر من کوئیلو رو دوست دارم.
گرچه که اونایی که توجه دارن، گاهی حرف بلد نیستن بزنن، دلشون میخوادها، فقط بلد نیستن.
شنبه به شنبه که میایم سر کار، به شنبه گشاده که میگذره هیچ، امروز حواسم جمع شد، با خودم گفتم شنبه به شنبه من دو سه ساعت وقت میگذارم برای اسکرول کردن توییتر و اینستاگرام و پلاس و پینترست و تازه به فیسبوک هنوز نرسیده بودم که نشستم نوشتن، از بین اینها فیسبوک و پلاس از همه کمتر مورد علاقهمن.
اومده نشسته جلوی من سیگار میکشه، درست همین حالا که من شروع کردم به اینها رو اینجا گفتن، البته دارم توی نوتپد ویندوز مینویسم تا بعدن با ایمیل سندش کنم.
چقدر وقته که توی بلاگر پا نذاشتم، نیومدم برای نوشتههام لیبل بذارم، لیبلها رو به نظرم فقط خودم استفاده میکنم، مثلن یه وقتا که دلم برای خواندن گذشتههایی که نوشتمشون و چون نوشتمشون یادم رفته تنگ میشه و میخوام بخونمشون، میام به لیبلها سر میزنم. فک کنم بیشترین لیبلی که بهش سر زدم، تنهایی بوده. به تنهاییِ خودم سر زدم.
الان که فکر میکنم، میبینم گفته میتونن بزنن، صوبت از بلد بودن نیست، به قول داداشم "زرِ والا".
آدمها وقتی برایت قانون میگذارن، ینی مثلن میگن تو حق نداری در برابر من از فلان چیز صحبتی کنی. حق ندارن به وقت کنجکاویهاشون، قانونهاشون رو زیر پا بذارن.
خودم میدونم که خیلی ناواضح گفتم این حرفم رو، البته دقت نکردم ببینم چقدر تمام حرفام رو ناواضح یا که گنگ نوشتم. ولی این از گنگ بودن این آخری دیگه کاملن مطمئنم.
بی ویرایش
۱۳۹۳ شهریور ۲۵, سهشنبه
۱۳۹۳ شهریور ۲۳, یکشنبه
534 - آشفتگی
می خواستم بنویسم سرگردونی، مث قبل ترها، ولی خو به جاش نوشتم آشفتگی.
اولی درست تره.
خیلی وقت بود انقدری که این جمعه حال بدی داشتم، حالم بد نبود.
از همون صبحش یا زدم تو پر همه، یا محل نذاشتم که این خودش یه لطف بود از جانب من، البته من کلن لطف ندارم. ولی خو این بار رو می شه اینطوری بهش نگاه کرد که لطف کردم.
یه وقتا انقدر دلم می خواد براش بشینم بازم ایمیل بنویسم، ایمیل هام رو دوست داشت، تا همین چن وقت پیش، نمی دونم هنوزم حال داره یا نه، احتمالن حال داره.
بعد همه ش وقتی فکر می کنم چی می خوام بنویسم با خودم می گم "می دونی؟ یه روز..." یا "می دونی؟ یه وقتی..." یا "یه موقعی فکر می کردم..."، همین، دیگه نمیاد.
بعد با خودم فکر می کنم چی هست که ندونه، چی هست که نگفته باشم، چی؟ بعد به خودم می گم با همه ی این تفاسیر اینطوری! چی بگم دیگه؟
بعد خودمو آروم می کنم و حرفی نمی زنم، نامه ای نمی فرستم.
امروز که می خواستم بیام اینها رو بنویسم، اولش فقط می خواستم بنویسم برای وبزیست هایی مثل من اینطوری پیش می ره که اول هر جا که نوتیفیکیشن هاش رو آن کردی آف می کنی، بعد از توی کلوزفرند فیسبوکت حذفش می کنی، بعد کارکترهایی که به تشبیه از اسمش لابلای پسووردت گنجوندی رو عوض می کنی.
باید وا داد.
دیشب میون اون همه حرفی که زده شد و آخرش به این منتهی شد که من دیوونه نیستم و بلکه خیلی دیوونه م، وقتی به فراموش کردن آدما فکر می کردم، با خودم می گفتم گاهی که آدم کسی رو فراموش می کنه، فقط اون قسمت هایی رو دور می ریزه و فراموش می کنه که برای باقی موندن یه دوستی معمولی مشکل زاست.
منتها یه وقتا همه ی این کارارو هم که بکنی آدما برات تموم نمی شن.
اون آدمایی که برات تموم نشدن.
دیدی یه وقتا می گن هر چی بین ما بود تموم شده؟
همیشه این آدما امکان برگشتشون به هم بیشتره.
خودشون که برای هم تموم نشدن، فقط اون چیزی که بینشون بوده تموم شده.
چقدر کسشر دارم می گم، خودمم نمی فهمم چی می گم.
الاناس که دستمو بزارم رو بک اسپیس و پاک شدن تمام کلمه هایی که تایپ کردم رو نگاه کنم.
این رو جدن می گم، یه وقتا که طولانی واس خودم می نویسم و ذهن مشوشم رو می ریزم بیرون، افکار بی سر و تهی که دارم، با خودم می گم کاش کسی تا اینجاها رو دیگه حوصله نکنه و بخونه. با خودم می گم چی می گم!؟ بعدنا احتمالن حتا یادم نمیاد وقتی اینها رو می نوشتم برای چی یه همچین حالی داشتم.
می دونی؟ یه وقتا یه حسی توم هست که دلم می خواد بنویسم، بعد که می نویسم خالی می شم، ولی بعدش دیگه نمی خوام کسی بخونه، حتا خودم هم دلم نمی خواد دوباره چشمم به نوشته م بیافته، اینه که می زنم پاک می کنمش.
الان هم تقریبن یه همچین حسی داشتم، اما الان یهو ترجیح دادم که بزارم بمونه، شاید بعده ها یه روزی که خوندم اینها رو، شاید یه روزی که از زندگیم راضی بودم، شاید یه روزی که خوشحال بودم، یه وقتی که دلم خواست به گذشته م نگاه کنم. بیام اینها رو بخونم و یاد آشفتگی های این روزام بیافتم. یاد فرار کردنای از خودم. یاد فرارهای دیگه م...
بوی اره کردن چوب میاد. شایدم باید گفت بوی خاک اره میاد، ولی فکر می کنم بوی اره کردن چوبه بیشتر تا اینکه بوی خاک اره باشه.
فکر کنم امروز جزو معدود دفعاتی تو تمام عمرم بود که نگران شدم، دلم شور افتاد، انقدری که من ریلکسم و دنیا به تخممه، احساس عجیبی بود.
بعد از صحبت تلفنی با بابا و شاکی بودنش از دستم بابت برخوردم توی این چند روز و اینکه خیالم ازش راحت شد و قطع کردیم، داشتم فکر می کردم انتظار آدما ازت چقدر متفاوته، آدمای مزخرف رو همه می گن فلانی آدم مزخرفیه و کسی هم کاریش نداره. مثل اینکه می گن فلانی عقب افتادگی ذهنی داره و مسلمن هیچ کس از یه فردی که مشکلات عقب افتادگی ذهنی داره انتظاری نداره. اما وقتی برعکس این باشی و هی ازت انتظار داشته باشن. وقتی برآورده نمی کنی انتظاراتشون رو، چندین برابر ازت شاکی می شن. حال شاید اینکه فقط همون یک بار بوده باشه. یه چیزی می گن، می گن تو فوتبال مهاجم اگه بیست تا حمله کنه و همه ش بی ثمر، همه می گن چقدر زحمت کشید. اما گلر به محض اینکه یه گل بخوره همه می گن رید. داستان ماس. توقع آدما می گاد.
خیلی ها فک می کنن توقع فقط اینه که آدم از پدر، مادر، خواهر و برادر، دوستش، رفیق صمیمیش، رفیق صمیمی ترش، همکارش و اینا یه توقعاتی رو داشته باشه. اما درستش اینه که آدم نسبت به اخلاق و رفتار آدما ازشون توقع پیدا می کنه، گاهی فک می کنم شدیدن توقع آدما رو از خودم بالا می برم و این یک ریدمان عظماست.
بسه دیگه، خسته شدم.
بی ویرایش و بازخوانی
۱۳۹۳ شهریور ۱۳, پنجشنبه
533
ديشب فكر كنم طرفاى هشت بود از بيمارستان مرخص شدم و اومدم خونه، بعد از دوش گرفتن و شامى كه به خاطر قرص خوردن مجبور به خوردنش بودم و رفتن پسرعموها كه اومده بودن ديدنم.
توى تخت ولو بودم، فك كنم نيمه شب شده بود كه بلخره تصميم به خوابيدن گرفتم، پلكامو كه مى بستم، بدون اينكه حتا بهش فكر كنم، به جاى سياهى، صورتش رو م ديدم، نه يه حالتى كه انگار تو خيالم تصورش كنم، يه طورى كه انگار جلوى ديدم رو گرفته باشه. انگار نخواد بذاره جاى ديگه اى رو نگاه كنم.
روبروم وايساده بود، پهلوى سمت چپش به طرف من بود، سرش رو چرخونده بود و نگام مى كرد.
هر چى چشمامو باز مى كردم، بازم ميومد جلوى چشمم، بى خيال اين شدم كه از سرم بيرونش كنم، شروع كردم وراندازش كردن، به صورتم مى خنديد.
چرا اونطورى مى ديدمش؟
جالب اين بود كه انگار يه لايه ى سياه و تيره از نگاهى كه پشت پلك هاى بسته شده ست روى تصويرش بود.
انگار كه مثلن به يه تصوير توى گوشى نگاه كنى و برايتنسش رو پايين آورده باشى.
اشتراک در:
پستها (Atom)