۱۳۹۲ بهمن ۱۵, سه‌شنبه

493

سکوت رو به وقت باریدن برف دوست دارم.
مثلن اینکه شب‌ها برف بباره و بدون اینکه بفهمی صبح پا شی و ببینی همه جا سفیدپوش شده. شهر خاکستریت سفید شده باشه و از همیشه‌ی شب‌های بدون برفش روشن‌تر شده.
نه اینکه صدای بارون رو دوست نداشته باشم‌ها، ولی خب این سکوته یه حال دیگه‌ایه واس خودش.
قدم زدن زیر بارون و خیس شدن لذتیست وصف نشدنی.
ولی وقتی توی برف قدم می‌زنی، برفی که لااقل ده بیست سانت نشسته باشه و صدای خورد شدن برف‌های پا و لاستیک و دست نخورده زیر قدم‌هات...
قدیما، سال هشتاد و سه اینا، یه کلاس زبان می‌رفتم که درست روبروی دوراهی قلهک بود، روبروی همون نیمچه پارکه، تو زمستون، یه وقتا که برف میومد، تو شریعتی برای سر میرداماد ماشین گیر نمیومد، پیاده راه میافتادم به سمت پایین، میومدم سر میرداماد، هر چی صبر می‌کردم برای ونک هم ماشین گیر نمیومد، موهام اون موقع‌ها تا سر شونه‌م بلند بود، انقدر خیس می‌شد که آب میومد توی گردنم و کمرم خیس می‌شد، بی خیال تاکسی و مسافرکش می‌شدم، از میرداماد راه میافتادم، می‌رفتم و جردن و از اونجا ونک... لذت روی برف راه رفتنای اون شب‌ها هنوز هم یادمه، نمی‌دونم چرا الان مثل اون موقع‌‌ها نیست دیگه.
اخبار ساعت شیش صبح گوش دادن‌ها، تو دهه هفتاد، وقتی دبستان می‌رفتم برای اینکه ببینیم تعطیل شده یا نه، وقتی می‌گفتن تعطیل نیست و بابا خودش می‌رسوندمون، چون سرویس نمیومد...
وقتی پیاده راه می‌ری، حتا شنیدن آروم راه رفتن ماشین‌ها هم خوبه، اونایی که زنجیرچرخ بستن.
یا مثلن وقتی با رفیقم توی ملاصدرا می‌رفتیم از بستنی منصور فالوده می‌خریدیم و زیر برف راه می‌رفتیم سمت ونک، فالوده می‌خوردیم و خنده‌های مستانه می‌کردیم.
ماشین‌ها انقدر آهسته راه می‌رفتن که می‌فهمیدن در اوج بلاهت چه می‌کنیم، برامون بوق می‌زدن، می‌خندیدن، دست تکون می‌دادن.
برف آخر اسفند پارسال هم که شاهکاری بود برای خودش، همون روزی که توی بی قانون نوشتم عه دی تو ریممبر، خیلی شود بی ریممبر. (+) همون نشستن کذایی (کزایی؟) روی برف نیمکت پارک.
لذت در آغوش گرفتن و بوسیدن بی مهابا تو خیابون‌های برفی تهران هم توصیف شدنی نیست، از دونسته‌هام می‌گم...
گر چه که تنهایی تنها قصه‌ی این روزاست.

۱۳۹۲ بهمن ۱۰, پنجشنبه

492

اون لحظه‌ای که می‌دونی اگه حداکثر تا ده دقیقه دیگه به حرف زدن ادامه بدین، جفتتون از خستگی پس میافتین، فقط معلوم نیست کدوم یکی زودتر...
بهش می‌گی "شب بخیر بگیم؟"، می‌گه "اوهوم"، تو شب بخیر می‌گی، اما اون قبلش خوابش برده...

۱۳۹۲ بهمن ۸, سه‌شنبه

491 - برای فرزند به دنیا نیامده‌ام

وقتی دلت خواست به آدما بگی "نرو"، فقط بگو.
آخرش اینه که می‌رن دیگه.
سرافکندگی پیش خودت از هر چیزی بدتره. فکر اینو بکن که بعدش هی با خودت می‌شینی می‌گی "اگه گفته بودم چی می‌شد!؟"
بدتر از همه زمانیه که بهش می‌گی دلت چی می‌خواسته بگی و اونم بهت بگه نمی‌خواسته بره.
اون‌وقته که دلت می‌خواد سرتو بزنی تو دیوار.
پس برای اینکه هم به مراد دلت برسی، هم خرج روی دست من بدبخت برای دوا درمون کله‌ی پوکت نذاری. می‌تونی به این روش اکتفا کنی که با خودت تا 3 بشمری و فقط بگیش.

490

خیالت جمع، درد نمی‌کنه.

۱۳۹۲ دی ۲۹, یکشنبه

489

تقریبن دو سال پیش بود.
سه تایی کنفرانس گذاشته بودیم.
اون موقع‌ها خیلی به کنفرانس گذاشتن عادت داشتم، آخه تا یه مدت مدیدی هر شب با دو تا از دوستای دیگه‌م تو یاهو کنفرانس می‌ذاشتیم.
یادش به خیر، چقدر می‌خندیدیم. حتا یه وقتا شده بود بعده‌ها به وقت دل گرفتگی‌های گاه و بی‌گاه، می‌رفتم اون صحبت‌ها رو می‌خوندم.
همیشه دو تایی علیه من همدست می‌شدن که اذیتم کنن، البته مسلمه که کم نمیاوردم، ولی بازم دهنمو سرویس می‌کردن نامردای بی انصاف...
دلم تنگشون می‌شه، دلم تنگ اون وقتا می‌شه، هعی، چه دوران خوبی بود...
حالا که فکر کنم، می‌بینم تو سال اخیر، سرجمع، تعداد دفعاتی که با تک تکشون حرف زده‌م به ده بار نمی‌رسه. اون تعداد محدود هم با اس‌ام‌اس و اینا بوده.
دیگه حتا یاهومسنجر رو باز هم نمی‌کنم، شاید ماهی یا دو ماهی یک بار...
داشتم دو سال پیش رو می‌گفتم.
خیلی از حرفای اون شب تو جی‌تاک رو عینن یادمه، گرچه که همه‌شون اینجا گفتن ندارن.
یادمه یه جایی از صحبتامون، می‌گفتم "من هیچ‌وقت در وهله‌ی اول خوب جلوه نکردم و نمی‌کنم، همی این خودتون شما دو تا، اولش شاید حتا از من بدتون میومده، اما خو الان ببینین که چقدر دوسم دارین..."
نیشم باز بود، یه جورایی مطمئن بودم بلندبلند بابت این حرفم که می‌گم دوسم دارن می‌خندن، فکر می‌کردم حتمن همزمان با کانورسیشنمون یه پنجره برای صحبت راجع به حرفای من بین خودشون باز کردن. ولی من نمی‌ذاشتم احتیاج به این حرف زدنا پیدا کنن، اضافه می‌کردم "البته خودتحویلگیری مزمن هم دارم."، باز می‌خندیدن...
الان یادم نمیاد حتا آخرین صحبت بیش از دو نفری که تو محیط وب توش شرکت داشتم کی و با چه کسانی بوده، چه برسه به اینکه بخوای فکر کنی اون صحبتا هنوزم ادامه می‌داشته.
"می‌داشته"، هه!
اون شب تعارف تیکه پاره کردن و عمرن هیچ حرفی نزدن و هیچ نکته‌ای از تفکراتشون لو ندادن.
چند شب پیش با یکی‌شون صحبت می‌کردم، برام می‌گفت وقتی تازه منو دیده و شناخته بوده چه فکری راجع بهم می‌کرده، غش کرده بودم از خنده و یاد حرفای همون شبی که الان راجع بهش گفتم افتادم و فکر کردم حتمن این حرفارو اون لحظه تو همون پنجره پرایوتی که اشاره کردم، داشته به اون یکی دوستمون می‌گفته.
اینکه چه فکری می‌کرده بماند. (;
پ. ن: گنگی و نامفهوم بودن نوشتار و اینکه هیچ اسمی از افراد برده نشده، اینه که هر چهار نفری که در متن بودن اینجا رو  و هر چهار نفر رو افراد دیگه‌ای هستن که اینجا رو بخونن و بشناسنشون، سو...
همین.
توضیح بیشتر نمی‌خواد.

۱۳۹۲ دی ۲۴, سه‌شنبه

488

امشب فکر می‌کردم گاهی لازم نیست نوشته‌ای که از بس خوندی حفظ شدی رو وقتی برای بازم ازش لذت بردن، دلت می‌خواد صد بار دیگه هم بخونیش رو صد بار دیگه هم بخونی، می‌تونی اندازه‌ی صد بار خوندن نگاش کنی.