۱۳۹۳ فروردین ۹, شنبه

501

ساعت سه و سه دقیقه‌ی بامداده.
اینطور که به نظر میاد، حال من هیچ خوش نیست.
نابودم در واقع.
داغونم شاید.
دچارم - از همونا که اون یارو می‌گفت - انگار.
چمه واقعن؟
یه نیم ساعت پیش رفتم دوش گرفتم.
فردا کلی کار دارم، سر صبح راننده‌ی شخصی پدر خواهم بود، چرا که اونجایی که می‌خواد بره ماشین رو نمی‌تونه بذاره.
اینه که چون آگاهم به وضعیت خویشتن، اینکه توان و قابلیت دوش گرفتن صبحگاهی در این ایام رو ندارم، وایسادم ریشم رو تراشیدن.
بعد از ده سال تجربه‌ی ریش تراشیدن و اینکه شاید سرجمع بیست بار - تازه الان خیلی دست بالا گرفتم- صورتم رو بریدم، این دومین باره که توی یک ماهه‌ی اخیر کار دست خودم می‌دم.
پشت لبم رو که می‌خواستم بتراشم یاد لفظی که امشب در وصف لبم به کار می‌برد افتادم و نیشم باز شد، خون راه افتاد.
فقط با نیش باز وایساده بودم و به کارایی که از صدقه سریش دست خودم می‌دم فکر می‌کردم و خون روی صورتم لیز می‌خورد...
الان - یعنی قبل اینکه بخوام شروع کنم به نوشتن - داشتم با گوگل‌مپ از بالاسر جاهایی که این چند روز رفته رد می‌شدم. یه آن به خودم اومدم که چندین دقیقه‌س زل زدم به نقشه و فکر می‌کنم ببین که چقدر دنیا کوچیکه.
ببین که آدم به آدم می‌رسه.

بی ویرایش

۱۳۹۲ اسفند ۲۶, دوشنبه

500

خوبی صندلی کنار پنجره اینه که اگه چشمت نشتی پیدا کرد، سرتو می‌کنی سمت پنجره آدما نبینن.

۱۳۹۲ اسفند ۲۴, شنبه

499

گاهی وقتا توی یه لحظه‌هایی از رابطه، با خودت فکر می‌کنی از این به بعد هر وقت این موزیک رو بشنوم یادش میافتم، یا اگه صحبت از این موضوع بشه حتمن یادش میافتم، یا اگه این کلمه رو به کار ببرم یا بشنوم یادش میافتم، این رنگ، این صدا، این خیابون، این مکان، این ماشین، این نیمکت و هزار تای دیگه که الان می‌شه اسم برد.
گرچه که الان فکر می‌کنم یه بار دیگه هم یک همچین پستی نوشتم، ولی چه اهمیتی داره خو؟ دلم می‌خواد بازم بنویسم.
چند روز پیش صحبت از یه رنگی بود و از سر شوخی و خنده طی چند روز هی بهش اشاره شد، فکر کنم از سر اشاره‌هایی که روز سوم بهش شد یادم افتاد یه روزی با خودم فکر کرده بودم هر بار این کلمه رو بشنوم یاد فلانی میافتم.
مثلن یکی از خوبی‌های ولیعصر اینه که انقدر توش راه رفتم و با آدمای مختلف توش گشتم، دیگه فقط همون آخری رو یادم میاره، احتمالن همونی که دلم می‌خواد یادش بیافتم، شاید هم اصلن کسی رو به یادم نیاره، بهرحال ولیعصر هم با همه‌ی خاص بودنش یه وقتا خیلی معمولی می‌شه.
این کارا رو با آدمای دیگه هم می‌شه انجام داد، یه کافه یا رستوران رو با افراد دیگه امتحان کرد و ...
اما چیزی که فراموش کردنش سخته هیچ‌کدوم اینا نیست.
تو برای یه موزیک پنج دقیقه‌ای توی یه سال حدود صد هزار بار وقت داری، برای جایگزین کردن خاطراتت توی رستوران‌ها و کافه‌ها اگه نگیم همه‌ی سال، سیصد روز وقت داری، برای قدم زدن تو کوچه‌ها، رنگ‌ها و صداها... ولی برای تاریخ‌ها هر سال فقط یه روز وقت داری. وقتی یه خاطره‌ای رو تو یه روز می‌سازی و روزش رو به خاطر می‌سپاری یا یه وقتا احتیاج نداری به خاطر بسپاری، هالی‌دی‌ها این کارو برات انجام می‌دن، بدبختی اینجاست که هیچ‌وقت تا به اون روز نرسی حواست نیست قراره چه پدری ازت در بیاره.

می‌دونین؟ نوشتنای من که بیخوده، معمولن کسانی که علاقه به خوندنم دارن بخاطر نوشتنم نیست که می‌خونن، به خاطر منو خوندنه که می‌خونن. اما در همین راستا قلم کسی (+) رو بخونین که خوندنیه.

۱۳۹۲ اسفند ۱۴, چهارشنبه

498

امروز طرفای ۱۱:۰۵ قبل از ظهر، بعد از تونل رسالت از تاکسی پیاده شدم و خروجی کردستان رو پیاده رفتم بالا.
سرم رو انداخته بودم پایین، همزمان گوشیم رو دست گرفته بودم که اگه تو شلوغی اتوبان کسی اومد توش از لرزشش متوجه بشم.
تا برسم به پل عابر روی کردستان چند دقیقه‌ای گذشته بود، گوشیم لرزید، فقط روشنش کردم، ساعت رو نگاه کردم، دوباره خاموشش کردم.
رو پل که راه می‌رفتم، سطح کف پل تیکه تیکه یا اصطلاحن گله گله خراب و کنده شده بود.
شاید اگر حوصله داشتم که خب حوصله‌ی خودمم نداشتم آروم‌تر راه می‌رفتم که ببینم کندگی‌ها شبیه چیه یا بهتره بگم چه شکلی به خودشون گرفتن یا شاید بگم تو ذهن نابود من چه شکلی به خودشون می‌گیرن...
هوم، بچه که بودم، وقتی می‌رفتیم مشهد و با بابام می‌رفتیم حرم، من می‌نشستم برای خودم از روی طرح‌های سنگ مرمر خیالبافی می‌کردم و شکل و شکلک‌هایی رو توش می‌دیدم که شاید هیچ‌کس نمی‌دید، حتا خجالت می‌کشیدم از این سرگرمی دوست داشتنیم برای کسی بگم، فکر می‌کردم کس دیگه‌ای عمرن ذهن‌ش مثل من نیست و دستم می‌ندازن، مسخره‌م می‌کنن و حتا اگه براشون بگم نمی‌بیننشون.
تمام اون خاطرات تو صدم ثانیه از ذهنم عبور کردن، تا اینکه توی خرابی‌های کف پل عابر، یه طرح قلب رو دیدم. ناخودآگاه اومد تو ذهنم که عکسشو بگیرم بذارم اینستاگرام و زیرش بنویسم:
Here is my heart, where everyone steps on. :)
تو این فکرا که بودم، دو سه قدم ازش رد شده بودم، دلم می‌خواست برگردم، ولی حوصله‌ی همونم نداشتم.

۱۳۹۲ اسفند ۱۱, یکشنبه

497

کاش بود یک نفر این حوالی که می‌خوندم نوشته‌هاشو... دلم برای خوندن آدم‌ها تنگ شده، نه اینکه نخونمشون‌ها، نه!
برای اینکه مثلن سوراخ نوشته‌های یک نفرو پیدا کنم. مثلن بلاگ ناآشنایی که انقدر جذبم کنه که تا پست‌های یک سال قبل یا بیشترش رو هم بخونم. مثلن یک نفر یادداشت‌های روزانه‌ش رو بده بخونم. مثلن نوت‌های توی گوشی. مثلن دفترچه خاطرات.
دلم برا خوندن آدما تنگ شده.
دلم برای نگاه تو چشم کسی که دوستش دارم از فاصله‌ی صفر، نوازش کردن، خندیدنای بی دلیل، دلم برای خوندن چشما از فاصله‌ی صفر تنگ شده.
یه وقتا با وجود قهقهه و خنده‌های شدید، آدم چشماش نمی‌خنده، یه وقتا تو یه سکوت یا یه آرامش‌های خاصی لباش که نه، فقط چشماش می‌خنده. دلم برای دیدن اون چشمای خندون تنگ شده.
دلم طولانی نوشتن نمی‌خواد، دلم طولانی خوندن می‌خواد.
می‌دونی نازنین؟ دلم سیر نشدن می‌خواد.‌

۱۳۹۲ اسفند ۹, جمعه

496

لیوانای تو سالن رو جمع کردم بردم تو آشپزخونه.
گل‌سرش رو باز کردم.
گفت "آی! نکن کامران! موام می‌ریزه تو غذا!!".
گل‌سر رو انداختم رو میز اپن، لیوان از تو کابینت برداشتم، رفتم طرف کتری که چای بریزم.
همزمانی که لیوانم پر می‌شد، گفتم "به قول یه بنده خدایی، می‌گفت اصلن غذا بدون موی مامان که فایده نداره.".
گفت "من مامانتم!؟".
گفتم "فک کردی اون مامانم بود؟".
خندید، ادامه نداد.
اومدم سر گوشیم، اشک ریخته بود...