خیلی وقتا نوشتنم میاد و نمیتونم بنویسم. میام میشینم اینجا و چند ساعتی ورد بازه و من منتظرم تا یه چیزی بیاد تا بریزمش بیرون... یعنی نه اینکه چیزی جدید برون تراود، منظور اینکه همونایی که هست چگونه به برون تراود! اما خوب نمیشه و منم بعد از نثار اندکی فحشهای سنگین و سبک به همه چیز، بلند میشم و میرم.
اما تازگیها همش ننوشتنم میاد! اینه که توی بیقانون هیچی ننوشتم. یعنی دلم میخواست بنویسما! منتها اون حسه نمیومد.
هر وقت میومدم و مینوشتم، فقط زر بود که انگشتام برای نوشتنشون میرفتن!
حس میکردم عواطفم همچون استیک آبدار هوس انگیزی بوده که من خوردمش و حالا دارم بالا میارمش و نوشتههای من درست مثل صحنهی کریهالمنظر بعد از عق زدنم میمونه.
فقط آه و ناله و شکایت...
درست در همین لحظه که دارم این واژههای ناهمگون و پر از تضاد همیشگیم رو بلغور میکنم، حسی تو وجودم رشد کرده به اسمِ به درک
الان که فکر میکنم، میبینم بین تمام احساسهایی که توی چند سال اخیر تجربهشون کردم، این لامصب از همه باحالتره.
اعتقاد دارم که باید بهش شک کرد کسی رو که فکر کنه من چقدر عقبافتادهم که این حس رو تازه کشف کردم.
بین احساس و عقیده و همین چرندیاتی که میشه با همدیگه بینشون تفاوت قائل شد و یا مقایسه کرد، فکر نمیکنم افراد زیادی باشن که به درک رو در زمینهی احساسش درک کرده باشن...
