۱۳۹۱ شهریور ۲۶, یکشنبه

پسرک می خواست فریاد بزند...

همین سه شنبه شبِ گذشته بود که طبق دستور پزشکم به مطبش رفتم تا بخیه هام رو بکشم. همان بخیه هایی که وقتی در بیمارستان پرستار پانسمانش را عوض می کرد، پرسیده بودم چند تا بخیه ست؟ و او هم با لحنی که خنده میانش بود گفته بود نمی دونم، خیلی زیادن، صبر کن بشمرم و شمرده بود و گفته بود بیست و پنج تاست. صدایی از من در نیامده بود بعدش...
به مطب که رسیدیم، سالن تقریبن پنجاه شصت متری پر بود از بیمار و همراه بیمارها، چند صندلی ای هم خالی مانده بود، فرستادنم تا که بشینم، نشستم، ولی ایستادن امری ساده تر است برای نابودهایی همچون من، راه رفتن از ایستادن هم آسان تر است، ولی یک اما وجود دارد و آن هم از این قرار است که با بستن این کمربند ساخته شده از چرم و فلز، نبضم که معمولن بین شصت و پنج تا هفتاد بود به صد و بیست می رسد و خب این موضوع پدرم را در می آورد...
گفتند آقای خرم دل از این طرف، رفتم از آن طرف، اتاقی که می گفتند اتاق بخیه است، اتاقکی کاشی کاره شده بود که یک دیوارش را از این تخت باریک اورژانسی ها پر کرده بود، آن سمتش کامپیوتر دسکتاپی گذاشته بودند که روتر ای دی اس ال هم بهش وصل بود، با خودم گفتم سر و ته مان را بزنند همین است که هست، وای فای ستینگم را که نگاه کردم، حدودن بیست شبکه ی وای فای دیده می شد، اما یکی بیشتر نبود که سیگننالش اکسلنت باشد که آن هم رمز گذاری شده بود، دیگر دراز شده بودم و دستم به مودم نمی رسید که دابل یو اس پی اش را بفشارم، صبر پیشه ساختم و بی خیالی را طی کشیدم و رویم را برگرداندم سمت دیواری که فاصله اش با صورتم حداکثر به ده سانتیمتر می رسید، یکی از منشی ها که به این می ماند که پنجاه را داشته باشد، آمد و چند پیس - واحدش همین است؟ - اسپری زد بر روی بخیه ها، خنکی اش لرزاندم، فکر کردم حتمن لیدوکایین است دیگر، چند دقیقه ای که گذشت یکی از دکترهای دستیار آمد و کمی احوالپرسی و این ها، همین که گفت خب... گفتم یکی در میون می کشین، آره؟ گفت بله، گفتم باقیش باشه واس کی؟ شنبه خوبه؟ گفت آره، شنبه خوبه!!! خوب می دونی روال کارو، فکر کرده بودم این غول مرحله آخرو یه بار سه سال پیش کشتم من، با چاشنی زهرخند برای حرفای قبلیش پرسیدم حالا قراره درد هم داشته باشه؟ گفت درد که داره خب، بستگی به تحمل خودت داره، شروع کرد قیچی کردن و بیرون کشیدنشان، بعد از دو سه تایی که بیرون کشید و پرسید درد نداری؟ پرسیدم به این می گفتی درد؟ هیچ نگفت، وقتی نشستم، گفت بعضی ها می آیند داد و هوار می کنند، جیغ می کشند، بعضی ها هم - به صورتم لبخند زد - نه! فکر کرده بودم درد نکشیده اند حتمن و حتا جواب لبخندش را نداده بودم، خنده اش ماسیده بود، رفته بودیم بیرون از اتاق.
امشب رفته بودم باقی اش را بکشم، باز چشمم به مودم افتاده بود و همان برنامه ها، فقط با حرفای دیگر ادامه پیدا کرده بود.
می دانید؟ بچه که بودم فکر می کردم "بخیه" یک غلط گفتاریست، مانند قلف، سلط، نخسه، بخشاب، قاشک و غیره که از دیگران شنیده بودم و خب هنوزم همون آدما همونطور حرف می زنند.
همین.
پ. ن: هرگز در نوشته هایم یا که حتا در ذهنیتِ خویشتن پسرک نبوده ام، نیستم.

۱۳۹۱ شهریور ۲۴, جمعه

339

پوو رو یادتونه؟ همون خرس کارتونی زرده، البته من هیچ وقت باهاش حال نمی کردم، ولی خب خیلی وقتا جملات سنگین و توپی می گفت، حالا شاید اینا به هم ربطی نداشته باشه، ولی یه حس مشابه اینی که به پوو دارم رو به وودی آلن هم دارم، ینی از خودش خوشم نمیاد، ولی خب حرفاش و خیلی وقتا آثارش به مرز ارضا شدن می رسوندم.
حالا اصلن قصدم گفتن این ها نبود، پوو یه جمله ای داره که می گه
"People say nothing is impossible, but I do nothing everyday"
خب به اینجای پست که رسیدیم، قضیه بیخ پیدا کرد، تا خط قبلی رو قبلن نوشته بودم، الان اومدم ادامه ش رو بنویسم، ولی یادم نیست به کجا می خواستم برسونم حرفم رو.. البته دلیلش اینه که دقیقن یادم نیست سر چی شروع به نوشتن این پست کردم. مثلن اینشو یادمه که بخاطر نوشته ی یکی از آشنایانِ به ظاهر دور، ولی خیلی نزدیکِ قدیم و دورِ حالا اینو نوشتم، ولی خب اینکه چی نوشته بود رو یادم نیست. نوشته ی اون هم موجود نیست آخه بدبختی.
خودش می خونه اینجا رو، فقط بعید می دونم نکته رو بگیره از یاوه سرایی های من.

۱۳۹۱ شهریور ۲۳, پنجشنبه

۱۳۹۱ شهریور ۲۱, سه‌شنبه

از سری افاضات کامی کی من باب رفاقت

در جمع رفقایی که سنشان دیگر به بیست و پنج و یا بالاتر می‌رسد، باید دکتری باشد که همچون بقیه‌ی اعضای جمع پایه‌ی هر خزعبلی باشد، چرا؟ چرایش همان بس که بیایند بگویند دکترتون که اینه! وای به حال شما کس‌خول‌ها...
لذتش را چشیده‌ام که می‌گویم.

۱۳۹۱ شهریور ۲۰, دوشنبه

آدما؟ بگو بلاگر، نگو آدم

دیروز با نازنین رفیقی صوبت می کردم، اینکه چرا بحث به بلاگ کشید رو یادم نیست، آرشیوم یادشه، حوصله شو ندارم. خب نمی دونست من اینجا رو دارم! پرسیده بودم اهل بلاگ خوندنی؟ سوال کرده بود آدما چرا بلاگ می سازن؟ مگه مثلن تو همین فیسبوک نمی شه نوشت؟ اون لحظه رفقا یا کسایی که بلاگ دارن و اگر حتا ندیدمشون، انقدر خوندمشون که انگار سال هاست می شناسمشون، شاید این درست نباشه و باهاس گفت سال هاس رفاقت دارم باهاشون، یا که حالا نه، برخورد نزدیک دارم باهاشون! آدما چرا بلاگ دارن؟ قضیه ی غریبه ای در اتوبوس - اگه حسش بود لینک به گذشته می دادم - من رو که همیشه می گم یادتونه؟ بارها از این استعاره م استفاده کردم، حتا تو فیسبوک هم ازش حرف زدم، بلاگ خیلی وقتا حکم همون رو داره، خیلی وقتا جای دفتر خاطراته، از بی کسی و بی شونه ای و بی گوشی و اعم از کلیه ی مسایل مربوط به تنهایی که طرف می خواد ازشون حرف بزنه، ولی چون نه کسی هست، نه شونه ای تا سرشو بذاره، نه گوشی که حرف دلشو بگه و غیره میاد تو بلاگش می نویسه، یکی از دلایل بلاگ داشتن کمبود اعتماد به نفسه، نه اینکه هر کی بلاگ داره کمبود اعتماد به نفس داره ها! نع! این فقط یکی از موارد شایعه، همی این خود من خیلی وقتا حرف هایی دارم که دلم می خواد بگم، ولی با خودم می گم خب که چی؟ نه اینکه اگه بگم یا نگم فرقی در حالم نکنه، نه، موضوع فرد شنونده ست، اینکه طرف آیا واقعن می خواد گوش بده؟ اینکه طرف اصلن اهمیت می ده؟ اینکه رودربایسی در کار نیست و با میل خودش پای حرفت نشسته؟ و الخ. وقتی حرفاتو توی بلاگت بزنی، دیگه حرفاتو زدی و با خودت فکر می کنی اونی که اهمیت می ده و همه ی اونایی که تو خطوط بالا گفتم، خودش میاد تا ته ش می خونه، حالا هر چقدر طولانی، غیر از این ها، یه وقتا بلاگ نویسا حیف شدن، حیف شدگی در زمینه ی نویسندگی یا شعر و شاعری رو عرض می کنم. دلایل زیادن، بهرحال بعضیا هم مثل منن که از همون اول اون بالا نوشته بودم سرای بی قانونی من فیلان، کلن اگر بلاگ نویس ها رو دسته بندی می کردن، باید دسته ای در نظر می گرفتن تحت عنوان بی سبک ها، حالا شاید یک ترین هم آن وسط بشود اضافه کرد، سلمانمونم فک کنم همینطوریه، ینی تو همین دسته لیبل بخوره! می تونم تو این زمینه ده صفحه ی دیگه هم بنویسم ها، ولی یک بحثیه که باید مخاطب روبرویت باشد، بیشتر از اینش همینطوری گفتن فایده ندارد.

۱۳۹۱ شهریور ۱۹, یکشنبه

پوف

می دانید؟
آدم ها می آیند می گویند آدمی باید از روی منطق فکر کند!
اصلن مگر نه اینکه از پایه و اساس اینطور بوده که تفکر نشان از منطق بوده است؟ آدمی بین منطق و منطق نمی ماند که! بین عقل و منطق که جایی نیست، اصلن این ها "بین" ندارند که! آدمی بین دل و منطق است که می ماند، وگرنه اینکه طرف با فکر جلو برود و گند بزند که مشکل از اصل اصولی اش نیست که! موضوع این است که داداش من شوما منطقت ریده است، تفکرت ریده است، وگرنه که آخه... ای بابا