۱۳۹۰ اسفند ۱۰, چهارشنبه

301

حوصله‌ی باز کردن بلاگر رو ندارم و از طرفی هم به محض باز کردن بلاگر کلی از تنظیمات گوگل‌ریدرم بهم می‌ریزه، رو همین حساب ترجیح می‌دم از طریق همین ایمیل پست بزنم و خب این رو فقط در ادامه‌ی پست قبلی دلم می‌خواد بنویسم:
حتا یادمه کی و کجا اون حس به وجود اومد، تو خیابون شریعتی بودم، تابستون پارسال بود، فکر کنم اواخر تیر یا اوایل مرداد بود، پایین‌تر از سید خندان، یه پارکی هست، فک کنم اسمش اندیشه‌ست، از اونجا اومده بودم توی شریعتی منتظر تاکسی بودم، می‌خواستم تا خود میدون قدس برم که برم خونه‌ی مامان‌بزرگم، یادمه حتا از همین شلوار جین‌های آبی که چن‌تا عین همدیگه‌ش رو دارم رو پوشیده بودم و یه پیرهن چارخونه هم تنم بود، گرمای اون روز رو هم یادمه، یادمه واس این داشتم می‌رفتم خونه‌ی مامان‌بزرگ چون دایی‌م از کانادا اومده بود و من هنوز ندیده بودمش. از یه گالری نقاشی برمی‌گشتم... بس است.

300

آدم باید طوری بنویسه که خودش هم حال کنه با نوشته‌ش، ینی مثل منی که هیچ از نوشتن نمی‌دونم جوری بنویسم که با خودم بگم هی پسر، نسبت به خودت بد ننوشتی، ترشی نخوری یه چیزی می‌شی. ولی خب از این حس و حال‌ها مدت‌هاست که ذره‌ای نداشته‌ام.
شاید درمان داشته باشد، شاید هم نع.
می‌دانید؟ من از این "شاید" زمانی متنفر بودم، یعنی شدم. از سر رابطه‌ای که هیچوقت نفهمیدم کجایش قرار دارم. از بس که نمی‌دونم و شاید و اما و اگر شنیدم. راستش اما و اگر یادم نمیاد، فقط محض پیازداغش گفتم. اینکه سردرگمی و یه لنگه پا در هوا ماندن چقدر بد است رو انقدر همه ازش گفتن که دیگه لازم نیست من باز هم بگم، اصلن بلد هم نیستم اونقدر خوب که خیلی‌ها بلدند و می‌گن، بگم. فقط می‌دونم از نوع خیلی ناجوریش سردرگمم.
داشتم از "شاید" می‌گفتم، یادمه با شنیدنش توی هر جمله‌ای عصبی می‌شدم، در بی مغز بودن من که شکی نیست البته، ولی خو... حالا چقدر الکی کشش می‌دم؟ نمی‌دونم. همه‌ی حرفم رو به همین هم می‌تونستم خلاصه کنم که زمانی از "شاید"ها نفرت داشتم، الان دلیل‌ش رو فقط یادمه، اینکه کی و کجا اون حس از بین رفت دیگه یادم نیست. هنوز ولی بی برو برگرد با نوشتنش، یادم میاد.

و خب تو گویی که خب که چی؟ خودم هم نمی‌دونم.

۱۳۹۰ اسفند ۷, یکشنبه

محض را شر و ور معنا کردیم و گفتیم زکی

اولی رسید و گفت آقا؟
دومی گفت جان آقا؟
اولی گفت آقا؟ شما بگا؟
دومی گفت هاع، ما بگا، شمام بگا؟
اولی گفت آره بِرار، مام بگا
دومی گفت نمون اینجا
اولی گفت چرا آقا؟
دومی گفت اینجا بگا
اولی مسیر اومده رو نشون داد گفت اونجام بگا
دومی زهرخند زد، گفت همه جا بگا؟
اولی تف کرد، صدای هه از دهنش در اومد که ینی آره بِرار، نشس
دومی گفت اونجارو
اولی گفت کجارو؟
دومی گفت ساعت دو
اولی سرشو چرخوند
دومی گفت دختره رو
اولی گفت اینم بگاس؟
دومی گفت حتمن بگاس
اولی رفت، گفت خانوم؟
گفت جان؟
اولی گفت خانوم؟ شومام بگا؟
سرشو انداخت پایین، گفت دخترک بگاس

۱۳۹۰ بهمن ۸, شنبه

جمعه‌ها باس سوت زد و رد شد، سوت جمعه‌ی فرهاد

از اونجایی که هفته پیش دوستان در پرایویت ما رو شدیدن مورد لطف و عنایت قرار دادن و عرض کردن که رسمن خر تشیف داریم. یا مثلن چن تا از دوستان توی پابلیک هم گفتن که خو هستی دیگه!
تصمیم گرفتم این هفته اقدامی در راستای منقل نکنم، بعد خو همیشه خودشون میومدن - با لفظ خواهش اصن - می‌گفتن بیا کباب رو بزن دادا، منتها این جمعه دیدم ساعت یازده شده خبری نیست، رفتم دیدم مادر گرام اومده کلم پلو درست کنه، وسط کار باباعه زنگ زده که من خونه خواهرمم پاشین بیاین اونجا، مام(من و داداشم) که روابطمون با اونا داغون، نرفتیم. دیدم فایده نداره، اینطوری پیش بره گشنه می‌مونیم. گوشتی رو که واسه کلم پلو آماده شده بود رو ورداشتم بردم خونه همساده(که خونه خواهرم باشه) گفتم نهار خوردین؟ گفتن نع، گفتم مام اینجاییم، بیا با این یه چیزی سر هم کنیم بخوریم، منتها ما فلن بریم پا منقل یه قلیونی چاق کنیم که هوا لذیذه.

بابا که از راه اومد، به نظر میومد حرص‌ها خورده که ما خونه خواهرش نرفتیم ولی انگار خودشو با "کون لغ‌تون، حالا گشنگی بکشین" جم و جور کرده، ولی وقتی فهمید به ما نه فقط بد نگذشته که خوش هم گذشته، به لپ‌تاپش اندر شد.

حالا اینکه با وجود این همه رستوران و غیره تو یوسف آباد چرا بقیه امید به گشنگیِ ما دارن، دلیلش شناخت نسبت به داداش محشر بنده‌س که عمرن وقتی امکان خوردن غذای مفتی باشه، پول از جیبش کنده نمی‌شه.
در این رابطه همین قد بگم که مثلن یه روز بعدازظهر مهمون می‌خواد بیاد - ینی از نهار و شام خبری نیست - آقا با بیست و پنج تومن می‌ره خرید که کمبود رو جبران کنه، هشت تومن خرج می‌کنه میاد، به لحاظ کیفیت همه شاکی که این چیه خریدی! در حالی که کمبود هم برطرف شده خو. همون سبک مهمونی رو با همون کمبود و با همون مبلغ من می‌رم خرید، پونصد و پنجاه تومن برمی‌گردونم، همه شاد و خوش نغمه زنان از اینکه چی خریدم.

۱۳۹۰ دی ۲۵, یکشنبه

رو به شمال

ولیعصر، از خود میدون ولیعصر تا تجریش غرق کثافت، غرق خاطره‌ست.
هی میام یه جایی رو بگم که فلان جا از هر جایی بیشتر، ولی لامصب همه‌ش پره از خاطره.
یکی نوشته بود آدم وقتی شروع به پیر شدن می‌کنه که خاطره‌هاش از امیدهاش بیشتر می‌شن. می‌دونم اونی که نوشته بود در اصل این جمله رو نگفته، چون مال این حرفا نیست. حس گشتن هم ندارم که ببینم کی بوده در اصل.
خط روی پیشونیم هم که توی این یکی دو سال جاش ثابت شده، احتمالن از همین بیشتر شدن خاطره‌هاست.

۱۳۹۰ دی ۳, شنبه

سرشار

بعد از گودر من و موندم و یه بار، یه کوله؟ یه خورجین؟ یه صندوق عقب؟ نمدونم، شاید خرابه، مثلن خرابه‌ای از کسشر.
ولی بیش از هر چیز همون شبیه باره انگار، منم مثلن الاغی که سر بالایی امامزاده هاشم رو می‌خوام برم بالا، منتها انقدر که سنگینه نمی‌کشم که برم، دنده سنگین می‌خواد که من ندارم، راستی هنوزم خر و قاطر هست اونجا؟ فکر کنم از هفت هشت سالگی تا حالا اون اطراف پیاده نبودم، یادمه تو همون سنین که بودم، چار پنج‌تا فسقل بودیم که دست هم رو گرفته بودیم به گفته ننه باباها تا گم نشیم و می‌رفتیم بالا، دست چپم تو دست پسر عمه‌‌هه بود و روم طرف دیگه که یه فشاری از پشت به دستم میومد، فکر کردم یکی دیگه از بچه‌ها می‌خواد دست ما رو از هم باز کنه و رد شه، بدون برگشتن طرفش محکم دست پسرعمه‌م رو گرفته بودم که دیدم فایده نداره، زورش خیلی زیاده، برگشتم که یه آبداری نثارش کنم که دیدم کله‌ی یه خر سفید داره به دستم فشار میاره. جیغ زدم در رفتم.
حالا اصلن موضوع چس‌ناله کردن از نبود این و بودن آن نیست. چرا که مدت‌ها پیش نبود گودر رو دایورت کردیم و بودن پلاس را حساب نکردیم، مسلمن به تخممان خب.
بگذریم، نه اینکه موضوع خودسانسوری باشدها، نع، دلم می‌خواد مثلن مرگ خودم یه کمی اینجا پاک و پاکیزه‌تر بنویسم تا گر انسان‌های متشخص از این اطراف  گذری کردند، عن‌شان نگیرد. ولی خو مثلن واژه‌ای نیست که عن گرفتگی رو بشه باهاش تطابق داد.
اینکه من بعد ان روز اومدم دوباره یه پستی بنویسم، موضوعی بود که نمی‌دونستم حقیقتن کجا بنویسم، موضوعی که محیط گودر رو می‌طلبید، ربط به فیسبوک داشت، ولی خود فیسبوک محیط مزخرفی داره که از نوشتن چیزهای خیلی ساده آدمی حالش بهم می‌خورد، خصوصن حالا! فکرش رو بکن، الانی که تصویر خواهرزاده‌ی چندروزه‌ام بالاترین پست روی وال فیسبوکم هست، بیام از چیزی که ذهنم رو مشغول کرده بنویسم. که چی باشه؟ اینکه چرا من تو هر پیجی از فیسبوک می‌رم، ساجسشن پیج انجمن ایرانیان کسخل هم اون گوشه هست! درست که خودم رو به کس‌خولیت قبول دارم، ولی انجمن باس در و پیکر داشته باشه، نه اینکه هر کی رد شد سر خر رو کج کنه بیاد توش که! اوه، حالا اون اول که شرو کردم به نوشتن کلی راجب این قسمت از پست ایده‌ی کسشر داشتم ولی خو انقدر خره رو کش دادم، همه‌ش پرید...
پ. ن: دیروز خواهرم می‌گفت تازگی رفته کلاس ماساژ، به شوخی می‌گفت وقتی بیاد ایران می‌خواد مطب بزنه، گفتم منشی نمی‌خوای؟ منشی‌ت بشم من، گفت نه، تو خوراک اینی که الگو بشی، گفتم هوم، اونوقت هفته‌ای یه بار باس برم اپیلاسیون. گفت خاک تو سرت، بابام هم بغل دستم بود، زد تو سرم.
حالا چرا اینو گفتم؟ این نمونه‌ای از خالی نشدن کسشر از بدن منه، اوناییش که سر ریز می‌کنه تو محیط خونواده گفته می‌شه که البته حالا این نمونه خیلی استریلی بود، حضور ذهنم در همین حد بود فقط.
خسته شدم انقد که راه رفتم و شر و ور نگفتم.