۱۳۹۰ اسفند ۱۵, دوشنبه

اتاق یا حتا خانه کتانی؟ بیچ پلیز*

داشتم پست آخر سلمان رو می‌خوندم که ذهنم تراوشاتی کرد و اقدام به نوشتن کردم.
می‌دانید؟ آدمی وقتی انقدر مفلوک - خودم را می‌گویم - باشد که در سن بیست و سه سالگی بر خلاف تمامِ.. نمی‌دونم بگم تمام آرمان‌هایش، معیارهایش، اهدافش، آرزوهاش یا چی، در خانه‌ی پدرش زندگی کند، به هر حال باس مشکلات که چه عرض کنم، هر روز به منِ درون آینه‌اش نگاه کند و بگوید خفه شو، تقصیر خودت هست.
البته می‌دانید؟ می‌خواستم مرگ خودم یک چیزی تعریف کنم که به اینکه چقدر شاهکارم بخندید و شاید هم گریه کنید، ولی اینکه با فلاکت شرو کردم، دلیل‌ش این بود که بعد از این همه سال هنوز با برادرم هم اتاقی‌ام.
به دلیل همین هم اتاقی بودن که معنیِ آن رومیِ آن طرفی‌ها را اصلن نمی‌دهد که خب همه می‌دانیم آن رومی اینجا هم‌خونه‌ست، نه هم اتاقی.
آره، داشتم می‌گفتم، به خاطر همین هم اتاق بودن، تخت‌هامون رو طوری گذاشتیم که خب بالای تخت من تقریبن یه سی سانتی فضای خالی هست، دلیلش بماند که از معماری‌ست، ولی بهرحال دسترسی به اون فضای خالی بسی سخت است و حوصله می‌خواهد که خب حوصله هم یخت! البته قابل مشاهده هست، فقط قابل دسترسی نیست.
الان نزدیک به یک هفته، بلکن بیشتره که یه سوسک تقریبن به طول شیش یا شاید هم هفت سانت که شاخک‌هایش هم تقریبن به همین مقدار طول دارد، افتاده اونجا روی سرامیک‌ها، بالای تختم، چپ کرده است بدبخت، انگار سم‌های اتاق ما انقدر که شسته نمی‌شود جاودان است، برای همیشه سوسک‌ها را خواهد کشت. خلاصه‌ی مطلب اینکه هر روز که از خواب پا می‌شم و یه خورده کش میام تا ببینم حس‌ش هست قبل از رفتن به دفتر برم بیرون راه برم یا نه که خب در نود درصد مواقع هم حس‌ش نیست و شرو می‌کنم قدم زدن توی سالن و یه نگاهی هم به لاشه‌ی سوسک بدبخت می‌ندازم که ببینم اگر مورچه دورش جم شده بلخره برم ورش دارم که هنوز که هنوزه جم نشده، این مورچه‌ها دقیقن چه غلطی می‌کنن جدیدن، من نمی‌دونم! شاید هم از خاصیت همون سمه‌ست که این طرف‌ها پیدایشان نمی‌شود.
انی‌وی اگر مورچه‌ها نیایند و نخواهند ببرند و گندکاری دیگری هم رخ ندهد، ما که تا الان بهش وقعی ننهادیم، بعدن هم نمی‌نهیم. یحتمل پرونده‌ش شامل مرور زمان می‌شه و مادر طبیعت توسط سرامیک‌های خونه‌مون خود به خود تجزیه‌ش می‌کنه.

* از تاثیرات 9GAG است.

۱۳۹۰ اسفند ۱۰, چهارشنبه

301

حوصله‌ی باز کردن بلاگر رو ندارم و از طرفی هم به محض باز کردن بلاگر کلی از تنظیمات گوگل‌ریدرم بهم می‌ریزه، رو همین حساب ترجیح می‌دم از طریق همین ایمیل پست بزنم و خب این رو فقط در ادامه‌ی پست قبلی دلم می‌خواد بنویسم:
حتا یادمه کی و کجا اون حس به وجود اومد، تو خیابون شریعتی بودم، تابستون پارسال بود، فکر کنم اواخر تیر یا اوایل مرداد بود، پایین‌تر از سید خندان، یه پارکی هست، فک کنم اسمش اندیشه‌ست، از اونجا اومده بودم توی شریعتی منتظر تاکسی بودم، می‌خواستم تا خود میدون قدس برم که برم خونه‌ی مامان‌بزرگم، یادمه حتا از همین شلوار جین‌های آبی که چن‌تا عین همدیگه‌ش رو دارم رو پوشیده بودم و یه پیرهن چارخونه هم تنم بود، گرمای اون روز رو هم یادمه، یادمه واس این داشتم می‌رفتم خونه‌ی مامان‌بزرگ چون دایی‌م از کانادا اومده بود و من هنوز ندیده بودمش. از یه گالری نقاشی برمی‌گشتم... بس است.

300

آدم باید طوری بنویسه که خودش هم حال کنه با نوشته‌ش، ینی مثل منی که هیچ از نوشتن نمی‌دونم جوری بنویسم که با خودم بگم هی پسر، نسبت به خودت بد ننوشتی، ترشی نخوری یه چیزی می‌شی. ولی خب از این حس و حال‌ها مدت‌هاست که ذره‌ای نداشته‌ام.
شاید درمان داشته باشد، شاید هم نع.
می‌دانید؟ من از این "شاید" زمانی متنفر بودم، یعنی شدم. از سر رابطه‌ای که هیچوقت نفهمیدم کجایش قرار دارم. از بس که نمی‌دونم و شاید و اما و اگر شنیدم. راستش اما و اگر یادم نمیاد، فقط محض پیازداغش گفتم. اینکه سردرگمی و یه لنگه پا در هوا ماندن چقدر بد است رو انقدر همه ازش گفتن که دیگه لازم نیست من باز هم بگم، اصلن بلد هم نیستم اونقدر خوب که خیلی‌ها بلدند و می‌گن، بگم. فقط می‌دونم از نوع خیلی ناجوریش سردرگمم.
داشتم از "شاید" می‌گفتم، یادمه با شنیدنش توی هر جمله‌ای عصبی می‌شدم، در بی مغز بودن من که شکی نیست البته، ولی خو... حالا چقدر الکی کشش می‌دم؟ نمی‌دونم. همه‌ی حرفم رو به همین هم می‌تونستم خلاصه کنم که زمانی از "شاید"ها نفرت داشتم، الان دلیل‌ش رو فقط یادمه، اینکه کی و کجا اون حس از بین رفت دیگه یادم نیست. هنوز ولی بی برو برگرد با نوشتنش، یادم میاد.

و خب تو گویی که خب که چی؟ خودم هم نمی‌دونم.

۱۳۹۰ اسفند ۷, یکشنبه

محض را شر و ور معنا کردیم و گفتیم زکی

اولی رسید و گفت آقا؟
دومی گفت جان آقا؟
اولی گفت آقا؟ شما بگا؟
دومی گفت هاع، ما بگا، شمام بگا؟
اولی گفت آره بِرار، مام بگا
دومی گفت نمون اینجا
اولی گفت چرا آقا؟
دومی گفت اینجا بگا
اولی مسیر اومده رو نشون داد گفت اونجام بگا
دومی زهرخند زد، گفت همه جا بگا؟
اولی تف کرد، صدای هه از دهنش در اومد که ینی آره بِرار، نشس
دومی گفت اونجارو
اولی گفت کجارو؟
دومی گفت ساعت دو
اولی سرشو چرخوند
دومی گفت دختره رو
اولی گفت اینم بگاس؟
دومی گفت حتمن بگاس
اولی رفت، گفت خانوم؟
گفت جان؟
اولی گفت خانوم؟ شومام بگا؟
سرشو انداخت پایین، گفت دخترک بگاس

۱۳۹۰ بهمن ۸, شنبه

جمعه‌ها باس سوت زد و رد شد، سوت جمعه‌ی فرهاد

از اونجایی که هفته پیش دوستان در پرایویت ما رو شدیدن مورد لطف و عنایت قرار دادن و عرض کردن که رسمن خر تشیف داریم. یا مثلن چن تا از دوستان توی پابلیک هم گفتن که خو هستی دیگه!
تصمیم گرفتم این هفته اقدامی در راستای منقل نکنم، بعد خو همیشه خودشون میومدن - با لفظ خواهش اصن - می‌گفتن بیا کباب رو بزن دادا، منتها این جمعه دیدم ساعت یازده شده خبری نیست، رفتم دیدم مادر گرام اومده کلم پلو درست کنه، وسط کار باباعه زنگ زده که من خونه خواهرمم پاشین بیاین اونجا، مام(من و داداشم) که روابطمون با اونا داغون، نرفتیم. دیدم فایده نداره، اینطوری پیش بره گشنه می‌مونیم. گوشتی رو که واسه کلم پلو آماده شده بود رو ورداشتم بردم خونه همساده(که خونه خواهرم باشه) گفتم نهار خوردین؟ گفتن نع، گفتم مام اینجاییم، بیا با این یه چیزی سر هم کنیم بخوریم، منتها ما فلن بریم پا منقل یه قلیونی چاق کنیم که هوا لذیذه.

بابا که از راه اومد، به نظر میومد حرص‌ها خورده که ما خونه خواهرش نرفتیم ولی انگار خودشو با "کون لغ‌تون، حالا گشنگی بکشین" جم و جور کرده، ولی وقتی فهمید به ما نه فقط بد نگذشته که خوش هم گذشته، به لپ‌تاپش اندر شد.

حالا اینکه با وجود این همه رستوران و غیره تو یوسف آباد چرا بقیه امید به گشنگیِ ما دارن، دلیلش شناخت نسبت به داداش محشر بنده‌س که عمرن وقتی امکان خوردن غذای مفتی باشه، پول از جیبش کنده نمی‌شه.
در این رابطه همین قد بگم که مثلن یه روز بعدازظهر مهمون می‌خواد بیاد - ینی از نهار و شام خبری نیست - آقا با بیست و پنج تومن می‌ره خرید که کمبود رو جبران کنه، هشت تومن خرج می‌کنه میاد، به لحاظ کیفیت همه شاکی که این چیه خریدی! در حالی که کمبود هم برطرف شده خو. همون سبک مهمونی رو با همون کمبود و با همون مبلغ من می‌رم خرید، پونصد و پنجاه تومن برمی‌گردونم، همه شاد و خوش نغمه زنان از اینکه چی خریدم.

۱۳۹۰ دی ۲۵, یکشنبه

رو به شمال

ولیعصر، از خود میدون ولیعصر تا تجریش غرق کثافت، غرق خاطره‌ست.
هی میام یه جایی رو بگم که فلان جا از هر جایی بیشتر، ولی لامصب همه‌ش پره از خاطره.
یکی نوشته بود آدم وقتی شروع به پیر شدن می‌کنه که خاطره‌هاش از امیدهاش بیشتر می‌شن. می‌دونم اونی که نوشته بود در اصل این جمله رو نگفته، چون مال این حرفا نیست. حس گشتن هم ندارم که ببینم کی بوده در اصل.
خط روی پیشونیم هم که توی این یکی دو سال جاش ثابت شده، احتمالن از همین بیشتر شدن خاطره‌هاست.