۱۳۹۱ بهمن ۲۴, سه‌شنبه

بهتر که شوم رسوا

خسته‌ام از همه، خسته از دنیا
آسمان بشنو از قلب من این صدا
ای زندگی بیزار از توام
بیزار از این عالم
بیگانه‌ام با سیمای تو
دیوانه‌ی دنیای تو

در هم مشکن زنجیر مرا
بهتر که شوم رسوا
رفتم که دگر با دست شما
پنهان شوم از چشم دنیا

۱۳۹۱ بهمن ۲۳, دوشنبه

این منم نه هیچ کس دیگه

می‌بینم صورتمو تو آینه
با لبی خسته می‌پرسم از خودم
این غریبه کیه از من چی می‌خواد
اون به من یا من به اون خیره شدم
باورم نمی‌شه هر چی می‌بینم
چشامو یه لحظه رو هم می‌ذارم
به خودم می‌گم که این صورتکه
می‌تونم از صورتم ورش دارم
می‌کشم دستمو روی صورتم
هر چی باید بدونم دستم می‌گه
منو توی آینه نشون می‌ده
می‌گه این تویی نه هیچ‌کس دیگه
جای پاهای تموم قصه‌ها
رنگ غربت تو تموم لحظه‌ها
مونده روی صورتت تا بدونی
حالا امروز چی ازت مونده به جا

آینه می‌گه تو همونی که یه روز
می‌خواسی خورشیدو با دست بگیری
ولی امروز شهر شب خونه‌ت شده
داری بی صدا تو قلبت می‌میری
می‌شکنم آینه رو تا دوباره
نخواد از گذشته‌ها حرف بزنه
آینه می‌شکنه هزار تیکه می‌شه
اما باز تو هر تیکه‌ش عکس منه
عکسا با دهن کجی بهم می‌گن
چشم امیدو ببر از آسمون
روزا با همدیگه فرقی ندارن
بوی کهنگی می‌دن تمومشون


۱۳۹۱ بهمن ۱۳, جمعه

379

یه گوشه‌ای هست که من یه روزی از همین روزا نوشته بودم "اینکه تهران چقدر خوب است؛ از ولیعصر گردی‌ها"، اینا رو نوشته بودم که از این بنویسم که تهران چقدر خوب است و از ولیعصر گردی‌ها بنویسم.
ولی خب الان از خوبی‌های تهران فقط این توی ذهنمه که وقتایی که هواش تمیزه و کوه‌هاش معلوم می‌شن، می‌خوای بغل‌ش کنی. اصلن تهران با هوای غیرِ آلوده بر همه جا ارجحیت دارد.
از ولیعصر گردی‌ها هم می‌خواستم بگم آدمی وقتی یه شب با رفیق‌ش راه میافته بره ولیعصر گردی، ولی از سر اینکه شاش‌ش می‌گیره باهاس بی خیال شه و بره خونه، فرداش باید از در خونه بندازه پیاده بره سر کار، تو گوگل مپ که نگاه کردم 6.03 کیلومتر پیاده راه رفته بودم. مزه داده بود، انقدر مکث داشتم و این ور اون ور کار انجام داده بودم، زمان دقیق‌ش دستم نیومد. ولی خیلی خوب بود.
همین دیگه، پایان پیام/.

۱۳۹۱ بهمن ۱۲, پنجشنبه

378

گفته بود تو خوبی به روم نمیاری...
گفته بودم آی بدم میاد از خوب بودن.
گفته بود دیوونه! و خندیده بود.

۱۳۹۱ بهمن ۱۱, چهارشنبه

377

خب، این رو بنویسم، پابلیشش کنم. بعدن میام ادیت می‌کنم، نیم‌فاصله دارش می‌کنم که حرص نخورم.

خواستم از این بنویسم که صبح این مثلن زمستونی که در حال طی کردنش هستیم که بعد از این همه التماس و لابه‌ای که به درگاه‌ش کردیم، دیروز کمی باریدن گرفت، رفته بودم دم پنجره که طبق عادت همیشگی‌ام که شوما بی قانون خوان‌های ثابت ازش خبر دارین، آب و هوا رو چک کنم که آیا عینک آفتابی لازم است؟ که آیا بوت بپوشم؟ که آیا فیلان؟
از تخت که بیرون اومده بودم هنوز هیچی تنم نکرده بودم، فقط شورتم به پام بود، پنجره رو باز کردم، سرما میومد تو، از طرفی آفتاب کج - توصیفو عشق کن ینی - زمستونی افتاده بود روم، یه حس باحالی بهم دست داده بود، مثل وقتی وسط تابستون کولر ماشین رو روشن کردی، تو یه خیابون خلوت منتظر یاری که بیاد سوار شه که بندازین برین و از طرفی آفتاب افتاده روی تنت، البته اونجا لخت نباشی، خوب نیست. ولی خیلی شبیه بود.
لذت وافر یا شاید حتا بگم لذت داغانی داشت، چن دقیقه‌ای همینطوری با چشمای بسته دستم روی دستگیره‌ی پنجره مونده بود و یاد دوران خوش سال‌های هشتاد و پنج و هشتاد و شیش افتاده بودم.
می‌گن آدما از رنجی که می‌کشن توی این دنیا، اون طرف از بار گناه یا که عذابشون کم می‌شه.
سوالی که مطرحه اینه که با خاطره‌بازها چه می‌کنند؟

بعدن‌نوشت: الان نیم‌فاصله دارش کردم. 23:36 به وقت تهرون.