۱۳۹۳ تیر ۳۰, دوشنبه

524

گاهی وقتا، بعضی از رخدادهای زندگیت که به وقوع می‌پیوندن.
چه شاد و چه غمناک.
فرداش که از راه می‌رسه، با خودت یاد دیروزت میافتی، یه وقتا، ساعت‌ها و دقیقه‌ها رو هم یاد می‌کنی. شاید با خودت فکر می‌کنی یک روز گذشت... با خودت شاید تمام لحظه‌ها رو مرور کنی، شاید به روشنایی روز نگاه کنی و فکر کنی همین موقع بود که فیلان...
فردا که بیاد، اگه قضیه اونقدر برات مهم باشه که هنوز هم حالت دگرگون باشه، حساب روز دوم رو هم می‌کنی.
روز سوم؟ نه دیگه، روز سوم حساب ساعات رو نداری، فقط یا خوشحالی یا غمگین.
به یک هفته که رسید، با خودت می‌گی یه هفته شدها، شاید ذوقش رو کنی، شاید غمگین بشی از اینکه تموم شد، شاید رها شی از اینکه تموم شده، شاید خوشحال باشی که گذشت... كه این هم گذشت.
احتمالن دیگه با تاریخ یادش نکنی تا سر یک ماه، رخدادهای غمناک، بیشتر به یادت میان این موقع‌ها، شادها معمولن چیزایی‌ان که ديگه اگر قرار باشه ياد بياريشون سر يه سال به ياد مياريشون، گرچه كه گاهى انقد خوبن باز هم حواست هست بهشون...

اينو سه شنبه پيش نوشته بودم، مى خواستم ادامه ش بدم، ولى ديگه نمى دونم.

523

وقتايى كه انقدر سر ذوقم كه بعيد نيست چشمامو كه مى بندم خودم در حال پرواز ببينم و با خودم بخونم
I believe I can fly
I can touch the sky...
همون موقع با مغز سقوط كردم كف آسفالت.

۱۳۹۳ تیر ۲۷, جمعه

522

هنوز هم گه گدار افرادى رو مى بينم كه براى اينكه مثلن بگن چقدر فلانى رو دوست داشتن.
از اين نوشتن حالا كه فلان كس نيست، به يادش جق زدن!!!
بد نيست. :)
به زعم من آدم ها هر وقت بخوان عشق، ياد و خاطره ى كسى رو به لجن بكشن بهترين كار سر زدن به حمام خانه شان است.
لااقل فكر مى كنم هيچوقت در غياب كسى كف دستى زدن باعث بهتر شدن نمى شود.
فقط كثافت كارى و تو خالى بودنش رو بيشتر مى كند.
شايد براى فراموشى راه خوبى باشد.
اما تفت ندهيد كه بخاطر عشقتان و ازين دست كسشرها، با تشكر.

521

از او، تنها قلب او از آن من است. باقى اش نه.

۱۳۹۳ تیر ۲۳, دوشنبه

520

فقط اينكه من خوب مى دونم چرا چراغ قرمزها رو دوست داشتيم.
يادت هست دستت تو دستم بود و چطور احساسم لو رفته بود؟ يادته بعدن چند بار از اون لحظه ياد كردى و  گفتى از خواستن من پر شدى؟

519


انقدر كه اين شعر خوبه، انقدر كه خوبه، گفتم بذارمش اينجا و نگه ش دارم. براى خودم. فقط گاهى فكر مى كنم آيا واقعن اين شعره!؟ كه خب تصميم گرفتم ديگه راجبش فكر نكنم، كه آخه چه اهميتى داره؟
آخ، بميرم براى اونجايى كه گفته
"بهانه برای رفتن زیاد است 
این ماندن است که بهانه نمی خواهد
این ماندن است که دل می خواهد
شهامت می خواهد، عشق می خواهد..."


وقتی قرار است بروی، دل دل نکن...
منتظر نمان  
هیچ اتفاقی ماندگارت نمی کند.
وقتی قرار است بروی، حتما دل شوره هایت را مرور کرده ای
یادگاری هایت را، بغض های پشت سرت را...
یا می روی بی آنکه یادت بیاید کوچه هایی را که قدم زدیم 
و باران هایی که بر سرمان بارید 
و چراغ قرمز هایی که هنوز نمی دانم چرا دوستشان داشتیم.
بهانه برای رفتن زیاد است 
این ماندن است که بهانه نمی خواهد
این ماندن است که دل می خواهد
شهامت می خواهد، عشق می خواهد...

حالا هی تو بگو باید بروی، اصلا همه دنیا را جاده بکش
بگو که عشق به درد شعر ها می خورد 
و من می ترسم از کسی که دیگر 
حتی شعر هم قلبش را نمی لرزاند
کسی که می داند به غیر از من، کسی منتظرش نیست
اما دلش، هوای پریدن دارد...

وقتی قرار است بروی، حتی به آیینه نگاه نکن
شاید چشم های کسی که روبروی تو ایستاده 
منصرفت کند از رفتن
شاید نم اشکی ببینی، غباری
خیالی دور در آستانه ویران شدن
شاید ناخودآگاه در آینه لبخند بزنی
و به تصویر دیرآشنای محصور در قاب بگویی: سلام...
شاید هنوز روح کودکانه ات از گوشه ای سرک بکشد
و نگران باشد که مبادا فراموشش کنی...

تو لبخند بزن!
من غربت پشت آن لبخند را خوب می شناسم
نمی گویم نرو
اصلا مگر چیزی عوض می شود!؟
فقط یک والله خیرالحافظین می خوانم 
و به چهار جهت فوت می کنم...

حتی اگر دیگر نبینمت
هر شب به خوابت می آیم 
تا به یادت بیاورم که بی خداحافظی رفتی...

نیلوفر لاری پور