۱۳۹۲ شهریور ۱۸, دوشنبه

462

علیرضا می‌گفت کامران به این فکر کن که فرداروز گذرت میافته به خیابونایی که اون زیاد ازشون رد می‌شه و شاید با هم چشم تو چشم شدین.
چند ساعتی بعد از اینکه حرف زده بودیم، برای اینکه ذهنم رو از مسایل کاری دور کنم، به آدمایی از گذشته فکر کردم.
آدمایی که بعضیاشون شاید مال خیلی قدیم، یا حتا قدیم هم نبوده باشن، ولی خب ترجیح داده‌ام که جزو گذشته‌م بدونمشون.
بعضی‌ها رو انقدر کم بدونم که فقط به دید تجربه نگاهشون کنم.
و خب یاد حرف علیرضا افتادم و با خودم فکر کردم اگه فرداروز گذرم تو خیابونایی که زیاد ازشون رد می‌شن افتاد و چشم تو چشم شدیم چه می‌کنم؟

۱۳۹۲ شهریور ۱۵, جمعه

461 - :) با ربع قرن تجربه

تا سال‌های سال، شاید بیش از پنج سال...
اینکه پنج سال رو می‌گم تا سال‌های سال، احتمالن تو نگاه اول مضحک به نظر بیاد، آخه پنج سال و یا کمی بیشتر که سال‌های سال به حساب نمیاد.
ولی خب معمولن این موضوع بستگی به این داره که در چه زمینه‌ای این اصطلاح یا عبارتو به کار برده باشی، به نظرم وقتی بخوای مثل من به کار ببری شاید کم هم باشه.
منظور از کم اینکه اونطور که باید و شاید وصف حال نیست.
تازگی گله‌هایی می‌شنوم یا که حتا با انزجار از توضیح دادنام غر می‌زنن، می‌دونم که توضیح عنه، ولی خب من همینم، دیگه اینجا که چاردیواری اختیاری هر گونه که دلم بخواد می‌نویسم، شما تو همون تکست‌ها و ایمیل‌ها غرهاتو بزن.
انی‌وی، داشتم می‌گفتم، تا سال‌های سال، شاید بیش از پنج سال از بزرگترین حسرت‌ها یا شاید بشه گفت آرزوهای ناشدنی‌ام این بود که کاش لااقل هفت یا هشت سال زودتر به دنیا میومدم.
نوشتنِ این پست تو شب تولدم هم حال و هوایی داره واس خودش. شب تولد بیست و پنج سالگی، ربع قرن...
هه!
الان که دارم می‌نویسم - راستش فک کنم طرفای پنج بعدازظهر بود اولین کلمه رو توی گوشی نوشتم، بعد هی مسایل مختلف پیش اومد و طول کشید تا نیمه‌ی اول دربی تهران پخش شد و نشستم کم و بیش نگاه کردم، بعد انقدر حالم از بازیشون بهم خورد که بین دو نیمه اومدم پای کامپیوتر به قول انگلیسی زبان‌ها اند هیِر وی آر، آره - و یاد روزایی میافتم که هر شب فکرم درگیر همین موضوع بود، الانه باز هم دلایل دیگه‌ای یادم میاد که موقع شروع به نوشتن اصلن یادم نبود.
می‌دانید؟ چند ساعت پیش فقط یاد عاشقیَت‌ها بودم، یاد دخترکانی - نویسنده به این دلیل از واژه‌ی دخترکان استفاده می‌کنه، چون حال نمی‌کنه بنویسه دختران، دلم خواست توضیح بدم الان باز، به همین سادگی - که اشک توی چشمشان جمع می‌شد و تو چشم‌هام (چشم‌های گاهی خیس) نگاه می‌کردن و بعضی بعد از یک یا دو سال یا حتا سه سال رابطه، تنها دلیل بهم زدنشان اختلاف سنیِ پنج سال و بیشتر بود.
وقتی بحث اختلاف سنی پیش میاد، حالا هر چقدر هم که باشه، نمی‌شه برای این فاصله‌هه "سال‌های سال" رو به کار برد، مگه نه؟
مثلن یادم میاد بچه که بودم دوست داشتم برادر بزرگتره باشم، نه به این خاطر که حریف زور داداشم بشم‌ها، البته دروغ نگم این هم بود یه وقتا، اما اونقدرا حس جدی‌ای نبود، مال معدود روزهایی که با داداشم دعوا داشتیم و مسلمن کتک بیشتر رو من می‌خوردم، ولی چیزی که حقیقتن بهش فکر می‌کردم این بود که از اون داداش بزرگای حمایت‌گر باشم مثلن.
یه همچین موجودی‌ام من.
چند روز پیش به یکی از دوستام، از همون قدیمیا که آخر این پست بهشون اشاره شده گفتم یه همچین موجودی‌ام من، گفت خوب موجودی هستی، حیف تو محیط وب بود، انگار لبخند شیرینی می‌زد، نشد ببینم سیو کنم تصویر لبخندش رو.
یا مثلن اون موقع که پدرم ورشکست شد و با خودم فکر می‌کردم اگه بزرگتر بودم، می‌تونستم کمک‌حالش باشم.
نمی‌دونم، از همین چیزا دیگه!
این روزا رابطه‌م که با آدمای هم سنم - تا دو سال بالا پایین هم سنه به زعم من - به صورت احمقانه‌ای بهم می‌خوره، یکی از دلایل اصلیش همون رابطه‌های قدیم بوده و هست. مسلمن وقتی عادت کنی به برخوردها و رفتارهای عقلانی‌تر، نمی‌تونی خیلیا رو تحمل کنی.
دوباره ارتباطم با دوستای سن بالای قدیمی‌ام که مدت‌ها باهاشون بیرون نمی‌رفتم و صحبت‌هامون فقط در حد صحبت‌های فیسبوکی شده بود، زیاد شده.
بازم دلم از همون چیزای ناشدنی می‌خواد.
این چند وقت همه‌ش میدنایت این پاریس میاد تو ذهنم، چقدر این فیلمو دوست داشتم.
ادامه ندارد.

۱۳۹۲ شهریور ۱۱, دوشنبه

460

یک شب که ساعت یازده از مهمونی برگشته بودیم خونه، یه نفر لگنته‌ی دویست میلیونیش رو جلوی در پارکینگ خونه پارک کرده بود، بابام از همون دور که کوچه رو میومد پایین شروع کرد فحش دادن به فهم و شعور طرف.
همین که نزدیک در شدیم، همسایه هم که تازه از راه رسیده بود و در حال پارک کردن ماشینش بود، سری به تاسف تکون داد.
داداشم پیاده شد و با عصبانیت در رو کوبید بهم، رفت چندتا ضربه به شیشه‌های اتومبیل مزاحم زد تا صدای دزدگیرش در بیاد و راننده بیاد جابجاش کنه، ولی خبری نشد، مادرم گفت "یعنی همچین ماشینی صدای دزدگیرش قرار نیست در بیاد؟"
پیاده شدم و به همسایه گفتم ماشینش رو از پشت بچسبونه به ماشین طرف، نیشش باز شد، گفت "پنچر کنیش منصفانه‌تره‌ها" و رفت نشست پشت فرمون، به بابام گفتم "ماشینو بچسبون به ماشینش"، اون هم نامردی نکرد و با اشاره‌های من درست تو فاصله‌ی یک سانتیمتری ماشین طرف ترمز دستی رو کشید.
اومدم دم درب وایسادم که بقیه بیان برن تو، با یه لحن از خودراضی گفتم "حالا بیاد ماشینشو ورداره" خواهرم خنده‌ش گرفته بود، گفت "می‌زنه به ماشینا"، گفتم "جراتشو نداره".

۱۳۹۲ شهریور ۱۰, یکشنبه

459

امروز کانورسیشن اس‌ام‌اسش رو از روی گوشی‌م پاک کردم.
هفت دقیقه طول کشید تا پاک بشه.
تمام مدت فحش می‌دادم به سی‌پی‌یوی دوال کورِ گوشی‌م که چه جونی می‌کنه.
از طرفی هم به گوشی‌م حق می‌دادم که براش سخت باشه، فقط وقتی می‌خوای به بالاش برسی پنج دقیقه طول می‌کشه...
میون فحش دادن‌ها، ذهنم میون تکست‌های رد و بدل شده‌ی این هشت نه ماه می‌گشت.
در گذشته بارها و بارها پشیمون شدم از این کانورسیشن یا آرشیو ایمیل پاک کردن‌ها، ولی خب همیشه هم لازم بوده.
یه صدایی می‌گفت کانتکتشم باید پاک کنی؛ کردم.
هر چند برای دلم قضیه همچنان ادامه داره، ولی خب جملگی شک نداریم که دل خر است...

۱۳۹۲ شهریور ۹, شنبه

458

+ من
- اوشون

ساعاتی بعد از نیمه شب:
+ شب بخیر
- شب بخیر عشق قدیمی
ساعاتی بعد از ظهر:
+ خر
- عه، چرا؟
+ دلم خواست، این از امتیازهای عشق قدیم بودنه
- تابلو بود در مورد اونه
+ عه، فمیدی؟
- عشق هرگز نمی‌میرد، بلکه از شکلی به شکل دیگر تغییر پیدا می‌کند، آره، فهمیدم
+ یا از کسی به کس دیگر انتقال می‌یابد؟
- نه، منظورم عشق به یک نفره، حتا تنفر هم وقتی به وجود میاد که عشقی در کار بوده باشه
+ الان عشقت به من شکلش عوض شده؟
- آره
+ الان چه شکلیه؟
- قبلنا شکل قلب بود، الان دایره‌س
+ گاب
- [گل می‌فرستد]
+ متشکر
- فداتون بشم، تازه دایره‌ش یه وقتا سولاخ می شه
+ چطوری ینی؟

تو بی کانتینیود...

۱۳۹۲ شهریور ۳, یکشنبه

457

من مانده‌ام تنهای تنها... من مانده ام تنهای تنها داهاهاهاهای یاهاهاهاهاهای
عجیب فاز خوندن گرفتم.

امروز تو اینستاگرام اقلیما یه نوتی خوندم، تو کپشنش نوشته بود:
Because it feels so good when I stop.
سخنم با اون دسته از دوستانه که از من می‌پرسن "چرا من نمی‌کشم بیرون؟ چرا هی ادامه می‌دم؟"، خواستم بگم احتمالن بخاطر اینه که وقتی بکشی بیرون حس خیلی خوبی داره. منتظری به نقطه‌ی عطفش برسه.

از صب تا حالا رفته بیرون نیومده، حیف که یه هفته مسافرت بودم و سرکار نبودم نمی‌تونم بش غر بزنم.

میان صید غم‌ها...

چه خوشگل شده پدسگ از دو سال پیش که من ندیدمش، یا لااقل تو این عکسه که اینطور بود.
اکثر مواقع این "یا لااقل که..." رو می‌گم تا مثلن به شنونده حالی کنم خودم بهترشو دیدم، لازم به زر زیادیِ شوما نیست که بیای بگی فیلان. از سر داداشم افتاده تو دهنم، بسکه توضیح می‌ده!

یه چیز دیگه‌ام می‌خواستم اینجا بنویسم که آخریش باشه، منتها هر چی فک می‌کنم تو این نیم ساعته یادم نمیاد... حیف!