۱۳۹۲ آبان ۸, چهارشنبه

477

امشب متوجه شدم خواهرزاده‌ی دو ساله‌ام هم حتا فهمیده به هنگامه‌ای که مهربون می‌شم باید قدر عافیت بداند.
وی هرگز نفهمید.
مهم هم نیست پس از این همه، فقط در راستای کنایه‌های گه گدارش می‌گویم.

۱۳۹۲ مهر ۲۹, دوشنبه

474

همین که وارد کافه شدیم، کافه‌چی شناختمون.
تازه برای بار دوم بود می‌رفتیم، اما همون میزوصندلیِ قبلی رو سریع برامون آماده کرد و گفت بفرمایین.
همین که نشستیم، گفتم ببین که بت می‌گم هر جا یه دفه برم منو یادشون می‌مونه.
خندید، گفت خوبه دیگه.
یه ربعی گذشته بود و لااقل پنج دقیقه از حرفامون راجب اواخواهر بودن کافه‌چی، همجنس‌گراها و دوستای گی‌مون در گذشته و حال سپری شده بود.
کافه‌چی رو کارش داشتم، به هر زبونی صداش کردم، متوجه نشد.
گفتم حیف که اسمشو بلد نیستم.
خندید، گفتم یه چند بار دیگه که بیایم و باهاش رفیق شم، اسمشو یاد می‌گیرم، به اسم صداش می‌کنم.
گفت تو بیخود می‌کنی باهاش رفیق شی.
غش کرده بودم از خنده.

۱۳۹۲ مهر ۲۸, یکشنبه

473

یه وقتا عجیب دلتنگمه
اما صدام نمی‌کنه

472

دیشب پدر برای بار چهارم توی این چند ماه اخیر فکر کرده بود کسی در حال سرقت از ماشینش بوده.
رفته بود به مادرش سر بزنه و وقتی برگشته دیده کسی تو ماشینش نشسته.
انقدر دست و دلش تو این مدت لرزیده که سریع عصبانیتش زده بالا و رفته سر وقت طرف.
بدون اینکه مهلت بده طرف حرف بزنه، چنان یارو رو آش و لاش کرده که حد نداره.
بعدن معلوم شده که طرف همسایه‌ی منزل عمو بوده و چون دیده در ماشین رو بابا باز گذاشته اومده نشسته تو ماشین که نکنه دزدی چیزی بیاد سر وقت ماشین.
طفلک کلی شرمنده شده بود، در راستای آروم کردنش گفته بودم تقصیره خودشه پدر من، آدم در راستای امور خیرخواهانه هم که می‌خواد حرکت بزنه، درست می‌زنه، نمی‌رن تو ماشین یارو بشینن که! وامیستاد دم ماشینت.