۱۳۹۰ شهریور ۱۶, چهارشنبه

سگ در گم

همين كه هر بار خدا خدا كنم تعداد تكست هامون فرد نشه واسه خودش... نمدونم واس خودش چى!
واسه من خيلى... نمدونم چيه! خيلى يه چيزيه!
* مسلمن دارد
پ. ن: آخر بگا مى رم سر اين با گوشى، با 10 دكمه تايپ كردنا!

۱۳۹۰ شهریور ۱۴, دوشنبه

271

یه اصلی هست که می‌گه آدم باید همیشه شورت نو یا خوب یا لااقل آبرودار بپوشه! چون ممکنه علا رغم انتظار بزنه و مجبور شه درش بیاره.
این مجبورش خیلی مهمه‌ها! باید زیرش خط می‌کشیدم اصن، ولی چون از آندرلاین خوشم نمیاد، نذاشتم.
ذهنیت خرابتونو جم کنین خو. یه وقت پیش میاد تصادف می‌کنین بعد لنگ‌تون می‌چسبه کنار شونه‌تون، باید شورتو بکنین، اون‌وقت کل سیر تکاملی گایش رو رد می‌کنین. این یکی رو دیدم که می‌گم، البته تجربه نکردم! ولی اصل‌ش از اونجا پدید اومد.
بعد یه اصلی هست قبل‌تر از این که می‌گه درست تو اون موقعیتی که اصلن فکرشو نمی‌کنی، پیش میاد که کفش‌تو باید بکنی. جوراب سوراخ نپوش. درست وقتی به داخل دعوت می‌شی که اصلن خوابشم نمی‌دیدی.

البته ما کلن کار به کثیف‌ها و اوناییش که بو می‌ده نداریم.
اصن اینا رو نوشتم که بعدش بگم اینایی که حموم نمی‌رن، بو می‌دن بعد از خونه می‌زنن بیرون، از مخ نریدن احیانن؟

۱۳۹۰ شهریور ۹, چهارشنبه

كامران هميشه در وب

تعطيلات باشه
همه سفر باشن
از قبل حساب كرده باشى كه 3 روز تنهايى مدام رو چطور با نت و فيلم ديدن و اينا پر كنى.
ولى ريدى نقطه سر خط
عد زد و دوشنبه يه چراغ يو اس بى به كامپيوترم وصل كردم كه باعث شد شوك الكترونيكى وارد بشه و بوم
رف رو هوا
ديروز وقتى كيس رو زدم زير بغل و بردمش پيش قاسم - قاسم پزشك خانوادگى كامپيوترهايمان است، بله، مى دونم كه اوه! - با قاسم سال هاس رفيقيم، ينى كلى از مرحله آشناييمون گذشته، قاسم گفت شنبه حاضره
+ شنبه!!؟
- آره
+ اصن را نداره؟
- نع
+ هعى، حالا يه كاريش بكن خو
- نچ، برو شنبه بيا
+ قاسم؟ قاسم بابا اذيت نكن، رديفش كن ديگه، من كه دوست دارم
يه نگاه عاقل اندر سفيهى بهم كرد كه خجالت زده شدم و خودمو جم و جور كردم اصن، به بيرون چشم دوختم.
- از مخ ريديا كامران جون
+ شراره، با من بازى نكن شراره
آخ! نه، اين مال اينجا نبود
خالى بستم اصن
گفت شنبه
منم سر خم كردم كه ينى باشه و گفتم باشه و اومدم بيرون
بعد خو اينطورى شده كه الان با اين گوشى لگنته نشستم دارم پست مى نويسم
بله، قشنگ از ساعت 5:58 شرو كردم به نوشتن، الان هفته
برم نماز عيد اصن، ها؟ فك كن
البته اونقدام دستم كند نيست، يه بى خواب ديگه داره بام تكست بازى مى كنه.
شايد فكر كنيد با اين حجم و تعداد كامپيوتر پس ما چه غلطى مى كنيم اندر منزلمان كه به وقت اضطرار زاييديم؟
خب بايد درز كنم كه اينجا فقط من نيستم كه به قول مهر كله بى خواب باشم و ميانگين پاى كامپيوتر نشستنم 15-16 ساعت در شبانه روز باشه.
بعله، اينطورياست كه بنده به هزار خواهش 10 دقيقه يا كمتر مى شينم پاى كامپيوتر داداشم و به گريه مى افتم از ايميل ها كه چرا؟ واقعن چرا حالا كه دسترسى ندارم بايد اين اتفاقات قشنگ بيافته!
اى بابا! وقتى در عرض 5 دقه 30خط تايپ مى كردم يادم مى رفت به كجا مى خواستم برسونم پستم رو! حالا كه ديگه رسمن ريدم.
دخيل ببنديد اين چن روز رو دووم بيارم من.

۱۳۹۰ شهریور ۵, شنبه

حواست باس به رفیقت باشه

حسابی خندیده بودیم، تاره یه چند دقیقه‌ای بود آروم شده بودیم، مث یه وقتا که بعد از کلی خنده انگار به جایی می‌رسه که همه خسته می‌شن، ولی خب خستگی هم نیست، انگار دلت می‌خواد یه چیز جدی بگی، نمی‌دونم! یه حس و حالیه. منم که چقدر بلدم وصف کنم این چیزارو، ریدم.
صدام کرد، برگشتم طرفش، با یه حالت غمناکی گفت کامی دارم سفید می‌کنما، گفتم خو دو روز دیگه منم سفید می‌کنم! گفت مرتیکه هنوز سی نرسیدم شقیقه‌هام سفید شده، نمی‌تونستم ببینم ناراحته! حالم گرفته می‌شد، گفتم خوبه که! تازه فکر کنم دخترام خوششون میاد، نمدونم، فکر کنم سکسی‌ام باشه تازه. چپ‌چپ نگام کرد، گفت کامی زر نزن، خب؟ گفتم خب، پرسید کجاش سکسیه آخه؟ گفتم نمی‌دونم، ولی خو یه مسایلی هست که باعث می‌شه من بابت این چیزا ناراحت نشم. گفت چی؟ فکر می‌کردم حالا چی بگم حالشو جا بیارم پسره رو، یاد یه قصه‌ای - شایدم جوک حالا - افتادم، گفتم بذ یه چیزی برات تعریف کنم، یه حالتی به خودش گرفت که ینی سراپا گوشم.
شروع کردم تعریف کردن که یه دختره می‌ره به مامانش می‌گه مامان من دنبال یه کیس مناسبم، یکی رو می‌خوام که باهاش حال کنم، حرفه‌ای باشه، کارشو بلد باشه، تو رخت‌خواب حسابی حرفه‌ای باشه و خولاصه همه چی تموم باشه و اینا... دلم می‌خواد شما یه نشونه‌ای بهم بدی که بتونم یه همچین فردی رو پیدا کنم. مامانه هم برمی‌گرده می‌گه اگه بری سراغ این جوونا، همه‌شون زورشو دارن، کمرشو دارن، ولی تجربه‌شو ندارن، فقط دهنتو سرویس می‌کنن، اگرم بری سراغ پیرمردا، تجربه‌ش رو دارن، منتها جونشو ندارن. دختره پرسید پس چی کار کنم مامان؟ مامانه گفت باید بری سراغ اونایی که موهای جوگندمی دارن چون توان و تجربه‌ی لازم رو با هم دارن!
زد زیر خنده، گفت کامی دهنت سرویس، گفتم می‌دونی عاشقتم وقتی می‌گی دهنت سرویس؟ گفته بود آره می‌دونم...
از دو سال پیش به اینور، دیگه هیچ‌وقت صحبت‌شو نکرد. حالا حرفم اینه که نباس بذاری رفیقت واس این چیزا غصه بخوره، یه وقتا نباید فکر نصیحت کردن باشی و دنبال راهکار دادن باشی، خیلی وقتا باس همونی که هست رو جور دیگه جلوه بدی.
همین دیگه، لازم بود بگم اینو.

۱۳۹۰ شهریور ۴, جمعه

داییِ بچه‌ها

من داییِ خیلیام، مث اینا که عموی خیلیان، بعد از اوناشم که خیلیا بهم می‌گن دایی ولی خوارزاده‌های خودم به اسم صدام می‌کنن و البته ای، اون کوچیکتره که 8سالشه گاهی که می‌خواد خودشو چس کنه می‌گه دایی.
بعد تجربه نشون داده با داییا می‌شه حال و حول یا حتا درددل کرد، با عموآ نه! ینی هم تجربه خودم با داییام و عموم، هم تجربه خودم با خوارزاده‌هام و عمواشون اینو ثابت کرده.
بعد فقط این نیس که، همون خیلیام میان باهم درددل می‌کنیم و حال و حول.
مثلن یکی از جمعیت خیلیا امروز می‌گفت "دایی به قرعان کیر خوردم اندازه اسب" چرا؟ چون دختره که باش می‌پره رو برده بوده شیک‌ترین رستورانی که می‌شناسه، دختره‌ای که همیشه تیپ می‌زده امروز با دمپایی اومده بوده.
خولاصه داشت بار خودش می‌کرد که کیرم تو کونم، کیرم تو حلقم، کیرم تو قبرم، کیرم تو تک تک اعضای بدنم، بعد من اضافه کرده بودم خولاصه اینکه تو اول آخرت. گفته بود "دایی دهنت سرویس" و من گفته بودم "با تشکر"، می‌گفت "دایی آبروم داره می‌ره، حالا این هیچی، این همه پول باید بدم"، گفته بودم "آبروت تخمت، پولو بگو، راستی مگه از همونجا داری پی‌ام می‌دی؟"، گفت "آره، داشتم می‌مردم، باید با یکی درددل می‌کردم، تازه یه کم آروم شدم"
بعد دیگه حرفامون که تموم شد، من دیدم چقد داییِ لامصبی تشیف دارمو خودم نمی‌دونستم دیگه تا این حدشو.
بعد می‌خوام بدونید چقدر من زیاد دایی‌ام، پارسال با همین آدم رفته بودیم تور و گردش با مینی‌بوس، بچه یکی از دوستان اومد گفت "اسم شما چیه؟" - انقد دایی صدام می‌کنن، اسممو نمی‌دونست بچه - حالا همین بچه‌هه تو ماشین که بودیم منو سرویس کرده بود بس که واسم چایی داغه-دایی چاغه خونده بودا!
تا دهنمو وا کردم بگم ک... بابای همون اولیه اومد دست گذاشت رو شونه‌م گفت داییه دیگه! منم شونه‌مو انداختم بالا یه حالتی که کاریش نمی‌شه کرد، به بچه اسممو نگفتم.
حالا اصن یادم رفت واس چی شروع کردم اینو نوشتن، البته اولش فقط می‌خواستم بگم من داییِ خیلیام و نمدونم چی چی که همه‌ش به خود این مقوله پرداخته شد.
متسف شدم واس خودم بابت از موضوع پرت شدنم.

۱۳۹۰ شهریور ۱, سه‌شنبه

لازمه‌ی هر فرد با هر شخصیتی همینه

به زعم من هر کس باید یه ترین داشته باشه، ینی مثلن هر کی یادش میافته بگه "فلانی، چیزترین آدمیه که می‌شناسم" و خب نکته‌ی مهم‌ش اونجاست که طرف روش بشه این رو تو حضور خودت هم بگه. و البته خودت هم خوشت بیاد که چیزترینی.
البته به نظر من از بالایی مهم‌تر اینه که آدمی باید تو یه زمینه یا زمینه‌هایی یه خصوصیت یا خصوصیات حالا خوب یا بد خیلی به خصوصی داشته باشه که به وقتش آدما بگن "ای بابا، فلانیه دیگه"، یا حتا یه کاریش نمی‌شه کرد هم آخرش بگن یا مثلن بگن ازش انتظاری نیست. ینی همینی که هست. مدلش اینطوریه.