۱۳۹۰ شهریور ۲۴, پنجشنبه

پایتخت خاکستری

وقتی یه جایی می‌رم مث اصفهون، مشد، شهرای شمال، کلن هر طرف
بعدن که میام تو نت و می‌گم کجا بودم، رفقای تو نت میان می‌گن خو چرا نیومدی ببینیم همو؟ یه وقتا بعضیاشون از دستم شاکی که می‌شن هیچ، به قهر هم می‌کشه.
ولی تهرون اومدن این خاصیت رو نداره، آدم نمی‌تونه به اونایی که میان بگه چرا نیومدی همدیگه رو ببینیم؟
چون همه وقتی میان که کار دارن، یا حالا یه دلیلی که نمی‌شه وقتشونو گرفت.
حیف

۱۳۹۰ شهریور ۲۳, چهارشنبه

277

دخترها یا پسرهای زیادی پیش اومده که بابت این علاقه‌ی دو طرفه بپرن بغل یا پشت سر من
چرا؟
خب معلومه دیگه، از ترس سگی که به این سمت در حال دویدنه
و خب نکته‌ای که وجود داره اینه که هیچ‌وقت نمی‌فمن سگه کاری به اونا نداره
داره میاد بغل من
و نمی‌فهمن منم عاشق آروم بسته شدن چشم سگ‌ها از سر لذتم، وقتی که پشت گوششون رو می‌خارونم

هه

دو طرفه‌ترین رابطه‌ای که تو زندگیم داشتم، صادقانه‌ترین و بی غل و غش‌تریناش
ارتباط با سگ‌ها بوده، هم من اونا رو دوست دارم، هم اونا منو

۱۳۹۰ شهریور ۱۹, شنبه

آمیزش دو بالدار

داشتم واسشون تریف می‌کردم که دیشب طرفای دو و سه که رفتم دارالخلا، - از وقتی صدای شاملو رو شنیدم اینطور می‌گم - در حین پروسه‌ی ریدن دیدم دو تا سوسک که هر کدوم اندازه‌ی انگشت فاکم بودن، از پشت چسبیده بودن به همدیگه و داشتن حالشو می‌بردن و یحتمل در آینده‌ای نزدیک تخم ریزی می‌کنن و با جمع کثیری از توله سوسک‌ها روبروییم.
خواهرم با یه ابرو بالا پرسید توله سوسک!؟
بابام پرسید کشتیشون؟
گفتم نع! همزیستی مسالمت آمیز و اینا
یه نگاه متسفی به مامانم کرد، مامانه هم گفت خاک بر سرت نکنن
رو به بابام گفتم نه! خدایی می‌خوام بدونم خودت خوشت میاد این جور مواقه یکی با دمپایی بزنه له‌ت کنه؟
زدن زیر خنده، خواهرم گفت خیلی بی شعوری.
من یه هیه ازم در اومد که ینی فک کن ندونم و گورم رو از محفل شاد خونواده گم کردم، چرا که جوک‌های خودم برای خودم خنده‌دار نبود اصلن.

۱۳۹۰ شهریور ۱۸, جمعه

274

بابام همچین داره تو کوچه می‌خنده که صداش تا اینجا میاد!
پوف
البته می‌دونین که دفتر تو پارکینگه و کامپیوتر منم دسکتاپ، سو در یک خط افق هستیم.
ولی خو 20-30 متر فاصله‌س همینطوریشم

آن کس‌خولیت است که شاخ و دم ندارد، باقی موارد همه‌شون دارن*

می‌گن که جاش خالی نباشه یا احساس تنهایی می‌کنی حالا؟ یا مثلن دور و برت خلوت شدا و ...
و خب تا الان که دهن همه رو بستم با این حرف که یه کم بگذره عادت می‌کنیم.
جملگی ریده‌اند به خودشان انگار و دو نقطه خط صاف شده‌اند بس که انتظار داشتند صدای هی با یک نفس عمیق از اعماقم در بیارم و ابراز دلتنگی کنم.
من فقط یه کم حوصله‌ام سر می‌رود از اینکه نمی‌دونم این روزها چه کسی رو صدا کنم که آخر اسمش یه بابا هم بذارم و اون هم هر بار برگرده طرفم که ینی سراپا گوشم و من تند و پشت سر هم بهش بگم بی برو تو کونم و هرهر بیخود کنم.

* نتیجه اینکه جملگی یه خورده کس‌خولیت رو دارا می‌باشیم. هرهرهر
- کیر