۱۳۹۲ دی ۱۸, چهارشنبه

486


می‌دانید؟ گاهی انقدر فکرات غرق یه موضوع به خصوص و مسایل پیرامونش می‌شه.
هر چقدر این غریق بودن دوست داشتنی باشه، باید گه گدار هم که شده دست خودت رو بگیری، بکشی بیرون.
یه وقتا انقدر عمیق می‌شم که تو فاصله‌ی دو متری که روبروم نشستن و اسمم رو صدا می‌زنن متوجه نمی‌شم، حرف می‌زنن، من توی باغ نیستم، تا اینکه فحش و دری وری نثار روح پر فتوحم می‌کنن. جالب اینجاست که یه وقتا صدام می‌کنن، جواب می‌دم، ولی حرفاشونو نمی‌شنوم.
می‌دانید؟ بدترینش اینجاست که این روزا چایم یخ می‌کند.
البته شاید بشه گفت این یکی تازگی نداشته باشد، لااقل به اندازه‌ی موردهای قبلی، تقریبن یک ماهی شده که اینطوری شده‌ام.
انقدر توی دنیای خودم غرق می‌شم که حتا متوجه سرد شدن چای روی میزم نیستم. حال اینکه کارها چقدر عقب میافتد بماند.
می‌دانید؟ گاهی برای نجات پیدا کردن از این اسیر بودن‌ها، همین غرق شدن‌های دسته‌بندی شده در "من از آن روز که در بند توام آزادم"ها، به هنگامه‌ای که بدون اختیار دو ساعت متوالی راه رفتم و تنها چیزی که باعث شده از فکر بیام بیرون آدرس پرسیدن آدم‌ها بوده، برای اینکه دوباره غرق نشم، سعی کردم با چشم بفهمم موزاییک‌های زیر پام چند سانتی‌ان.
داشتم فکر می‌کردم با احتساب سرعت بیش از اندازه آهسته‌ی من، احتمالن چهل سانتی‌متر در ثانیه سرعت دارم، نتونستم انقدر خودم رو از فکرای دیگه بکشم بیرون که سرعتم رو به کیلومتر حساب کنم، گذاشتم وقتی نشستم به نوشتن، گوگل این کارو بکنه.

بی ویرایش

۱۳۹۲ دی ۵, پنجشنبه

485

آدمای زندگیت، اونایی که نباشن می‌خوای دنیات نباشه.
یه وقتا تو جمع‌ها یا مکالمه‌های بیش از دو نفر جوری رفتار می‌کنن انگار اونقدرام به تو تعلق خاطر ندارن یا اینطور بگیم که تعلق ندارن، انگار اونقدرام خودمونی و صمیمی نیستین، یه وقتا ممکنه ازشون شاکی بشی که هی فلانی چرا منو به دیگر دوستات معرفی نمی‌کنی؟ چرا من هیچ کدوم از آدمای زندگیت رو نمی‌بینم و از این قبیل شبهه‌ها...
می‌دونی؟ گاهی واس اینه که با وجود تمام حس دوست داشتنی - حالا هر مدل دوست داشتن - که نسبت به تو دارن، کسر شانشون می‌شه از تو بگن.
یه وقتا تو رو فقط واس خودشون می‌خوان، نمی‌خوان با کسانشون صمیمی بشی. اینکه از ترس دزدیدنت توسط دیگران نخوان معرفیت کنن هم تو همین کتگوریه.
گه گدار هم جزو کتگوری ندارها قرار می‌گیره قضیه.
پیش میاد فقط تو رو داشته باشن...

همی این، صوبت دیگه‌ای ندارم. :)

۱۳۹۲ آذر ۱۰, یکشنبه

484

نمی‌دونم چرا انقدر حس کوفتگی داشتم تو تمام تنم.
بعد از نهار، ولو شدم رو کاناپه که یه خورده استراحت کنم.
حوصله حرف زدن نداشتم.
برام چای آورد، با لیوان خودش رفت.
چای رو که خوردم، فک کنم ساعت دو بود.
خوابم برد.
با جوراب خوابیدن من از عجایب طبیعتمه.
هر بار با صدای وایبر بیدار می‌شدم، جواب می‌دادم و دوباره می‌خوابیدم.
صدام کرد، گفت پاشو روی سه نفره بخواب، چشمامو باز کردم که یعنی متوجه حرفات شدم ولی حالشو ندارم، خوابیدم.
دوباره با ویبره‌ی گوشی از مسیج‌های وایبر بیدار شدم، دیدم روم پتو انداخته، حس درآوردن دستم از زیر پتو رو نداشتم، خوابیدم.
طرفای پنج بود که از فشار مثانه بیدار شدم و نشستم.
دیدم خودش روی کاناپه‌ی بغلی خوابیده، لبخند اومد رو لبم که من با این هیکل روی یه نفره خوابیدم و اون روی سه نفره، پتویی روش نیست، گوله شده از سرما، پا شدم پتو رو انداختم روش.
با چشمای بسته گفت می‌ری؟ گفتم آره.
خوابید.
رفتم دستشویی و بعد هم کلن رفتم.

۱۳۹۲ آذر ۸, جمعه

483 - Love this scene, love this kind of proof

A Beautiful Mind (2001)
John Nash (Russell Crowe): Alicia, does our relationship warrant longtime commitment? 'Cause I need some kind of proof, some kind of verifiable, empirical data.
Alicia Nash (Jennifer Connelly): [Laughs] I'm sorry, just give me a moment... to redefine my girlish notions of romance. Ummm, A proof? Verifiable data. Um... okay. Well, how big is the universe?
+ Infinite.
- How do you know?
+ I know because all the data indicate it.
- But it hadn't been proven yet?
+ No.
- You haven't seen it.
+ No.
- How do you know for sure?
+ I don't, I just believe it.
- Mmm, It's the same with love, I guess.


۱۳۹۲ آذر ۴, دوشنبه

482

به صورت یه قدیمی زل زده بودم، با خودم گفتم خودمونیما، نگاه کردن به صورت بعضی‌ها هم حس خوب گوش سپردن به نوای زیبای ویولن رو برای آدمی تداعی می‌کند.

۱۳۹۲ آذر ۲, شنبه

481

با بابا نشسته بودیم نهار خوردن، از لای سبزی خوردن پیازچه‌هاش رو من می‌خوردم، شاهی، ریحون، تره و شوید رو اون می‌خورد، دومی رو که برداشتم.
شاکی طور، با خنده گفت قبول نیست من بخورم، پیازچه‌هاشو پیدا کنم، تو بخوریا!
مامان اومد گفت چی شده؟
گفتم می‌گه قبول نیست من در بیارم تو بخوری.
بابا زد زیر خنده، انقد خندید که از خنده‌ش خنده‌م گرفت، گفت شیویدها رو بخور که چربی سوزه.
مامان گفت چربی خون نداری که راستی، داری؟ دفعه پیش کی دادی؟ آزمایش؟
با تعجب گفتم دفه پیش کی دادم!؟
بابا دوباره زد زیر خنده.
مامان با لبخند رو لبش گفت زهرمار، بی ادبِ بی تربیت.
بابا با خنده گفت خب درست حرف بزن خانوم، می‌دونی که چطوریه این.