۱۳۹۴ شهریور ۲۴, سه‌شنبه

572

گفت: دیگه تموم کنیم، تو درست بشو نیستی.
گفتم: درست میشم! دیگه اذیتت نمیکنم!
- بیخیال این وسط همه چی غلطه، تموم شده دیگه، بس کن این بحث بیفایده رو.
+ ولی من دوست دارم!
- مرسی.
مرسی؟ جوابی که فکر نمیکردم هیچوقت ازش بشنوم.
قول داده بود نزاره دوستیمون به این راحتیا تموم شه.
ولی فقط حرف بود. حرف حرف حرف...
سرم داغ شده... تموم شد!
هی مسیجارو میخوندم، باورم نمیشد.
اینقدر غیر قابل تحمل بودم که رفت؟
پای منطق و کشید وسط.
به گند کشید همه چیو با این منطق مسخرهش.
تموم شد.. تموم شد...

چند وقته که تموم شده، تقریبا دو هفته گذشته.
قبلنا که تموم میکرد، میدونستم باز برمیگرده.
آروم منتظرش میموندم.
ولی این بار... خیلی حرفا زد که نباید میزد.
گفت ازم ناامید شده.
گفت دیگه همه چی، همه چی تموم شده.
پنجره رو باز میکنم و نفس عمیق میکشم...
بزار پلان شبونه رو اجرا کنم... آروم شم شاید.
میشینم لب پنجره، یه سیگار روشن میکنم.
موزیک میزارم و چشمامو میبندم...
"میدونم زمین صافه..."
چقدرخاطره هجوم میارن تو مغزم...
عید، واسه اولین بار، بعد از یه مدت طولانی دستمو گرفت...
چه ذوقی داشتم وقتی توی چشمام زل زد و گفت دوستم داره...
آخرین چهارشنبهی سال... وقتی که منو بوسید...
بالا پشت بوم... عشق بازیمون...
مسیجهای آخر شب، که نترسم، راحت بخوابم.
اون همه عکس که میفرستادیم به هم.
سیصد تا screenshot از مسیجهای قشنگش، از روز اول تا حالا.
اون voice موزیکایی که برام میفرستاد.
چند بار شروع کردیم و نشد؟
چند بارخواستیم و نشد؟
چرا هر چی بیشتر سمتت میام، محکمتر به عقب پرت میشم؟
چرا هر چی میگذره، حسم بهت کم نمیشه؟
هر روز دارم دیوونهتر میشم...
هر چی بیشتر منو شکستی، بیشتر بخشیدمت.
هر چی سردتر شدی، بیشتر دوستت داشتم.
تو نمیفهمی...
وقتایی که زل میزدی توی چشمام...
چه آشوبی توی دلم بود!
نمیفهمی روزی که گفتی واسه همیشه تمومش کنیم.
چه بلایی سر دلم اومد.
پرپر میشدم وقتی خسته بودی و چشمات غمگین.
دیوونه میشدم وقتی عکساتو با یکی دیگه میدیدم.
ولی بازم راضی بودم، چون خوشحال بودم که تو خوشحالی.
گفته بودی ازم متنفری...
باش. متنفر باش...
میخواستم امشب باهات حرف بزنم.
ولی اینقدر سردی که...
بی خیال. باز یه آهنگ منو تا کجاها که نبرد.
تو آروم بخواب و شاد زندگی کن...
همین که خوشی، همین که از دور میبینمت و نمیفهمی.
همین که "آرامش داری"
حتی بدون من... برام کافیه.
اشکامو پاک میکنم و میرم که بخوابم.
گوشیو نگاه میکنم، 02:02!
اه! لعنتى باز ساعتا جفت شدن...

پ. ن: من ننوشتم، فقط از نویسندهش اجازهی کپی گرفتم.

۱۳۹۴ مرداد ۲۵, یکشنبه

571

يه وقتايى هست، هر چى دم دستت بياد رو بايد محكم بگيرى، انقدر محكم نگه دارى و تكيه گاهت كنى تا كه شايد پاهايى كه شل شدن و دارن باعث سقوطت مى شن رو استوار نگه دارى. انگارى اينكه مى گن پات قلب دومته فقط اينطورى نيست كه بگن، انگارى راست بگن، اون فشارى كه توى سينه ت حس كردى به قلبت اومده به پاهات هم اومده.
آخه هيچكس نبايد بدونه پشت نقابت چه خبره.
مى دونى كه اين قانون كاره، بايد خوب شد، بايد خوب بشى، بايد به حال خودشون بيان پاهات.
مث سنگ موندن كه آسون نيست، هى بخواى بخورى به اين طرف و اون طرف تا كه خط و خشات صاف شن. فقط نكنه يه وقت طورى بخورى زمين خورد بشى.
آره، يه وقتا تازه به خودت مياى و مى فهمى چقدر ياد گرفتى حفظ ظاهر كنى، آدمايى كه تمام روز كه هيچ تقريبن تمام زندگيت رو باهاشون گذروندى از ظاهرت هيچ نمى فهمن.


۱۳۹۴ تیر ۳۰, سه‌شنبه

570

نمى دونم كدوم پست بود، الان دنبالش گشتم لاى نوشته هام، پيداش نكردم منتها.
خطاب به نازنينى نوشته بودم نازنين.

چند وقت بعدش ازم پرسيدن اين پست راجب منه؟ گفته بودم نه، راجع به فلانيه.

چند ماه پيش، چند ماه گذشته بود از اون روز، سر يه صحبتى گفت تو گفته بودى فقط به من مى گى نازنين، ولى تو اون پستت به فلانى گفته بودى.
جواب در خورى نداشتم بهش بدم، فكر كنم فقط گفته بودم آدما تغيير مى كنن.
شايد فقط بشه اينطور توجيهش كرد كه در هر زمانى فقط يك نازنين وجود داره. :)
چند روزيه به يك نفر مى خوام بگم، ولى زبونم نمى چرخه انگار اصلن.
لعنت بهت، لعنت به جفتتون.

۱۳۹۴ تیر ۲۹, دوشنبه

569

ديروز زير پستى كامنت گذاشتم، خود نويسنده كه نه، يك نفر ديگه اومد گفت ما همه مون همينيم.
حرف از دزدى ها بود، دزد هاى توى مملكت…
گفته بودم هستن كسانى كه به خود من گفتن اگر دزدى نمى كنن فقط يا جراتشو ندارن يا نمى تونن و نمى دونن كه چطور… بعد طرف اومده بود بهم منشن زده بود گفته بود نودونه درصد همينيم و منم اگه مى تونستم مى كردم و اينها.
مى خواستم بگم آدمايى هستن كه اينطور نيستن ولى چوب لاى چرخشون مى كنن، چون وقتى يك نفر درست كار كنه مسلمن اطرافيانش نمى تونن بخورن. يا زمينش مى زنن يا بهرحال يه طورى از كار بر كنار…

همه ى اين حرفارو داشتم براى يكى ديگه از دوستام مى زدم، مى گفت كافر همه را به كيش خويش پندارد.
ديگه بحث رو ادامه نداده بودم و فكر كرده بودم بدبختى اينجاست كه اكثريت خودشون رو با "همه مى كنن" مبرا از هر گناهى مى دونن و جالب تر اينكه پيش وجدانشون هم آسوده خاطر مى شن! اگه من نبرم/ندزدم، يكى ديگه مى دزده/مى بره يا من نخورم كه فلانى بخوره شده معيار زندگى ملت.
تو همه چيزمون همينه، الان با پسر بيست ساله اى كه مغز دختر سيزده چهارده ساله رو زده و مى خواد ببردش تو تخت حرف بزنى كه اين كارو نكنه، طرف ممكنه فلان مشكل و بهمان مشكل رو پيدا كنه، باز همون جواب رو مى شنوى.
رانندگيامونم همينه.
ساده ترين مسايلمون كه نريختن زباله تو خيابون باشه هم همينه.
كلن ريديم، فقط ادعاييم.
اونى كه از خودش شروع كرد رو يكى به من نشون بده. برم مريدش بشم.

بى ويرايش

۱۳۹۴ تیر ۲۱, یکشنبه

568

مى خوندم نوشته هاشو، بدون اينكه متوجه باشم خودكاره رو انقد تو دستم فشار دادم كه شكست، خورد شد در واقع.
سطح درگيرى!

۱۳۹۴ خرداد ۲۱, پنجشنبه

567

گاهى لازم نيست حتا مطمئن باشى كسى بهت خيانت كرده يا نه. همين كه فكر مى كنى طرف بهت خيانت كرده، دوستت ارتباطش رو با طرف قطع مى كنه. اون قطع كردنه خوبه، خوشم مياد.