شب نخست

شب اولی که بیمارستان خوابیدم...

تخت بغل دستیم خروپف می‏کرد، شیشه‏های پنجره می‏لرزید...

تخت وسطی اتاق، پیرمردی بود که کنترل ماهیچه های انتهاییش رو نداشت و بطور میانگین هر پنج دقیقه یک بار یه صدای ناهنجار از انتهاش درمیومد....

تخت آخری هم یه بسیجی بود که مخش تو تصادف عیب کرده بود و کله‏ش رو تراشیده بودن ولی ریش و پشم بلندش رو مثل طالبانی‏ها نگه داشته بود، اونم که یکسره تو خواب هذیون می‏گفت....

منم این گوشه درازبه دراز افتاده بودم و  آمار این رو می‏گرفتم که کدوم بیشتر از همه روی اعصابم پیاده‏روی می‏کنه...