۱۳۹۲ اسفند ۵, دوشنبه

495

قبلن این رو در قالب توییت مطرح کرده بودم که خیلی از افراد هر جایی می‌رن، اعم از مراکز تفریحی، کافه‌ها، رستوران‌ها، هتل‌ها، پارک‌ها، خیابونا، بیابوتا، شهرا و کشورها برای این نمی‌رن که از خود اونجا بودن لذت ببرن، می‌رن که انگار تو اسکوربوردشون ثبت کنن فلان جا رفتن، انگار که دوست دارن وقتی ازشون می‌پرسی فلان‌جا رفتی؟ بگن آره، اما شاید اگه بگی چه چیزی رو راجع به فلان شهر دوست داری؟ نتونن جواب بدن، احتمالن فقط برای ساکت نموندن یه چرندی تحویلت می‌دن. بهرحال تجربه ثابت کرده این آدما حاضر نیستن توی حرف زدن ساده و راحت کم بیارن و براشون کم بودن تعریف نشده. حال هر چقدر هم که کم باشن و آگاه باشن به این کم بودن و به آگاهی تو هم واقف باشن، باز هم کار خودشونو می‌کنن.
اینا همون آدمایی هستن که وقتی وارد بوفه رستوران می‌شن براشون مهم نیست چه غذاهایی خوشمزه‌ست و چه چیزایی رو دوست دارن و بیشتر براشون مهمه که طعم هر چیزی رو بچشن. بدونن هر غذایی چطوره، یه وقتا هم فقط برای اینکه بدونن طعمش چطوره که بدونن، نه اینکه ببینن چطوره که بفهمن آیا دوست دارن یا نه.
این آدما برای برخورد با آدما هم همینن، چه کسانی که اطرافشون هستن و چه کسانی که از سر اجبار باهاشون ارتباط دارن. به عنوان مثال داشتن دوست پسر\دختر بنا بر کمیتش مهمه، نه اینکه حالا چه کسی باشد و اصلن ذره‌ای همخونی فکری و غیره با طرف دارن!! معمولن تعداد دوستاشون بیشتر از صمیمیت با دوستاشون اهمیت داره، معمولن شنیده شدن حرفاشونو به شنیدن حرف دیگران ترجیح می‌دن. معمولن از اینکه دوروبرشون شلوغ و همهمه باشه بیشتر لذت می‌برن تا که تو خلوت با یک نفر سر کنن...
حتا اگر بر حسب اتفاق و شانس با فرد معروفی سروکار داشته باشن، بر فرض که طرف فرهنگی باشد، شاعر باشد، بیشتر از اینکه از همجواری و هم صحبتی با وی لذت ببرن. داشتن او توی لیست آشنایانشونه که براشون لذتبخشه.
حتا می‌تونم خصوصیت ظاهری مشترک این افراد با هم رو هم بگم.
که نمی‌گم.
آخ که چقدر نفرت دارم از این آدما.
خالی شدم نوشتم اینارو.

۱۳۹۲ بهمن ۲۹, سه‌شنبه

494

یک ربع به چهاره.
بهرحال هر از گاهی موجوداتی مث من می‌تونن دلایل باخود یا بیخودی برای بی خوابی‌هاشون داشته باشن.
وقتایی که می‌فهمم خوابش برده، دلم می‌خواد دیگه هیچی نگم، نکنه بیدار شه.
یه وقتا هم بعد از چند ساعت آثار بیدار شدن دوباره‌ش رو می‌بینم و متوجه می‌شم وقتی من غرق افکار خودم بودم اون بیدار بوده. شاید فقط برای لحظاتی، شاید خیلی سریع دوباره خوابش برده باشه، ولی خو...
گنگ‌نویسی تخصص ماست :)

۱۳۹۲ بهمن ۱۵, سه‌شنبه

493

سکوت رو به وقت باریدن برف دوست دارم.
مثلن اینکه شب‌ها برف بباره و بدون اینکه بفهمی صبح پا شی و ببینی همه جا سفیدپوش شده. شهر خاکستریت سفید شده باشه و از همیشه‌ی شب‌های بدون برفش روشن‌تر شده.
نه اینکه صدای بارون رو دوست نداشته باشم‌ها، ولی خب این سکوته یه حال دیگه‌ایه واس خودش.
قدم زدن زیر بارون و خیس شدن لذتیست وصف نشدنی.
ولی وقتی توی برف قدم می‌زنی، برفی که لااقل ده بیست سانت نشسته باشه و صدای خورد شدن برف‌های پا و لاستیک و دست نخورده زیر قدم‌هات...
قدیما، سال هشتاد و سه اینا، یه کلاس زبان می‌رفتم که درست روبروی دوراهی قلهک بود، روبروی همون نیمچه پارکه، تو زمستون، یه وقتا که برف میومد، تو شریعتی برای سر میرداماد ماشین گیر نمیومد، پیاده راه میافتادم به سمت پایین، میومدم سر میرداماد، هر چی صبر می‌کردم برای ونک هم ماشین گیر نمیومد، موهام اون موقع‌ها تا سر شونه‌م بلند بود، انقدر خیس می‌شد که آب میومد توی گردنم و کمرم خیس می‌شد، بی خیال تاکسی و مسافرکش می‌شدم، از میرداماد راه میافتادم، می‌رفتم و جردن و از اونجا ونک... لذت روی برف راه رفتنای اون شب‌ها هنوز هم یادمه، نمی‌دونم چرا الان مثل اون موقع‌‌ها نیست دیگه.
اخبار ساعت شیش صبح گوش دادن‌ها، تو دهه هفتاد، وقتی دبستان می‌رفتم برای اینکه ببینیم تعطیل شده یا نه، وقتی می‌گفتن تعطیل نیست و بابا خودش می‌رسوندمون، چون سرویس نمیومد...
وقتی پیاده راه می‌ری، حتا شنیدن آروم راه رفتن ماشین‌ها هم خوبه، اونایی که زنجیرچرخ بستن.
یا مثلن وقتی با رفیقم توی ملاصدرا می‌رفتیم از بستنی منصور فالوده می‌خریدیم و زیر برف راه می‌رفتیم سمت ونک، فالوده می‌خوردیم و خنده‌های مستانه می‌کردیم.
ماشین‌ها انقدر آهسته راه می‌رفتن که می‌فهمیدن در اوج بلاهت چه می‌کنیم، برامون بوق می‌زدن، می‌خندیدن، دست تکون می‌دادن.
برف آخر اسفند پارسال هم که شاهکاری بود برای خودش، همون روزی که توی بی قانون نوشتم عه دی تو ریممبر، خیلی شود بی ریممبر. (+) همون نشستن کذایی (کزایی؟) روی برف نیمکت پارک.
لذت در آغوش گرفتن و بوسیدن بی مهابا تو خیابون‌های برفی تهران هم توصیف شدنی نیست، از دونسته‌هام می‌گم...
گر چه که تنهایی تنها قصه‌ی این روزاست.

۱۳۹۲ بهمن ۱۰, پنجشنبه

492

اون لحظه‌ای که می‌دونی اگه حداکثر تا ده دقیقه دیگه به حرف زدن ادامه بدین، جفتتون از خستگی پس میافتین، فقط معلوم نیست کدوم یکی زودتر...
بهش می‌گی "شب بخیر بگیم؟"، می‌گه "اوهوم"، تو شب بخیر می‌گی، اما اون قبلش خوابش برده...

۱۳۹۲ بهمن ۸, سه‌شنبه

491 - برای فرزند به دنیا نیامده‌ام

وقتی دلت خواست به آدما بگی "نرو"، فقط بگو.
آخرش اینه که می‌رن دیگه.
سرافکندگی پیش خودت از هر چیزی بدتره. فکر اینو بکن که بعدش هی با خودت می‌شینی می‌گی "اگه گفته بودم چی می‌شد!؟"
بدتر از همه زمانیه که بهش می‌گی دلت چی می‌خواسته بگی و اونم بهت بگه نمی‌خواسته بره.
اون‌وقته که دلت می‌خواد سرتو بزنی تو دیوار.
پس برای اینکه هم به مراد دلت برسی، هم خرج روی دست من بدبخت برای دوا درمون کله‌ی پوکت نذاری. می‌تونی به این روش اکتفا کنی که با خودت تا 3 بشمری و فقط بگیش.

490

خیالت جمع، درد نمی‌کنه.