۱۳۸۹ تیر ۲۲, سه‌شنبه

مایکروسافت؛ دونقطه اکس

تنها یک شاسکول می‌تونه تشخیص این رو بده که مکینتاش بر ویندوز برتری داره!
حال چرا؟ چون که در ایالات متحده، او.اسِ کل مدارس ابتدایی رو جملگی بردن تحت سیستم عامل مکینتاش!
دلیل قانع کننده‌ش هم این باشه که چون مکینتاش به نسبت ویندوز که به هر گونه فعالیتی آلارم می‌ده، خیلی کمتر اِرور داره. پس برتره!!!

وقتی به این افراد می‌رسم که اتفاقا دانشجو هم هستن، با یه لبخند(شبه پوزخند) از بناگوش در رفته، قبل از هر چیز می‌پرسم "عزیزم، شما احیانا در رشته‌ی برق دانشگاه تهران تحصیل نمی‌کنی؟" که در نود و نه درصد موارد هم جواب طرف مثبت خواهد بود...
چرا که فقط گاگول‌های برق دانشگاه تهران ادعاشون به این سطح از علوم کامپیوتری می‌رسه، در حالی که به اندازه‌ی ملخی که کنار پنجره‌ی شرکت مایکروسافت هم زندگی می‌کنه از کامپیوتر سر در نمیارن...
حیف که گاهی نسبت‌های خویشاوندی باعث می‌شه از مضحکه کردن اونهایی که واقعا لیاقتش رو دارن، خودداری کنم. :دی

راستی آیا کسی شک داره که زیباترین کلیپ آی‌تی در سال 2010، همون صحنه‌ی امضا کردن بالمر روی مکِ اون جوونک بود؟ (این یادآوری فقط جهت در آوردن حرص عشاق اپل بود... :پی)

۱۳۸۹ تیر ۲۱, دوشنبه

100

همیشه به این فکر می‌کردم که صدمین پست بی‌قانون رو یک چیز خاص و خواندنی بنویسم... اما الان تنها چیزی که برای نوشتنش اینجا، ذهنم رو مشغول کرده، نقل قولی از گوریل هست که نوشته:
 تنهایی یعنی اینکه چراغ یاهویت را اینویزیبل کنی و تمام ساعات شب را به آمد و رفت آدم‌های توی ادلیست‌ خیره شوی و به صدای خاموش و روشن شدن‌ها گوش کنی...

۱۳۸۹ تیر ۱۸, جمعه

نه فقط اینجا ایرانه...

پنج‌شنبه هفته‌ی پیش برای بیرون رفتن به هر دری زدم، کسی یافت نشد. بعضی هم که یافت شدن، با دیگری زدن بیرون...
خلاصه انقدر حوصله‌م سر رفته بود که تنهایی زدم بیرون!
رفتم خونه‌ی رفیقم تا با هم بریم، اومد دم در؛ خاله‌ش و چندتای دیگه مهمون اون شب خونه‌شون بودن!
همونطور که وایساده بودیم به صحبت کردن، خاله‌ش اینا رسیدن.
دخترخاله‌ی شفیقش اومد سلام و احوالپرسی و اینا...
بعد از اینکه همه‌شون رفتن داخل، منم راه افتادم، واسه خودم رفتم.

حالا رفیقم دیروز منو تو خیابون دیده، با خنده اومده طرفم و می‌گه "کامران دهنت سرویس! کلی جلو دخترخاله‌م ضایع شدم."
با خنده می‌گم "واسه چی؟ اصلا به من چه!؟"
- چرا اون روز باهاش دست ندادی؟
چپ‌چپ نگاش می‌کنم و می‌گم "اولا که اینجا ایرانه! دوم اینکه اگه دخترخاله‌ت خیلی بهش برخورده، بگو بره 2تا کتاب آداب و رسوم معاشرت بخونه، بگو بین‌المللش رو هم بخونه! اون‌وقت می‌فهمه که اونی که باید اول دستش رو دراز کنه دختره، نه پسر! بعدش هم بگو همیشه اونی که بزرگتره دستش رو دراز می‌کنه، نه کوچیکتر..."
- اگه جرات داری جلو خودش هم قسمت آخرش رو بگو!
دوباره نیشم باز می‌شه "مگه سنش از من کمتره؟"
- نه! ولی خوب دختره دیگه...
- بلــــــــه!

۱۳۸۹ تیر ۱۶, چهارشنبه

جوش خورد

بعضی وقتا آدم ثانیه به ثانیه داغ و داغ‌تر می‌شه...
اصلا حرارت‌ش بدجور می‌زنه بالا!
نه که از گرمای تابستون باشه‌ها، نه!
اون داغیِ خاصی رو می‌گم که فقط خودِ آدم می‌فهمش، هرچند که گاهی وقتا از رفتار آدما معلوم می‌شه که چقدر درون خودشون آتیش دارن، حتی ممکنه که گاهی این حرارت از دستای طرف هم بیرون بزنه...
جالبی‌ش اینه که وقتی آدم انقدر گرم می‌شه، صحنه‌ها و لحظه‌هایی که براش بوجود میاد، از حرارت زیاد مثل مذاب می‌شن و بعد از پایین اومدن دمای درونت، سرد می‌شن و برای همیشه سفت و محکم یه گوشه از حافظه‌ت جوش می‌خورن و دیگه هیچ‌وقت نه اون سوختن یادت می‌ره و نه هیچ کدوم از اون لحظه‌ها...

۱۳۸۹ تیر ۱۴, دوشنبه

غربت تو

وقتی دلگیری و تنها، تو بیا! تا که غربتِ ابی رو بخونم برات، میون غربت تمام دنیا...
حالا که داره از دریچه‌ی قشنگِ چشم روشنت می‌باره...

۱۳۸۹ تیر ۱۱, جمعه

فجیع

وقتی امیدی به مسکن‌ها نیست...
می‌شه به این دل خوش کرد که فوتبال هیجانی داشته باشه که دلت بخواد داد بزنی!
تا شاید اون فریادها، سر درد فاجعه آمیز رو کمی آروم کنه!
گند خوردن به عصر پنج‌شنبه، هر چقدر هم که این یه هفته عالی گذشته باشه، می‌تونه کل هفته رو ببره زیر سوال که آیا نهایت مزخرف این نبود، وقتی حتی پنج‌شنبه بعدازظهر هم مثل عصر جمعه شده بود!؟

آیا واقعا اینکه گاهی متن‌هایی می‌نویسم که رنگ و بویی از عشق و محبت داره، دلیل بر این می‌شه که نویسنده یه عاشقِ آه و ناله دار است؟
دلیل بر این می‌شه که دارم تو عشق کسی می‌سوزم؟
نه عزیزان، شاید یه روزی بود!
اما طبق آخرین اخبار از اعماق وجود، خبری از این خبط‌ها نیست.
کشش داشتن به بعضی از انسان‌ها که عاشقی نیست. اینکه دلت بخواد شب رو با کسی صبح و روز رو شب کنی که حتما اسمش عشق نیست.
با این اوضاع و احوال، پس من معشوقه‌های زیادی به اسم‌های مهدی، آیدین، سیاوش، کیوان، اشکان، مهران، آرش و غیره دارم، هفته‌ای یه بار هم خونه یکی‌شون پلاسم و شب اونجا می‌خوابم. پس حتما شکی در این هم نیست که صاحب‌خونه تختش رو با من شریکه! نه؟

گرفتاری‌های دل هم اسمش عشق نیست، چون ممکنه همین شنبه تندبادی بیاد و همش رو به باد بده! فقط چون دلش اینطوری خواسته...