۱۳۹۰ خرداد ۲۸, شنبه

از بیلاخی که می‌ماند

گاهی یه نفر میاد برای عکسی در فیسبوک‌تان لایک می‌زند و بعده‌ها که از چشمش میافتید، پس از یک دیدار فرمالیته - که چه عرض کنم! - به خانه می‌رسد و از لیست‌ش پاک‌تان می‌کند، همچنین در طی گذر زمان بلاک هم می‌شوید.
همونطور که می‌دونید فیسبوک فقط یک چیز را می‌فهمد و آن یک چیز همانا مفهوم بلاک است که گوگل جاده‌های درازی را باید بپیماید و در نوردد تا مفهوم این لغت تخمی را بفهمد.
از لایک‌های این بابا، دیگر اسمی نمی‌ماند و بالای آنجایی که می‌نویسد رایت عه کامنت... فقط یک شست به سمت و سوی شما گرفته می‌شود که نام صاحب شست هم حتا مشخص نیست که اگه خودتون کسی رو بلاک کنید، اون شسته هم نشون داده نمی‌شه.

گوگل، بابا، بفهم.

فک و فامیلی که داریم

من هی می‌گم پاتختی رو بهتره فقط بانوان تشریف فرما شن، گوش نمی‌دن که!
اینطوری می‌شه که یه ورم بابابزرگ و یه ورم مامان‌بزرگ می‌شینن و خوشگلا رو نشونم می‌دن می‌گن این دختر فلانیه، ببین چه خوشگله، خوب نگاش کن، قشنگ نگاه کن، کمالاتش اینطوریه اونطوریه. من بگم خرید نیومدم که! مامان‌بزرگ بگه وا! مادر؟ این حرفا چیه؟ بابابزرگ بگه اومدی و داداش‌ت نخواست زن بگیره، این چیزا که نوبتی نیست باباجان. ناخودآگاه بزنم تو پیشونیم، ملت برگردن نگاه کنن، یه سری بخندن، مامان‌ از اون طرف سالن شرمسار و متسف بشه از عادت همیشگی فرزند آخرش، من خنده‌م بگیره از وضیت موجود، بعد بابابزرگ بگه فلانی رو ببین چه قشنگه، به به، به به! بگم بع بع، بعبع! اون بگه این چه مدلشه باباجان؟ بخوام جم و جور کنم بگم از سر ذوقه! چهره‌ش شکفته شه بگه خوشت اومده ازش؟ من بگم نه، اون نا امید بشه از من، دوباره کیس بعدی بیاد وسط و مامان‌بزرگ بگه رقص‌ت خوبه؟ من بگم چطور؟ اون بگه آخه فلانی خیلی قشنگ می‌رقصه، بگم خب به من چه ربطی داره اصن؟ جواب بده وا! خب دوماد باید بلد باشه پا به پای عروس برقصه مادر، دلم بخواد عر عر کنم که تا کجای کارو پیش رفته و فقط بگم جونم بهت، کارت خیلی درسته و نظاره‌گر دختری باشم که چای آورده و نگاه خطرناک بابابزرگ و نقشه کشیدن برای من

۱۳۹۰ خرداد ۱۵, یکشنبه

این خرداد چرا اینطوری می‌کنه با ما؟

هم‌بازی بچگی بودیم.
بزرگ‌تر که شدیم بخاطر محرم و نامحرمی‌هایی که قرار بود رعایت بشه دیگه با هم نمی‌پریدیم، ولی تو خلوت بازم شیطنت‌های بین خودمون رو داشتیم.
گذشت...
چند سالی بود ندیده بودمش، تقریبن از همون دوران بلوغی که دخترا طی می‌کنن و بعضیاشون قیافه‌هاشون کلن عوض می‌شه و یه وقتا اساسی خوشگل‌تر می‌شن. تا همین عید که رفته بودیم خونه‌ی یکی از فامیلا و اونجا دیدمش، اولش که نشناختم، تا گفتن این فلانیه، همینطوری با چشمای گشاد شده از حیرت داشتم نگاش می‌کردم که داداشم به پام لگد زد، نگاش کردم، گفت مرتیکه دختره رو خوردی. گفتم چه برو تو گلویی شده! اون روز گذشت و بخاطر وجود سن بالاهای فامیل نشد هیچ حرفی زد یا حرکتی کرد تا چند روز بعدش که اومدن خونه‌مون بازدید... فهمیدم شریف قبول شده و از بابام تو همون نیم ساعتی که اونجا نشسته قول گرفته که براش آزمایشگاه جور کنه و ... برگشتم بهش گفتم من دور و برم آدمِ خوشگل یا آدمِ باهوش زیاد دیدم، ولی آدمی ندیدم که هم خوشگل باشه و هم باهوش. جمع یه خورده خندید، گفت یعنی من باهوشم و خوشگل نیستم یا برعکسش؟ گفتم نه دیگه، تو هم خوشگلی هم باهوشی، گفت پس چی؟ گفتم آدم نیستی. این دفه نشیمن از خنده منفجر شد. نتونست جوابی بهم بده...
امروز بعد نهار هنوز نشسته بودیم پشت میز به چرت و پرت گفتن و خندیدن که گوشی بابام زنگ خورد و رفت اون طرف صحبت کردن، داشت راه می‌رفت و میومد اینور که همه از قیافه‌ش فهمیدن اتفاقی افتاده و ساکت شدن، دستش که گوشی رو گرفته بود می‌لرزید، تون صداش که همیشه بالاتر از حد معمولیه خیلی آروم شده بود، چند بار با حال داغونش گفت انا لله و انا اليه راجعون و وقتی قطع کرد، گفت سحر، سحر دخترِ...
لعنتی‌ها رانندگی‌های تخمی‌تون رو بذارین واسه خیابون خلوت این شهر لعنتی، نه جاده قم به این شلوغی تو روز پونزدهم خرداد.
غیر از سحر یکی دیگه‌شون هم رفت، یه مرد که پدر دو بچه بود، همسرش بی پدر بزرگ شده و حالا دو تا بچه‌هاشم مث خودش شدن... :|

۱۳۹۰ خرداد ۱۴, شنبه

از پای منقل رفته‌ام، دود از من نمی‌رود

تعطیلات باشه، زن همسایه باردار باشه، مرد همسایه مسافرت نرود.
هر شب از هشت تا یک پای منقل بشینی، حالا همه چیش یه طرف، خب معلومه نمی‌شه گودر صفر کنی.

۱۳۹۰ خرداد ۱۱, چهارشنبه

از خلال فیس‌بوک

+ کثیری، انقدر که شما خردادی‌ها کثیرین، هیچ‌کس نیست. معتقدم همه‌ش برمی‌گرده به اینکه نه ماه قبلش مهر و شروع فصل جفت‌گیری بوده.
تا همین الان تولد سیزده-چهارده نفر خردادی رو رد کردم، تولد توام مطابق با تولد دوست‌دختر ماقبل سابقمه، اصن یه وضی! تولدت مبارک. خیلی می‌خوامت.


- طرف ما رسمه بهار شروع به جفت‌گیری می‌کنن ولی خب آدمیزاده دیگه یه موقع از دستش در میره.
هر کی ندونه شما خوب می‌دونی اون موقع‌ها تفریح درست درمونی نداشتن که تا بی‌کار می‌شدن... ولش کن وارد جزییات نشیم بهتره.
خلاصه کاشکی یه زمانی داشت و مثل حیوونا و دار و درختا یه فصلی داشت شاید منم خردادی نمی‌شدم و شرمنده شما نبودم الان.

+ آره خوب، من خودم شهریوری‌ام و ماحصل شروع فصل سرما :دی
شرمندگی نداره که هیچ، وقتی هم که این همه رفیق خردادی دارم یا شماها کارتون خیلی درسته یا من خیلی دوست‌تون دارم.


- الاغتم پسر

۱۳۹۰ خرداد ۵, پنجشنبه

مرگ و میر بهاره

یکی دو سال پیش وقتی به یکی از رفقا گفتم انقدر از هندونه بدم میاد که عمرن لب نمی‌زنم چون زیادی شیرینه و به مزاج من اصلن خوش نمیاد، تا حدی دچار حیرت شده بود که چند بار ازم پرسید که جدی می‌گم؟ که خوب من کاملن جدی می‌گفتم و اون گفت تا حالا کسی رو ندیده که هندونه دوست نداشته باشه!
حالا این عکسا و عشقی که تو گودر به هندونه نثار می‌کنن، کشته و زخمی‌هایی که هر روز از پای گودر بابت این بلای خانمان سوز که اسمش همانا هندوانه‌ست جمع می‌کنن همون قدر منو متعجب می‌کنه!
بیشتر وقتا فکر می‌کنم این فقط یه تبه که گرفتار جمع کثیری از گودریونه و بیشتریا فقط برای اینکه از قافله عقب نیافتن اینطور جلوه می‌دن و قضیه بیشتر همرنگ جماعت شدن و از این صوبتاست.