۱۳۸۹ فروردین ۲۹, یکشنبه

جون! وویی!!!

بهار به این مزخرفی!
شبِ به این باحالی!
باعثِ بسی حیرت در وجودِ بی وجودمان گشته!
واقعا از این باد دارم لذت می‌برم!
پنجره بازه و نم بارون رو باد می‌ریزه رو من!
یه حال می‌ده که نگو...

۱۳۸۹ فروردین ۲۷, جمعه

4:46

کاش من یکی رو داشتم که بهم می‌گفت، نه! یعنی بهم حالی می‌کرد. آخه خودم که این چیزها رو نمی‌فهمم...
کاش یکی بود حالیم می‌کرد که وقتی ساعت یک و نیم می‌ری بخوابی، اگه 2 بار غلت زدی و خوابت نبرد، خوب حتما یه مرگیت هست دیگه. باید پاشی بشینی اینجا که یه خورده دیگه کالری از چشمات بسوزونی، بعد بری بخوابی.. اما چون کسی نیست، من تا 4:19 توی تختم غلت می‌زنم و به کلیه‌ی بدبختی‌هام فکر می‌کنم. غیر از اینکه بزرگترین بدبختیِ حال حاضرم اینه که هنوز خوابم نبرده.
اینه که الان میام و می‌شینم اینها رو می‌نویسم روی دیوار بلاگم.
حتی یکی نیست الان، یعنی دقیقا تو همین ساعت، نه تو همین لحظه به من بگه اینجا که فیس‌بوک نیست، می‌گی دیوار... اما این یکی مهم نیست...

۱۳۸۹ فروردین ۲۲, یکشنبه

ابراز

وقتی مدیا پلیر شافل باشه، از اسیر شبِ فرهاد می‌زنه تو خط نابخشود‌ه‌ی متالیکا و خوب عمرا این یه آهنگ رو نمی‌شه زد تا بره ترک بعدی! نه؟
همون موقع داشتم نوشته‌ی گوریل توی بلاگ پاستیل نوشابه‌ایش رو می‌خوندم که نوشته "ساسی مانکن هم نشدیم."
خوب، خدا رو شکر که نشدیم. من که لااقل از این یک موضوع راضیم.
اصلا وقتی یه همچین موسیقی‌هایی هست، بلاهت محضه که آدم گوشش رو به دک و دهن یاوه‌سراهایی همچون ساسی مانکن و امثالهم بسپاره.

پ. ن: حالا گوریل هر منظوری هم که داشته، به من ربطی نداره. من به این یه موضوعش کار دارم.

۱۳۸۹ فروردین ۲۰, جمعه

الحق که دود از کنده بلند می‏شه

نزدیک چهار بعدازظهر

- آخه پدر من، دیگه گذشت اون زمون که به بانک اطلاعات هر برنامه‏ای نفوذ می‏کردی، اینجا که محیط داس نیست.
- حالا نگاه کن پسر من!
- ببین جی‏جی(نیک‏نِیم بابا)، این برنامه با وی‏بی نوشته شده، بانک اطلاعاتی‏ش هم با اکسز. برای همشون هم پسوورد گذاشتن، تو اگه بتونی پسوورد اکسز رو بشکونی، تازه بعدش شاید بتونی بهش نفوذ کنی.
- برو بچه‏جون، احتیاج به این کارها نیست. من خودم می‏دونم باید چی کار کنم!
- داداش، تو یه چیزی بهش بگو، الان می‏شینه کل برنامه رو می‏ترکونه، بعد باید بریم واسه مهندس کُر دستمال دست بگیریم که یه جوری این لعنتی رو ریکاوری کنه.
- به من چه!؟ خودش می‏دونه!
- بابا اگه خرابش کردی! من نمی‏شینم برات کاری کنما! از الان گفته باشم.
- تو غلط کردی، هر چی بهت گفتم، باید بگی چشم. این اولندش، دوما شرط می‏بندی سر این که درست می‏شه؟
- آره، سر چی؟
- سر شام امشب.
- قبوله. حالا که شاهکارت رو زدی، برنامه رو ران کن.
- دیدی الدنگ جان؟ درست عمل کرد یا نه؟ فوتِینا!
- ببین، من اصلا قبول ندارم...
- لااقل صبر کن دو دقیقه بگذره، بعد بزن زیرش.
- تقصیر علیه، اون هی اشاره کرد، من تحریک شدم. اون فتنه‏گر باید شام بده.

نزدیک یازده شب

- حالا این شام سر چی بود؟
- از بی‏انصافی بابا!
- برای چی من بی‏انصافم؟ خودت شرط رو بستی، هر کی خربزه می‏خوره، پای لرزش هم می‏شینه...
- آره! اینش قبول، منتها اگه قبل از اینکه شرط ببندیم، به من می‏گفتی که تا حالا 100دفعه این بلا رو سر اون برنامه‏ی بدبختِ فلک‏زده‏ای که برنامه‏نویسش رو با این کارها به خاک سیاه نشوندی، آوردی که باهات شرط نمی‏بستم، حالا فهمیدی چرا بی‏انصافی؟ اصلا تقسیر خودمه که ادب نمی‏شم. کلا با هم سن سال شماها نباید شرط بست.
- چرا؟
- خوب دیگه! هر کدومتون فقط وقتی شرط می‏بندین که کاملا به خودتون مطمئن باشین. یادت رفته با علی بدبخت شرط بستی از نظام‏آباد تا نیاوران در عرض نیم ساعت رانندگی کنی؟ اونم ساعت چند؟ از شیش و نیم تا هفت شب! علی یادته؟ آقا ما رو ساعت پنج دقه به هفت رسوند در خونه‏ی مامان بزرگ تو جمشیدیه. اصلا آقاجون بیخود نیست که می‏گن دود از کنده بلند می‏شه، سر کامپیوتر هم نباید با تو شرط بست، حالا سر هر موضوعی که می‏خواد باشه، باشه.

۱۳۸۹ فروردین ۱۲, پنجشنبه

بچه که بودم، خوابشو دیده بودم

یه چند وقتی بود که فاصله زمانی بین پست‏هام کم شده بود.
یه چند وقتی بود شدید رو فاز غم بودم.
دیگه حال خودم هم از خودم به هم می‏خورد.
چه برسه به خواننده‏ی بی‏قانون...
خلاصه این شد که تصمیم گرفتم یه مدت ننویسم.
اما دیدم انگار این یه مدت زیاد هم طول نکشیدها...
حالم تقریبا اومده سر جاش، یعنی نه اینکه مشکلات کم شده باشه.
زیادتر هم شده.
اما خوب، دیگه رگ بی‏خیالی کلفت‏تر شده و کلا بی‏خیالی رو تی کشیدن، خیلی بهتر و ساده‏تر از اونای دیگه‏س.
بالاخره فردی به سن و سال من، هر چقدر هم حوصله‏ی هیچی رو نداشته باشه، یه سری آرزو داره که همه می‏گن " فلانی جوونه! هنوز کلی آرزو داره!"
اما خوب وقتی که از رسیدن به همه‏ی آرزوهات نا امید بشی، میری رو فاز غم و فقط چرندیات به خورد خودت و رفقات می‏دی دیگه، غیر اینه؟
درست زمانی که دیگه حس می‏کنی داری رو پا می‏شی و می‏تونی دوباره مثل سابق بری سراغ کارایی که می‏کردی و حال و کیف و اینا.
یه سر درد قدیمی شروع می‏شه.
ولی این بار که می‏ری پیش پزشک، بهت نمی‏گه چیزی نیست.
نمی‏گه به خاطر عصبی بودنته.
نسخه‏ی پر از مسکن بهت نمی‏ده و خیلی چیزهای دیگه رو نمی‏گه و نمی‏ده و ازت نمی‏خواد.

پزشک سرش رو می‏ندازه پایین، یه تکونی بهش می‏ده و اینور اونورش می‏کنه، دوباره میاره بالا و خیره به چشمات نگاه می‏کنه، عینکش رو برمی‏داره و یه فشاری با انگشتاش به چشماش می‏ده، انگشتاش خیس می‏شه، انگار که می‏خواد جلوی اشکاشو بگیره، دستمالش رو برمی‏داره و شیشه عینکش رو تمیز می‏کنه، محتویات دماغش رو می‏کشه بالا.. همینطوری که منتظر داری به لب‏هاش نگاه می‏کنی که یه حرفی بزنه، از حرکتش خنده‏ت می‏گیره و بازم به سکوتت ادامه می‏دی.. پزشک دوباره عینکش رو می‏ذاره سر جاش، یه نگاه به تمام وجودت می‏ندازه، انگار که می‏خواد از تک تک رازهای درونت سر در بیاره.. با خودت می‏گی "دُکی چرا عوض فک زدن، داری به قد و بالای رشیدم نگاه می‏کنی؟" بازم نیشت از فکری که کردی باز می‏شه.. می‏گه "پسرم چند سالته؟" می‏گم "21 و اندی، چطور؟" می‏گه "همینطوری" می‏گم "آخه؟" فقط یه آه می‏کشه. از پشت میزش بلند می‏شه و می‏ره کنار پنجره و به خیابون نگاه می‏کنه.. می‏گه "12،13سال پیش که بابات این کلینیک و اون بیمارستان رو می‏ساخت.....(ادامه‏ی خاطرات) تو یه برادر هم داری! درسته؟" می‏گم "آره دکتر! من کلی کار دارما، کلی قرار مدار دارما، کلی آقا و بانو هست که باید ببینم، انقدر علافم نکن! دیگه منو که از قبل تولد می‏شناسی! بگو! من تحملش رو دارم!" تمام حرف‏ها رو با مسخرگی می‏زنی و بلند بلند شروع می‏کنی به خندیدن، اما قیافه‏ی جدی و خشکش، صدات رو خفه می‏کنه و فقط می‏تونی آروم بگی "چیزیم شده دکتر؟" هیچی نمی‏گه و فقط نگام می‏کنه! می‏گم "این سر دردا نشون دهنده‏ی مریضی‏ای چیزیه؟" سرش رو می‏ندازه پایین و دوباره کرکره‏ی پنجره رو می‏زنه کنار و به خیابون خیره می‏شه.. می‏گم "چقدر وقت دارم؟ معلومه؟" تو همون حالت می‏گه "معلوم نیست." می‏گم "حداکثر، حداقل هم نداره؟" گفت "حداکثر سه الی چهار ماه" یه خنده‏ی عصبی می‏کنم، می‏گم "پس دیگه نه اینجا، نه هیچ کلینیک و بیمارستان دیگه‏ای رو تا آخر عمر باقی‏مونده‏م که سه، چهار ماه باشه رو نمی‏بینم... هه! بچه که بودم، یه دفعه خواب دیده بودم که تو 21سالگی، می‏میرم. واسه مامانم که تعریف کردم، چقدر فحشم داد! هه! به بابا می‏گم خودش بیاد ویزیتتون پرداخت کنه! بازم مرسی! کاری ندارین؟" می‏گه "خودم با بابات حرف می‏زنم. باشه؟" می‏گم "باشه" و میام بیرون.
از رسالت، یه خورده قبل از سیدخندان، پیاده میام تا A.S.P... فکرای جورواجور، همه کسایی که می‏شناختم، می‏شناسم، تازه شناختم... کسایی که دوستشون داشتم، دارم یا تازه دوست‏دارشون شدم... همه چیز و همه کس اومد جلوی چشمام... با خودم می‏گم "هی پسر! بریم اونور، دهنمون به گ..اس، یه بلایی سرم بیارن که فقط خودش بدونه...!"
همیشه با این قضیه مشکل داشتم که چرا اونوریا می‏گن دروغ 1آوریل و ما می‏گیم دروغ 13، آخه یک آوریل، یه روز قبل از 13 به دره.
منم چون تاریخ بلاگم میلادیه، تصمیم گرفتم به جای 13، توی 1 آوریل برگزار کنم. :دی
تو رو خدا فقط نزنید. :))
13 به در به همگی خوش بگذره.

بعدا نوشت: اینجا دو بار گفتم اونور، یکی اونجا که گفتم دهنمون، آره! اونجا منظور از آخرته بابا! اون یکی هم که معلومه. :دی
البته من به شعور خواننده بی‏احترامی نمی‏کنم، ولی خوب احتمالات هم باید سنجیده بشه دیگه.

۱۳۸۹ فروردین ۴, چهارشنبه

Evanescence - Wash It All Away

"You hold the answer deep within your own mind. Consciously you've forgotten it. That's the way the human mind works. Whenever something is too unpleasant, too shameful for us to entertain we reject it, we erase it from our memory, but the imprint is always there."
"تو پاسخ را در اعماق ذهنت نگه داشته‏ای. آگاهانه فراموشش کرده‏ای. این روشی‏ست که مغز بشر کار می‌کند. هر زمان که چیزی برای ما بیش از حد ناگوار، بیش از حد شرم‏آور برای لذت بردن است، آن را نمی‌پذیریم، آن را از خاطراتمان پاک می‌کنیم، اما خاطره‌ی آن همیشه آنجاست."
(Can't wash it all away)
(نمی‌توانی همه‌اش را بشوری برود)
(Can't wish it all away)
(نمی‌توانی آرزو کنی همه‌اش از بین برود)
(Can't hope it all away)
(نمی‌توانی امیدوار باشی که همه‌اش را دور بریزی)
(Can't cry it all away)
(نمی‌توانی فریاد بزنی(بگریی) که همه‌اش از بین برود)

The pain that grips you
رنجی که تو را در بر می‌گیرد
The fear that binds you
هراسی که تو را آزار می‌دهد
Releases life in me
زندگی را در من رها می‌کند
In our mutual, shame we hide our eyes
در این شرمساری متقابل، چشمانمان را پایین می‏اندازیم
To blind them from the truth that finds a way for who we are
تا آن‏ها را از دیدن حقیقتی ناتوان کنیم که به واسطه‌ی آنچه که ما هستیم، راه خودش را پیدا کند
Please don't be afraid
لطفاً نترس
When the darkness fades away
هنگامی که تاریکی از میان می‌رود
The dawn will break the silence
سپیده دم سکوت را خواهد شکست
Screaming in our hearts
در حالی که در قلب‌هایمان فریاد می‌کشیم
My love for you still grows
عشق من به تو هنوز در حال رشد و تبلور است
This I do for you
این چیزیه که من برای تو می‌کنم 
Before I try to fight the truth my final time
پیش از آنکه برای آخرین بار تلاش کنم تا با حقیقت بجنگم

"We're supposed to try and be real.
"ما می‏‏بایست تلاش کنیم و حقیقی باشیم.
And I feel alone, and we're not together. And that is real."
و من احساس تنهایی می‌کنم، و ما در کنار هم نیستیم. و این حقیقت است."

Can't wash it all away
نمی‌توانی همه‌اش را بشوری برود
Can't wish it all away
نمی‌توانی آرزو کنی همه‌اش از بین برود
Can't cry it all away
نمی‌توانی فریاد بزنی(بگریی) که همه‌اش از بین برود
Can't scratch it all away
نمی‌توانی همه‌اش را پاک کنی برود

Lying beside you
دراز کشیده در کنار تو
Listening to you breathe
در حال گوش کردن به صدای نفس کشیدنت
The life that flows inside of you
زندگی‏ای که در درون تو جریان دارد
Burns inside of me
درون مرا می سوزاند
Hold and speak to me
بمان و با من حرف بزن
Of love without a sound
بی‌صدا، از عشق
Tell me you will live through this
به من بگو که از این جان به در خواهی برد
And I will die for you
و من برای تو خواهم مرد
Cast me not away
مرا (از خودت) دور نکن
Say you'll be with me
بگو که با من خواهی بود
For I know I cannot
چرا که می‌دانم که نمی‌توانم
Bear it all alone
آن را به تنهایی به دوش بکشم

"You're not alone honey."
"تو تنها نیستی عزیزم"
"Never... Never."
"هرگز... هرگز."


Can't fight it all away
نمی‌توانی با همه‌اش بجنگی
Can't hope it all away
نمی‌توانی امیدوار باشی همه‌اش از بین برود
Can't scream it all away
نمی‌توانی جیغ بزنی که همه‌اش از بین برود
It just won't fade away, No
کاملاً از بین نخواهد رفت، نه

Can't wash it all away
نمی‌توانی همه‌اش را بشوری برود
Can't wish it all away
نمی‌توانی آرزو کنی همه‌اش از بین برود
Can't cry it all away
نمی‌توانی فریاد بزنی(بگریی) که همه‌اش از بین برود
Can't scratch it all away
نمی‌توانی همه‌اش را پاک کنی برود

(Can't fight it all away)
(نمی‌توانی با همه‌اش بجنگی)
(Can't hope it all away)
(نمی‌توانی امیدوار باشی همه‌اش از بین برود)
Can't scream it all away
نمی‌توانی جیغ بزنی که همه‌اش از بین برود
Ooh, it all away
اوه، همه‌اش از بین برود
Ooh, it all away
اوه، همه‌اش برود

"But the imprint is always there. Nothing is ever really forgotten."
"اما خاطره‌اش همیشه آنجا هست. هرگز هیچ چیز حقیقتاً فراموش نمی‌شود"
"God, please don't hate me"
"خدایا، خواهش می‌کنم از من متنفر نباش"
"Because I'm tired of it too."
"چون من هم از آن خسته‌ام"
"Because I'll die if you do."
"چون اگر از من متنفر باشی، خواهم مرد"
"Because I'll die if you do."
"چون اگر از من متنفر باشی، خواهم مرد"
"Because I'm tired of it too."
"چون من هم از آن خسته‌ام"