۱۳۸۹ خرداد ۷, جمعه

وسعتی به بزرگی یک به درک

خیلی وقتا نوشتنم میاد و نمی‌تونم بنویسم. میام می‌شینم اینجا و چند ساعتی ورد بازه و من منتظرم تا یه چیزی بیاد تا بریزمش بیرون... یعنی نه اینکه چیزی جدید برون تراود، منظور اینکه همونایی که هست چگونه به برون تراود! اما خوب نمی‌شه و منم بعد از نثار اندکی فحش‌های سنگین و سبک به همه چیز، بلند می‌شم و می‌رم.

اما تازگی‌ها همش ننوشتنم میاد! اینه که توی بی‌قانون هیچی ننوشتم. یعنی دلم می‌خواست بنویسما! منتها اون حسه نمیومد.
هر وقت میومدم و می‌نوشتم، فقط زر بود که انگشتام برای نوشتنشون می‌رفتن!
حس می‌کردم عواطفم همچون استیک آب‌دار هوس انگیزی بوده که من خوردمش و حالا دارم بالا میارمش و نوشته‌های من درست مثل صحنه‌ی کریه‌المنظر بعد از عق زدنم می‌مونه.
فقط آه و ناله و شکایت...

درست در همین لحظه که دارم این واژه‌های ناهمگون و پر از تضاد همیشگی‌م رو بلغور می‌کنم، حسی تو وجودم رشد کرده به اسمِ به درک
الان که فکر می‌کنم، می‌بینم بین تمام احساس‌هایی که توی چند سال اخیر تجربه‌شون کردم، این لامصب از همه باحال‌تره.
اعتقاد دارم که باید بهش شک کرد کسی رو که فکر کنه من چقدر عقب‌افتاده‌م که این حس رو تازه کشف کردم.
بین احساس و عقیده و همین چرندیاتی که می‌شه با هم‌دیگه بینشون تفاوت قائل شد و یا مقایسه کرد، فکر نمی‌کنم افراد زیادی باشن که به درک رو در زمینه‌ی احساسش درک کرده باشن...

۱۳۸۹ اردیبهشت ۲۵, شنبه

سفر به آینده

Kami K در 20 سال آتی در خدمت شماست...
یعنی واقعا من تو سن 42 سالگی قراره انقدر شکسته باشم؟
یعنی بیست سال دیگه تریپم همینطوریه با همین ریش و این‌ها؟

بعدا نوشت: من اینجا لازم می‌دونم این توضیح رو بدم که سایت in20years.com گزینه‌ای داره برای اینکه شما عکس‌تون رو موقعی ببینید که اعتیاد دارید و در این عکس، اون گزینه فعال بوده!

۱۳۸۹ اردیبهشت ۱۵, چهارشنبه

از غرب تا شرق

یه  صمیمی هست که هر شب فریاد می‌زنه تا بی‌نهایت که راهی نیست!

ولی تا یک قدمی‌ش نباشی که نمی‌شه گفت راهی نیست! می‌شه؟

در یک قدمیِ بی‌نهایت بودن، مثل این می‌مونه که به خیلی دور، خیلی نزدیک باشی! نه؟

امشب به این فکر می‌کردم که خیلی دورِ خیلی نزدیک مثل 66شرقی می‌مونه!(کوچه‌ی ما 66غربیه) میون این دو تا کوچه که از اسمشون به نظر خیلی نزدیک میان، 6-7 لاین بزرگراه، 4-5لاین خیابون موازیِ بزرگراه، چندین پیاده رو و کلی سبزه کاری و زیباسازی‌های قالی‌بافی وجود داره! برای رفتن به این خیلی دور، لااقل نیم ساعت تو راهی... و جالب اینجاست که تا بحال پای من به این خیلی نزدیک نرسیده...

پ. ن: هرچند که مسلما حرف اون خیلی پر معناتره، من فقط گذری از ذهنم رو نوشتم اینجا!

۱۳۸۹ اردیبهشت ۸, چهارشنبه

اگه می‌شد رفت عقب...
از پایه و بنیان ویرانش می‌کردم و یه مدل دیگه می‌ساختم.

۱۳۸۹ اردیبهشت ۴, شنبه

از دیدارتون خوش‌وقتم

 وقتی یکی مثل من وسط یه محفلی گیر بیفته که همشون به طور میانگین در ماه لااقل بالای 5-6 تا کتاب مطالعه می‌کنن، واقعا لال‌مونی می‌گیره!
بنده در سال خودم رو بکشم، شاید 10-12تا کتاب دست بگیرم، البته مطالعات اینترنتی و این‌ها رو کار ندارم، ولی خوب...
خلاصه فقط وقتی می‌تونستم اظهار نظر کنم که صحبت از کتاب‌هایی می‌شد که خوندم و گاهی وقتا هم زدن تو سر ذبیح‌الله منصوری و لرزوندن تنش تو قبر که با سبک ترجمه‌ش چه خیانتی به نویسنده‌هایی امثال دوما کرده...
همین میون بود که یکی از بانوان، تصمیم گرفت یه تیکه از مکالمه‌ای که در یکی از کتاب‌ها شده بود رو برای دوستانِ دیگه بخونه!
یکی از اون‌هایی که می‌شه گفت +50% از کتاب‌هایی که تا حالا خوندم رو ازش قرض گرفتم...
حین روخوانی، وقتی به جایی رسید که پسر و دختر می‌خواستن خداحافظی کنن، پسر گفت "خانوم ...(اسمش یادم نیست) واقعا خوشوقت(بخونید khoshoghat) شدم، خداحافظ."، "منم همینطور، خداحافظ شما!"
به خاطر واژه‌ای که در متن کتاب به کار رفته بود اصلا متوجه مفهومش نشدم، حسابی گیج و گنگ بودم،همچنان داشتم فکر می‌کردم و مطمئن بودم ابروهام هفت شده و سه تا علامت سوال بالای سرم دارن قر می‌دن، از طرفی هم جرات نمی‌کردم وقتی بین این جماعت اهل فضل نشستم، معنی این کلمه‌ی خاص رو بپرسم که حالا اینی که گفتی یعنی چه!
بعد از چند لحظه که گذشت یه نگاهی به بقیه انداختم، با خودم گفتم مطمئنم بقیه هم تو کف همونی هستن که من هستم.
به خودم جرات دادم و گفتم "م... جان، می‌شه دوباره این دو خط آخر رو بخونی؟"، "آخرش که فقط خدافظی بود"، "نه آخه شما نمی‌دونی! یه نکته‌ای بود که من اصلا متوجه‌ش نشدم."، همین که من اینطور گفتم، بقیه هم شروع به تایید کردن و بانوی اهل فضل و مالک کتابخونه‌ی چند هزار جلد کتابی دوباره شروع به خوندن کرد و باز هم متن کتاب رو همونطور خوند و مطمئن شدم مشکلی در دید نبوده.
وقتی نگاه‌های منظوردار اطرافیان رو دیدم که بینشون در حال رد و بدل شدنه، رفتم کتاب رو از دستش گرفتم و دیدم کلمه‌ی خوش‌وقت رو خانوم داره khoshoghat می‌خونه! نمی‌دونستم بزنم زیر خنده یا به حالش گریه کنم!
فقط کتاب رو دادم دست بقیه تا خودشون ببینن...

یعنی بعضی وقتا... هیچی اصلاولش کن، دیگه چیزی نگم سنگین‌تره!

۱۳۸۹ اردیبهشت ۱, چهارشنبه

I don't love you

I am attracted to you
I want you
I desire you
I need you
I would do anything for you
I really like you
I am crazy over you
I just love you
هان؟
آهان!