۱۳۹۲ اردیبهشت ۲, دوشنبه

407

بعضیا هم پرایویسیِ فیسبوکشون رو طوری تنظیم می‌کنن که به هیچ‌وجه نتونی پیداشون کنی، ولی خو خودشون میان به پروفایلت سر می‌زنن، نگاه می‌کنن چه چیزی از تو برای همه قابل رویته تا نگاش کنن، شاید عکسی بود که می‌شد روش کلیک کرد و تو اندازه‌های بزرگتر نگات کرد و ...
اینا با اون دسته از هم جنساشون که تو فرندات هستن و هی میان نگات می‌کنن و شده که ازشون پرسیدن "این همون فلانیه؟" و حتا لایک هم نمی‌زنن که نکنه یه وقت فیلان، خیلی تفاوت دارن.
بیشتر از این ادامه دادن نداشت، فقط اینکه می‌تونین به خودتون بگیرین، می‌تونین نگیرین، شاید حتا واس خودم نوشته باشم.
اونایی که باهاس بگیرن، می‌گیرن بهرحال، مهم اینه.

۱۳۹۲ اردیبهشت ۱, یکشنبه

406

چند روز پیش توی تاکسی، رادیو سراسری یه قصه‌ای تریف می‌کرد که حالا من چون بلد نیسم مث خودش بگم، به زبون خودم تریف می‌کنم برادون.
می‌گفت یه روز یه صیادی گنجشکی رو شکار کرد، گنجشکه وقتی تو دستای مرد بود، بش گفت از کشتن من چیزی عایدت نمی‌شه، حتا شکمتم سیر نمی‌کنم، ولی اگه آزادم کنی سه تا پند بت می‌دم.
صیاد گفت بگو، گنجشکه گفت یکی رو وقتی توی دستاتم می‌گم، دومی رو وقتی آزادم کردی و سومی رو وقتی نوک کوه - عن آقا - نشستم، صیاد قبول کرد، گنجشک گفت نخست اینکه هرگز حسرت گذشته رو نخور، وقتی صیاد آزادش کرد، گفت سکند آو آل محال را باور نکن.
نوک کوه که نشسته بود، صیاد گفت خب؟ پند سوم؟ گنجشک صیادو دس انداخت و گفت کس‌خول، اگه منو می‌کشتی، دو تا مروارید، هر کدوم بیست مثقال تو شکمم بود. صیاد دپ زده بود که چه ساده‌لوح بوده و زیر لب می‌گفت هعـــی، از گنجشک خواست تا پند سوم رو بشنوه.
گنجشک گفت شاسکول، آیا از تبار آذربایجانی!؟ تو به همین دو پندی که بهت دادم عمل نکردی سومی رو می‌خوای چی کار؟ صیاد گفت چطو که آخه اینطور؟ گنجشک گفت من از دستت آزاد شدم و تو دیگه کاری نمی‌تونی بکنی، حسرت خوردن ندارم، بعدشم اینکه مرتیکه الدنگ من کل هیکلم، سر و ته مو که بزنی ده مثقال نمی‌شه، چطوری دو تا مروارید، اونم هر کدوم بیست مثقال توی شکمم جا بگیره!؟ هان؟ اینو گفت و پر زد و رفت.
گوینده رادیو وقتی داستان رو تموم کرد، گفت این قصه رو وقتی می‌گن که صوبت از طمع باشه و اینا.
یاد قضیه‌ای افتاده بودم که چن شب قبلش برام اتفاق افتاده بود.
یه شب، وقتی برمی‌گشتم خونه، یکی از همون شبای مکرری که حوصله‌ی خونه رفتن ندارم و پایه پیدا نکردم، طرفای نه بود، خودمو رو زمین می‌کشیدم، نزدیک خونه، کنار راهنمایی دخترونه‌ی سر کوچه‌مون یه کیف بزرگ - بین کیف و چمدون بود اندازه ش - خیلی شیک گوشه‌ی پله‌ها گذاشته بودن، هر چی اطراف رو نگاه کردم، کسی رو ندیدم، راستش جرات نکردم طرفش برم، نزدیک ده دقه تو فاصله‌ی چند متری وایسادم، خبری نشد، فکر کردم نکنه خطری داشته باشه، بهرحال جو گرفت و زنگ زدم پلیس و گزارش دادم، تقریبن دو تا سه دقیقه طول کشید تا رسیدن، تشخیص دادن مشکوکه و تیم خنثاسازی و اینا رو خبر کردن، خودشون هم نزدیکش نمی‌رفتن، قضیه که فیصله پیدا کرد هم نفهمیدم توی کیف چی بود.
فرداش وقتی برای چن تا از بچه‌ها تریف کردم، می‌گفتن کس خولی، اول می‌گفتن پول بوده، بعدن به این نتیجه رسیدن مواد بوده و حساب کتاب می‌کردن چقدر مواد جا می‌شده و هر موادی اگر بوده چقدر ارزش داشته و در آخر هم می‌گفتن دلار بوده حتمن، نه اصلن دلار بوده، به قرعان که دلار بوده....
می‌دانید؟ انقدر برام مضحکه طرز تفکر بعضی‌ها، به همین تعریف کردنش بسنده می‌کنم، دیگه تحلیل ور نمی‌داره.

405

اونجاش هست که ابی می‌خونه، نمی‌خونه که البته، یه کار دیگه می‌کنه که تو واژه نمی‌گنجه، آره، همونجا که می‌گه
تو رو می‌شناسم ای شبگرد عاشق
تو با اسم شب من آشنایی
از اندوه تو و چشم تو پیداست که از ایل و تبار عاشقایی
تو رو می‌شناسم ای سر در گریبون
غریبگی نکن با هق هق من
تن شکسته تو بسپار به دست نوازش‌های دست عاشق من
همین جاش، داشتم اینجا رو تو خواب می‌خوندم، بیدار که شده بودم هی با خودم می‌خوندم و یادم نمیومد کدوم سانگه، هیچ جای دیگه‌ی شعرش رو هم یادم نمیومد...
چه خوب بود.

404

یکی از دوستان عکسی از آشپزخونه‌ی خونه‌ش گذاشته بود و نوشته بود
The way I work in my kitchen
بغل دست منی که دراز بودم، نشسته بود، چشمش طرف تبلت‌ش بود، نگاهش تو گوشیِ من، گفتم د وی شی ورکس این هر کیچن، خنده‌ش گرفت که می‌دونم داره گوشی‌مو نگاه می‌کنه، روش رو برگردوند.

۱۳۹۲ فروردین ۱۸, یکشنبه

403

یادتان هست قبلن گفته بودم (+) بدم می‌آید از اینکه آدم‌ها برای سبک‌تر جلوه دادن گندکاری‌هایشان دیگری رو هم با خودشون غرق کنن؟
حالا این غرق کثافت کردن، می‌تونه شریک کردن کسی در یک یا چند چیز باشه.
می‌تونه اینطوری باشه که وقتی گندی بالا میاری بگی فلانی هم با من بود، نه برای اینکه طرف رو لو داده باشی‌ها یا اصطلاحن شریک جرم خودت کرده باشیش، نه! فقط برای شستن گناه خودت، برای توجیه اینکه بر فرض اگر من غیرمعمولم، پس چرا فلانی هم با من اومد؟ یا مثلن فقط من نیستم که فلان کارو می‌کنم که...
البته الان حرفم فقط درباره‌ی اشخاص مفرده، ولی در کل از اینکه بعضی‌ها می‌گن همه این کارو می‌کنن پس منم بکنم هم بدم میاد، یا حالا برعکس، اینکه طرف بگه کی فلان کارو می‌کنه که من بکنم؟ یا حتا وقتی می‌خوان ترقیبت کنن به کاری به همین  سبک صحبت کنن.
در کل قضیه‌ی نوشتن این پست از اونجایی شروع شد که این بار کسی پشت سرم حرف نمی‌زد، جلوی روی خودم بخاطر انتقادی که از طریق دیگری بهش شده بود، می‌گفت کامی هم مثل منه، از حرصش می‌گفت هر دومون یه گهیم.
از روی بداهه گفتم جریان من و تو مثال دو تا باغبونه که هر دو یه کار رو انجام می‌دن، هر دو حاصل کارشون یه چیزه، منتها از یکیشون همیشه بوی گند تاپاله به مشام می‌رسه، از یکی‌شون هم عطر گل‌هایی که کاشته.


۱۳۹۲ فروردین ۱۲, دوشنبه

402

بنشیند در آغوشت و لپ تاپ بر روی پاهایش بگذارد و بلاگ خودت را زیر و رو کند و به :xهای چند سال پیش در کامنت‌ها حسودی کند. بعد تو گویی که چشمانش یادت رود؟ زهی خیال باطل!