۱۳۹۱ مرداد ۲۶, پنجشنبه

سرگردونی

امروز تو خونه می‌گفتم من اون موقه‌ش هم که تو دفتر خودمون بودم و واسه کارم بیرون نمی‌رفتم انقدر کم از خونه بیرون نمی‌زدم، دارم دیوونه می‌شم. حالم از این استراحت مطلق بهم می‌خوره!
سخت است، بسی سخت است بعضی خیابان‌ها را نرفتن، بعضی‌ها رو ندیدن، بعضی حرفا رو نگفتن، کلمه‌هایی رو نشنفتن، چشم‌هایی رو ندیدن...
ساعت پنج و نیم صبحه که دارم اینا رو می‌نویسم، انقدر که استراحت کردم خسته شدم، یک وقت‌ها به بعضیا می‌گم که فلانی انقدر که خوابیده خسته شده، الان خوابیده که خستگی اون خوابه در بره. یا همون قضیه که می‌گن خواب خواب میاره! طی این هفته‌ای که گذشته انقدر استراحت کردم تمام ساعات خوابم بهم ریخته، خسته‌م...
هی نازنین، خیلی خسته ام

۱۳۹۱ مرداد ۲۵, چهارشنبه

سرگردونم

می دانید؟ روزهای داغانیست برای من، دلم می خواهد آنقدر از روزمرگی هایم بنویسم تا لااقل خالی شوم.
بارها صفحه ی ایمیلم را باز می کنم تا که بنویسم، چند خطی می نویسم و حوصله م سر می رود و می گویم خب که چی؟ سر چه کسی را می خواهم در بیاورم با دری وری هایم؟
بعضی وقتها اتفاقهایی میافتد، آنقدر روی ذهنت تاثیر گذاره که می خوای به محض پیدا کردن فرصت بنویسیشون، ولی هر بار که می نشینی تا که بنویسی اش، انگار آنطور که باید بشود نمی شود که نمی شود، اصلن اون حالی که بهت دست داده رو نمی تونی بیاری توی نوشته ت و این حالت رو بهم می زنه و فقط خودت را لعنت می کنی با این قلم افتضاحی که داری و حتا به زور می شه بهش گفت قلم...
می دونی؟ به زعم من پیرمردها دو دسته ن، یکی کسانی که از گذروندن زمان باهاشون سیر نمی شی، یک سری هم هستن که خیلی سخت می شه حتا توی یک اتاق باهاشون زمان رو بگذرونی.
همین چند روز پیشها بود یکی از آن پیرمردهایی رو دیدم که با خودم آرزو می کردم کاش حضورش در زندگی ام پررنگ تر بود، پررنگ تر که چه عرض کنم، یعنی ای کاش که حضور داشت و فقط به یک صحبت تقریبن بیست دقیقه ای ختم نمی شد.
از کوچه ی خودمان - یک کوچه بعد از چارراه ولیعصر به سمت میدون انقلاب است، همان جایی که اکثرن فقط به "همون کوچه سنگفرشه" می شناسنش - پایین آمده بودم و رسیده بودم به انقلاب، آنهایی که حضور من رو زیاد در اطرافشان دیده اند می دانند که موجودی هستم که نه فقط به زبان اشاره زیاد حرف می زنم که تبهر خاصی هم در راسندن منظور دارم، از همان بالا که میومدم با راننده تاکسی زرد رنگی که توی ترافیک ایستاده بود حرف می زدم و بهش می گفتم من فقط تا انقلاب میام و اون می گفت اگه آزادی می ری بیا بریم و من می گفتم می خوام برم شهرک غرب و راه افتاده بود، پشت سرش 405 دودی رنگی بوق زد و به اشاره گفت که بیا بالا. همین که نشستم روی صندلی جلو قبل از اینکه طبق عادت سلام کوتاه همیشگی ام را کنم، مرد خیلی گرم و تقریبن کش دار سلام کرد، جا خورده بودم، لبخندی اومد رو لبم گفتم سلام، با همون لحن گرم که شبیه به مجری های لایوشوها بود گفت عصرتون بخیر، گفتم عصر شما هم بخیر! مرد شروع کرد به انگلیسی حرف زدن و ازم راجب فهم انگلیسیم پرسید و جوابشو دادم و از اون لحظه به بعد دیگه فقط انگلیسی حرف زد. حیرت، غم، لذت و هیجان از شنیدن حرفاش همه با هم قاطی شده بود، مرد یک بند حرف می زد و حتا کوچک ترین کلمه ای نمی گفت که بخواهم مخالفت کنم، پیرمرد دل پر غصه ای داشت، تنها کاری که از من برآمده بود لذت متقابل برای او بود از هم صحبتی ام. حرفهایش بماند که چه ها گفت، فقط می دونم وقتی تو میدون داشتم از ماشینش پیاده می شدم، دو دل شده بودم، بین رفتن و موندن و حرف زدن باهاش، پیرمرد که خلبان هلی کوپتر بازنشسته ارتش بود غرورش اجازه نداد حتا بگویم باقی پول برای خودت، دستم رو گرفت اسکناس رو مچاله فشار داد کف دستم و مچم رو بست. همه اش بسته به آدمی بود که به ملاقاتش می رفتم، هر کس دیگری بود بی خیال می شدمو قرار رو کنسل می کردم و به مرد می گفتم بریم دوری بزنیم در شهر...

خودم هم نمی‌دانم چه می‌خواهم

مردن سخت است، اما همیشه آسانترین راه بوده است.
در اوج خواستنش هم انگار که دلت زیر لب بگوید کاش نیاید.. کاش نیاید...
وقتی انقدر خسته ای که فکر می‌کنی آیا بالاتر از این هم هس؟ فک می‌کنی این دیگر خود سیاهیست و خب از سیاهی هم که بالاتر رنگی نیست.

۱۳۹۱ مرداد ۱۹, پنجشنبه

:|

می‌دونی؟
یه وقتا با کسی رفاقتی داری، کلی ارزش براش قائلی، نه برای طرف که برای رفاقتت، چرا که معتقدی ارزش رفاقته از خود یارو بیشتره و مردک اون قدرام با ارزش نیست.
ولی با وجود همه‌ی این مسایل همه جوره خودتو فدای رفاقت می‌کنی.
اما یه روز میاد از یه جایی حرفایی که پشت سرت می‌زده رو می‌شنوی.
تازه بعد از چندین سال می‌فهمی شاید حتا رفاقتی در کار نبوده، طرف فقط برای پوششی بر روی گندکاری‌‌های خودش با تو می‌پره تا بگه فلانی هم فرقی با من نداره. اونم تو همون کثافتی که من غرقم غرق شده...

۱۳۹۱ مرداد ۱۲, پنجشنبه

روزمرگیِ این روزهام

نزدیک ده و نیم بود که رسیدم مغازه، رفیقم یا همون شریکم نبود، برادر نوزده ساله‌ش که کارمند حقوق بگیرمون به حساب میاد، نشسته بود پشت میز و داشت با یکی از دوست‌دخترهاش حرف می‌زد.
گفتم "باز تو لاس خشکه رو بغل کردی؟"، خندید و به حرف زدنش با دخترک ادامه داد، رفتم نشستم پشت میز خودم و خبر ورزشی که افتاده بود روی میز رو ورداشتم دست گرفتم، همینطور که به اخبار و حاشیه‌های مسخره‌ی فوتبال سرک می‌کشیدم، حرفای پسرک رو هم می‌شنیدم و با خودم فکر می‌کردم وقتی چارده سالم بود هم دخترای اطرافم انقدر خودشون رو پایین نمی‌دیدن که تا این حد سبک باهاشون حرف بزنم.
نمی‌دونم موضوع از چه قرار بود! فقط می‌دونم از رفتن حرف می‌زدن و نسبت به حرف‌هایی که می‌زد هر چند دقیقه یک بار - یک ساعتی حرف زد - تیکه‌های سنگینی می‌گفتم و اون هم پشت تلفن تکرار می‌کرد. اولش می‌گفت همکارم می‌گه فلان، یه کم بعد می‌گفت همون همکار کار درسته‌م می‌گه بهمان، آخرای صحبتش که بود یه حرفی زدم که یادم نیست مال کی بود و متسفانه حوصله‌ی سرچ کردن هم ندارم، می‌گفت رفتن که بهانه نمی‌خواهد، بهانه‌ی ماندن که تمام شد کافیست. وقتی با "از قول یه بنده خدایی می‌گن" حرفم رو شروع کردم و این جمله رو گفتم، یه خورده ساکت شد و پشت تلفن گفت همین همکارم که همیشه حرفای قشنگی می‌زنه می‌گه فلان. الان یادم اومد که اون وسطا بهش گفته بودم "اینم یادم نیس کی گفته بود، ولی خب خیلی خوب گفته، می‌گه که هر وقت بین رفتن و موندن شک کردی، حتمن برو. کار نباید به شک می‌کشید." از اون روز نزدیک یه ماه می‌گذره، حالا نصف وقتا مشورت می‌کنه که "اینطوری می‌گه! چی بگم؟"
بدبختی اینجاست که به رفیقم هم سرایت کرده، گوشیش رو می‌ده به من، شماره می‌ده، می‌گه مخو بزن، من هم از اونجایی که جای خودم نیستم و غرور خودم رو به دوش نمی‌کشم، طوری تکست می‌زنم که بعد از دو-سه تا دخترک‌ها زنگ می‌زنن، اما این دیوانه بر نمی‌داره و توی این گرما می‌گه بیا بریم بیرون، می‌ریم به مدت یه ربع ولیعصرو بالا پایین می‌کنیم و توی اون یه ربع همه‌ی احتمالات رو می‌سنجه، بهش می‌گم چی بگه در برابر هر حرف و بعد خودش زنگ می‌زنه، سه دقیقه حرف می‌زنه و واسه فرداش قرار می‌ذاره...
جماعت! با خودتان نگویید که چقدر ما کار می‌کنیم واقعن و این‌ها، این مسایل همه‌ش قبل از ظهر اتفاق میافته، ما قبل از ظهر کلن فقط کار بانکی داریم، مشتری نداریم، بعدازظهر عین سگ می‌دوییم. خیالتان راحت، آسان نیست آنقدرها هم مث سگ دویدن.

۱۳۹۱ تیر ۲۸, چهارشنبه

316

مي‌خواستم بنويسم :'(
نوشتم :('
گفت :'( ديده بوديم، اين يكى چيه ديگه؟
محض كم نياوردن می‌خواستم بگم "اين من به خال لبت اى دوست گرفتار شدم، چشم بيمار تو را ديدم و بيمار شدمه"
کلش در گذرى از ثانيه از ذهنم رد شده بود، فقط اصلاحش كردم و فرستادم...