۱۳۹۰ مرداد ۲۹, شنبه

بی مغز

می‌دانید؟ من به زعم خودم از اون کله‌گنده‌هاشم، نه اینکه منظور از کله‌گنده، کله‌گنده باشه‌ها! کله‌مه که به نسبت گنده‌ست.
یک وقت‌هایی مثل الان که از سر درد تنها وصفی که ازش می‌شه کرد، حالت انفجار و ترکیدنه! نیس تخیل قدرتمندی داریم - خودتحویلگیریِ مزمن هم داریم - همه‌ش فکر می‌کنم اگه بترکه چه گند و کثافتی اطراف رو در بر می‌گیره، توی ذهنم اطرافم رو با گوشت و خون رنگ‌آمیزی می‌کنم. چقدر زیباست این سرخی خون روی دیوار سفید، من همیشه از دیوار سفید برای خونه متنفر بودم، اینطوری خیلی قشنگ‌تر شده. مغزم که بعد از پاشیده شدن روی دیوار به خاطر لیزی و لزج بودنش داره لیز می‌خوره و پایین میاد، بخاطر ترک رنگ متوقف می‌شه و میافته پایین با صدای تپ! تپ؟ نمی‌دونم وقتی یک تیکه مغز خیس میافته زمین یه صدای خاصی می‌ده، اگه شما نشنیدی من شنیدم، ولی فکر نمی‌کنم بشه با تپ وصف‌ش کرد این صدا رو! اون مال وقتیه که یه نفر تپ میافته و می‌خوابه یا مثلن میافته می‌میره با صدای تپ، انی‌وی چیزی نیست که بخوام بیشتر از این بهش بپردازم، تو سطور بالا گفته بودم این بار خیالاتم وقتی به پرواز در اومد که همین جا نشسته بودم؟ اگر هم نگفتم حوصله‌ی دوباره خوندنش رو ندارم، چون اصلن تصمیم بر ادیت و ویرایش ندارم. آره، الان که دارم فکر می‌کنم می‌بینم بدنم، اینکه می‌گم بدنم و نمی‌گم خودم، خب دیگه اون موقع من، منِ کامل نبودم که! اینه که مسلمن باید بگم بدنم، نه اینکه بگم خودم هم و اینا - آره، حالا دیگه بدنم هم روی صندلی‌م لیز خورده و پایین‌تر رفته، جایی که گردنم بوده، البته اگر بشه اسمش رو گردن گذاشت، همیشه خودم هم به این نکته واقف بودم که اصلن گردن ندارم و حتا بارهای برای به سخره گرفتن این موضوع تو جمع‌های مختلف دستم رو گذاشتم وسط قفسه سینه‌م و گفتم من سیب گلوم اینجاست! ولی الان که نگاه می‌کنم، می‌بینم کلن هیچی نیست، کله‌هه یه راست وصل بوده به بدن، بیخود نیست وقتی با داداشم وایمیسیم کنار هم، آخ! حواسم نبود کله‌م ترکیده، اینطور بگم که بیخود نیس وقتی با داداشم وامیستادیم کنار هم شونه‌های من چند سانتی بلندتر بود، ولی اون به خاطر گردنش بازم قدش به من می‌رسید. البته مطالعات نشون می‌داد بازم من دو سانتیمتری بلندتر از اونم، شاید شما با خودتون بگین حالا چه بحث کس‌شریه که من راه انداختم وسط مبحث میت رو صندلی مونده، ولی این کم مبحثی نیست، ینی اصن همون قدری برای مردها این موضوع اهمیت داره که بانوان سن‌شون براشون مهمه، مثلن یادمه رفیقی داشتم که از من کوتاه‌تر بود، ولی می‌گفت قدش 183 است، در حالی که اون زمان من حداکثر قدم 178 بود، البته هنوزم رفیق بودیما این آخریا، خدا بیامرز من دیگه فقط باهاش از طریق فیسبوک ارتباط داشتم، آخه اینم یکی دیگه از همون جاکشایی بود که رفته بود، پوف! انقدر فک زدم که شونه‌هام رسید به نصفه‌ی پشتی صندلی، اصلن این چرا لیز خوردنش تموم نمی‌شه؟ لنگ راستم هنوزم مونده روی آمپلی فایر، آخه آمپلی فایر زیر میزه و همیشه وقتی نشستم اینجا پای راستمو ول می‌دم روش، کف پای راستم گیر کرده به کابینت‌ها! کابینت حالا کجا بود این وسط؟ خو معلومه دیگه، موقعیت میز اینطوریه که اینطوری می‌شه، حالا پلن دفتر رو بی‌خیال، دیگه لیز نمی‌خوره تنم، دست چپم کلن آویزونه، آرنج دست راستم روی دسته صندلی مونده و کف دستم رو گذاشتم روی شکمم! الان احساس می‌کنم با سطور بالا یه تناقضاتی پیش اومد، ولی خو کیه که وقعی بنهه به این مسایل پیش پا افتاده، هوم، خونم تقریبن دیگه داره بند میاد، گرچه شش‌هام ناامیدم کردن و زودتر از اون چیزی که فکر می‌کردم از خرخر کردن ایستادن و دیگه خون روی گردنم حباب نشد و صدای قل‌قل نداد، حیف شد واقعن، از جذابیت تصویر کاسته شد، خونا رفتن گوشه دیوار، جمع شدن، روی سرامیک سفید دفتر، هوم، بیمارم. می‌دونم، چقدر قوه‌ی تصویرسازیم قشنگه، ولی وقتی می‌خوام بیارمش تو کلمات جملگی می‌بینیم که ریدم، وگرنه لذت می‌بردین، شکی در این نیست. هوم، البته از من انتظاری نیست، کسانی که مث من تخیلات قوی دارن و اهل فانتزی پردازی هستن، احتمالن پیش اومده که خودشون رو موقعیت بعضی از فیلم‌ها یا کتاب‌ها قرار بدن، شاید اصن جای شخصیت اصلی قرار نگیرن، شاید کسی باشن در کنار افراد داستان، شاید هم مثل من ذهن نابودشون، دنیایی مثل جریان رزدنت اویل رو ترسیم کنه، با شخصیت‌ها و افرادی که دلش می‌خواد توی داستان باشن، پوف، برای این رویاها حتمن باید کسانی هم زنده مونده باشن که شما ازشون نفرت دارین، بدون اون‌ها اصلن جریان پیش نمی‌ره، چون اصل و اساس لذت ریدن به اون‌هاست. چه کاریه که اینا رو توضیح بدم حالا؟ توضیح عنه؟
هوم، همین چند شب پیش سر درد داشتم بس اساسی، توی این مهمونی‌های مزخرفی شرکت کرده بودم که همیشه انقدر اعصابم خورد می‌شه که سرم به حالت انفجار می‌رسه و خب پیش میاد که از خونه‌ی صابخونه بزنم بیرون و برم سر کوچه، یکی دو نخ فیلتر قرمز وینستون رو با پک‌های عمیق و خرکی بکشم، چرا که مالبورو دیگه هر جایی گیر نمیاد و زنگ بزنن کجایی که بیایم دنبالت که بریم خونه و اینا. اگر این فیلان و اینا رو نبود برای نوشتن، احتمالن من توان تموم کردن هیچ جمله‌ایم رو نداشتم. اون شب تو راه سرم رو به شیشه‌ی ماشین تکیه داده بودم تا یه کم باد بخوره به کله‌م و داشتم به حرف‌های بقیه فکر می‌کردم، خواهرزاده‌‌ی هست ساله‌م پرسید مریضی؟ مریض شدی؟ مریضی‌ت چیه؟ جوابشو نمی‌دادم، حوصله نداشتم، بچه‌ها سوال‌هاشون تمومی نداره. به محض جواب دادن اولی، بقیه‌ش ردیف می‌شه، ولی ول کن نبود، پشت سر هم این سوال رو تکرار می‌کرد. گفتم مریض هستم، ولی مریضی ندارم. یه خورده فکر کرد، دوباره سوالاشو تکرار کرد و همون جواب رو از من شنید. نگاش کردم، درست مثل شخصیت‌های کارتونی که چند بار پلکاشونو به هم می‌زنن و بازم نمی‌فهمن، همون حالتی شده بود، دوباره سرم رو گذاشتم به شیشه گفتم انقدر کارتون نبین بچه، می‌بینی‌ام اداشونو در نیار، جذاب نیست واسه آدما. با یه لحن ببند فکتو، گفت چی می‌گی تو؟ هیچی نگفتم، دوباره شروع کرد با پسرخاله‌ش - اون یکی خوارزاده‌م - کل‌کل کردن.
یه سری هم یادمه وقتی به یکی از رفقام می‌گفتم سرم داره می‌ترکه، اگه بترکه گند و کثافت همه جا رو ور می‌داره، می‌گفتم تا مثلن کمتر سر به سرم بذاره، می‌گفت خیالت راحت، کله‌ت بترکه، چیزی توش نیست که بخواد جایی رو کثیف کنه.


بی ویرایش
پ. ن: دیشب اینترنتم به محض تموم شدن این متن، قط شد.
حیف گل سرخ

۱۳۹۰ مرداد ۲۰, پنجشنبه

264

دیروز طرفای یازده از دفتر تا اتاقم به کوب رفتم، ینی یه جوری رفتم که حداکثر 30-40ثانیه بیشتر طول نکشید از دفتر برسم به تختم. فاصله رو که می‌دونین چقدره؟ همون دو طبقه! لخت شدم، خزیدم تو کیسه خواب ملافه‌ایم و مث همیشه شورتو هم در آوردم. عد همون ثانیه صدام کردن که بیا این آشغالا رو اسکن کن، اسکنر هم که به دسکتاپ لعنتی بنده تو دفتر وصله، پـــوف! دوباره کوبیدم تا دفتر اومدم، خوابم پریده بود، نزدیک یک که بود حساب کردم نزدیک بیست ساعته بیدارم، بلخره رفتم کپه‌م رو گذاشتم.
پنج بیدارم کردن، گفتن پاشو بریم باغ.
عنا، نابودا
سرد بود، البته واس من که نه، به قول بعضیا بنده بخاری سر خودم، واسه بقیه سرد بود.
طرفای 9 دشک و لحاف از تو کلبه آوردم تو باغ بخوابم، 9 شد 1 که بخوابیم، لنتیا، پشت بند من، همه‌شون هوس کردن تو باغ بخوابن.
آخه منو چه به با شلوار جین و تی‌شرت خوابیدن؟ منی که هر شب فوق فوق‌ش فقط یه برگ بهم وصله موقع خواب؛ بعد از طرفی شوهرخواهر گرام خرناس می‌کشید همچو اسب آبی، پسرشم که بین‌مون بود، دو سه دقه یه دفه یه لگد ول می‌داد بهمون، پشتمو کرده بودم بهش که نسل رو لااقل حفظ کنم - نیس آخه خیلی گه‌های به درد بخوری شدیم خودمون، اینه که... - با هر مشقتی بود، چشمام بلخره گرم شد و خوابم برد، هنوز خوابم نبرده شروع کرده بودم خواب دیدن. جون، چه خوابی، منتها این بتیِ خاردقده سگ همسایه، گربه دیده بود، از ته‌ش نفس می‌کشید و از دهنش پارس می‌کرد بدمصب، خایه‌هایی که قرار بود نسل خانواده رو حفظ کنن، اومده بودن تو گلوم از ترس، به قول بابا سیب گلوم سه تا شده بود. قضیه سیب گلو اصطلاحشه، مث 101 تیکه کلام خاردار دیگه‌ش، ولی تازه اشک‌ش مونده بود، یه ماده‌ی مفلوک از اون دور زوزه می‌کشید، بتی براش از اینجا ناله می‌کرد، هاها، اگه رو حساب اسمش فکر کرده بودین ماده‌س زاییدین، ایرانه‌ها! توله سگای باغ روبه‌رویی هم که تا خود صبح جیغ جیغ می‌کردن، حالا اینا هیچی، یه خر هس اونجا، حروم‌زاده همچین عر می‌زنه کل دهات می‌لرزه. یکی دو سال پیش شهید گمنام آورده بودن دفن کنن، از جلو تویله‌ش که میان رد شن جو گیر شده بود، هر عری که می‌زد ملتی رو شاد می‌کرد، خرِ الاغ حتا نمی‌ذاشت صدای مداح به نفر بغل دستی‌ش برسه، همه خنده‌شون گرفته بود و ریده شده بود به عرفان و معنویت جمع، جر خوردیم، یادش بخیر، جا بخیه‌ش هنو هس، دروغ؟ تا قبر آ! بگذریم، خولاصه این خره هم ما رو نموده بود از سمتی، حتا لختی - ینی دو سه ساعت - رو با هندزفری سر کردیم، ولی افاقه نکرد که نکرد. تارهای صوتی خر و گاو و سگ و گربه و اسب آبی‌های اطراف قدرتمندتر از این حرفا بود.
طرفای هشت آن دیگری موضع رو ترک گفته به سمت کلبه عقب نشینی کرد، نه به خاطر هیچ کدوم از موارد از جمله زنبورها که بیدار شده بودن، فقط به خاطر حضور باجناق خرناس کش. نگاش کردم، دید بیدارم، با دست اشاره کرد، یه صدای هعی از ته گلوش در اومد، چقد متسف بود.
سر ظهر رسیدم خونه، اومدم یه سر گودر ببینم چه خبره، دیدم شماها هم رحم ندارین، دیروز که از اینجا پا شدم صفر کرده بودم، وقتی اومدم دیدم بالای 600تا آیتم دارم...
بعد هنوزم نرفتم بخوابم که، حتا یه نفر اندر تکست مسیج‌ش با خنده گفت میمیریا، ولی ما هنوز پابرجاییم و کیون این حرفا نمی‌گذاریم.
برم یه دوش بگیرم که قراره ساعت 11 پاشیم بریم استخر تا خود صبح چرا که از پای منقل آمده‌ام، منقل از من نرفته است؛ تا اون موقع هم محض گذران وقت بشینیم فقط بخوریم.

۱۳۹۰ مرداد ۱۷, دوشنبه

بی اینکه همدیگه رو بشناسن، به من می‌گن داداشیه گلم

دو تا رفیق دارم، هر رفیق نازی که دارم، یه درجه بعد از این دو تان.
مهران و امیر امروز تولدشون بود، ینی هر دو تاشون متولد هیودهم مردادن، فقط با هفت سال تفاوت که خب اینش اصلن چه اهمیتی داره؟

بعد یه چیزی که در رابطه با تولد امیر هست، اینه که به میلادی تولدش می‌شه 1988/8/8

۱۳۹۰ مرداد ۸, شنبه

خیلی غریبه

یه وقتام هست، یه آهنگ، یه موسیقی، یه نفر رو ازت جدا می‌کنه.
بارها شده وقتی قطعه‌ای رو شنیدم یاد کسی بیافتم که قبلن تو زندگیم بوده یا از این قبیل، طرف مقابلم هم بفهمه حتا، ولی اینطوری...
نه اینکه یاد کسی افتاده باشه، نه اینکه خاطره‌ای واسش زنده شده باشه.
نع!
هیچی به هیچی!
یک دفه از اون آدم خوشحال و خندان که تمام روز رو با حرف زدن باهاش می‌گذروندم یا بهش فکر می‌کردم، تبدیل شد به یه آدم افسرده.
فقط یه شب کنار آتیش، زیر بارون، گوش دادن به موسیقی، آدمی رو به چه حال و روزی ممکنه بندازه.
نمی‌دونم همه کسایی که دچار افسردگی می‌شن رو افسرده می‌گن یا نه، ولی خو اینش مهم نیست.
کلی وقت از اون موقع می‌گذره، شایدم زیاد نیست و به زعم من زیاد میاد.
اصن شاید الان حالش خوب شده باشه.

یه فولدری دارم پر از کلیپ و موسیقی، همه‌شون به سفارش دیگران دانلود شده، گرچه بارها گیگابایت گیگابایت ازش پاک کردم، ولی خو... دیشب داشتم همینطوری یکی یکی گوش می‌دادم، تا رسیدم به همون آهنگه. نمی‌دونم چند بار پلی شد. شاید چند ساعتی بود.

ریختم پایین تا همین حالا
خیلی وقته

۱۳۹۰ مرداد ۱, شنبه

ای جانم به قربانت فاصله

قبل‌تر از این وقتی با دختری رفاقت داشتم، اگه کسی گیر می‌داد.
می‌گفتم ای بابا، فلانی که از من چند سالی بزرگتره.
اما بسوزه پدر تجربه که سابقه‌ی آدمی را به گه می‌کشد.
بلی.
هم اکنون کلن تنها بهانه‌ای که قابلیت از سر باز کردن اطرافیان را دارد؛ همین لانگ دیستنس است.