۱۳۹۰ مرداد ۸, شنبه

خیلی غریبه

یه وقتام هست، یه آهنگ، یه موسیقی، یه نفر رو ازت جدا می‌کنه.
بارها شده وقتی قطعه‌ای رو شنیدم یاد کسی بیافتم که قبلن تو زندگیم بوده یا از این قبیل، طرف مقابلم هم بفهمه حتا، ولی اینطوری...
نه اینکه یاد کسی افتاده باشه، نه اینکه خاطره‌ای واسش زنده شده باشه.
نع!
هیچی به هیچی!
یک دفه از اون آدم خوشحال و خندان که تمام روز رو با حرف زدن باهاش می‌گذروندم یا بهش فکر می‌کردم، تبدیل شد به یه آدم افسرده.
فقط یه شب کنار آتیش، زیر بارون، گوش دادن به موسیقی، آدمی رو به چه حال و روزی ممکنه بندازه.
نمی‌دونم همه کسایی که دچار افسردگی می‌شن رو افسرده می‌گن یا نه، ولی خو اینش مهم نیست.
کلی وقت از اون موقع می‌گذره، شایدم زیاد نیست و به زعم من زیاد میاد.
اصن شاید الان حالش خوب شده باشه.

یه فولدری دارم پر از کلیپ و موسیقی، همه‌شون به سفارش دیگران دانلود شده، گرچه بارها گیگابایت گیگابایت ازش پاک کردم، ولی خو... دیشب داشتم همینطوری یکی یکی گوش می‌دادم، تا رسیدم به همون آهنگه. نمی‌دونم چند بار پلی شد. شاید چند ساعتی بود.

ریختم پایین تا همین حالا
خیلی وقته

هیچ نظری موجود نیست: