۱۳۹۰ مرداد ۲۰, پنجشنبه

264

دیروز طرفای یازده از دفتر تا اتاقم به کوب رفتم، ینی یه جوری رفتم که حداکثر 30-40ثانیه بیشتر طول نکشید از دفتر برسم به تختم. فاصله رو که می‌دونین چقدره؟ همون دو طبقه! لخت شدم، خزیدم تو کیسه خواب ملافه‌ایم و مث همیشه شورتو هم در آوردم. عد همون ثانیه صدام کردن که بیا این آشغالا رو اسکن کن، اسکنر هم که به دسکتاپ لعنتی بنده تو دفتر وصله، پـــوف! دوباره کوبیدم تا دفتر اومدم، خوابم پریده بود، نزدیک یک که بود حساب کردم نزدیک بیست ساعته بیدارم، بلخره رفتم کپه‌م رو گذاشتم.
پنج بیدارم کردن، گفتن پاشو بریم باغ.
عنا، نابودا
سرد بود، البته واس من که نه، به قول بعضیا بنده بخاری سر خودم، واسه بقیه سرد بود.
طرفای 9 دشک و لحاف از تو کلبه آوردم تو باغ بخوابم، 9 شد 1 که بخوابیم، لنتیا، پشت بند من، همه‌شون هوس کردن تو باغ بخوابن.
آخه منو چه به با شلوار جین و تی‌شرت خوابیدن؟ منی که هر شب فوق فوق‌ش فقط یه برگ بهم وصله موقع خواب؛ بعد از طرفی شوهرخواهر گرام خرناس می‌کشید همچو اسب آبی، پسرشم که بین‌مون بود، دو سه دقه یه دفه یه لگد ول می‌داد بهمون، پشتمو کرده بودم بهش که نسل رو لااقل حفظ کنم - نیس آخه خیلی گه‌های به درد بخوری شدیم خودمون، اینه که... - با هر مشقتی بود، چشمام بلخره گرم شد و خوابم برد، هنوز خوابم نبرده شروع کرده بودم خواب دیدن. جون، چه خوابی، منتها این بتیِ خاردقده سگ همسایه، گربه دیده بود، از ته‌ش نفس می‌کشید و از دهنش پارس می‌کرد بدمصب، خایه‌هایی که قرار بود نسل خانواده رو حفظ کنن، اومده بودن تو گلوم از ترس، به قول بابا سیب گلوم سه تا شده بود. قضیه سیب گلو اصطلاحشه، مث 101 تیکه کلام خاردار دیگه‌ش، ولی تازه اشک‌ش مونده بود، یه ماده‌ی مفلوک از اون دور زوزه می‌کشید، بتی براش از اینجا ناله می‌کرد، هاها، اگه رو حساب اسمش فکر کرده بودین ماده‌س زاییدین، ایرانه‌ها! توله سگای باغ روبه‌رویی هم که تا خود صبح جیغ جیغ می‌کردن، حالا اینا هیچی، یه خر هس اونجا، حروم‌زاده همچین عر می‌زنه کل دهات می‌لرزه. یکی دو سال پیش شهید گمنام آورده بودن دفن کنن، از جلو تویله‌ش که میان رد شن جو گیر شده بود، هر عری که می‌زد ملتی رو شاد می‌کرد، خرِ الاغ حتا نمی‌ذاشت صدای مداح به نفر بغل دستی‌ش برسه، همه خنده‌شون گرفته بود و ریده شده بود به عرفان و معنویت جمع، جر خوردیم، یادش بخیر، جا بخیه‌ش هنو هس، دروغ؟ تا قبر آ! بگذریم، خولاصه این خره هم ما رو نموده بود از سمتی، حتا لختی - ینی دو سه ساعت - رو با هندزفری سر کردیم، ولی افاقه نکرد که نکرد. تارهای صوتی خر و گاو و سگ و گربه و اسب آبی‌های اطراف قدرتمندتر از این حرفا بود.
طرفای هشت آن دیگری موضع رو ترک گفته به سمت کلبه عقب نشینی کرد، نه به خاطر هیچ کدوم از موارد از جمله زنبورها که بیدار شده بودن، فقط به خاطر حضور باجناق خرناس کش. نگاش کردم، دید بیدارم، با دست اشاره کرد، یه صدای هعی از ته گلوش در اومد، چقد متسف بود.
سر ظهر رسیدم خونه، اومدم یه سر گودر ببینم چه خبره، دیدم شماها هم رحم ندارین، دیروز که از اینجا پا شدم صفر کرده بودم، وقتی اومدم دیدم بالای 600تا آیتم دارم...
بعد هنوزم نرفتم بخوابم که، حتا یه نفر اندر تکست مسیج‌ش با خنده گفت میمیریا، ولی ما هنوز پابرجاییم و کیون این حرفا نمی‌گذاریم.
برم یه دوش بگیرم که قراره ساعت 11 پاشیم بریم استخر تا خود صبح چرا که از پای منقل آمده‌ام، منقل از من نرفته است؛ تا اون موقع هم محض گذران وقت بشینیم فقط بخوریم.

۱۳۹۰ مرداد ۱۷, دوشنبه

بی اینکه همدیگه رو بشناسن، به من می‌گن داداشیه گلم

دو تا رفیق دارم، هر رفیق نازی که دارم، یه درجه بعد از این دو تان.
مهران و امیر امروز تولدشون بود، ینی هر دو تاشون متولد هیودهم مردادن، فقط با هفت سال تفاوت که خب اینش اصلن چه اهمیتی داره؟

بعد یه چیزی که در رابطه با تولد امیر هست، اینه که به میلادی تولدش می‌شه 1988/8/8

۱۳۹۰ مرداد ۸, شنبه

خیلی غریبه

یه وقتام هست، یه آهنگ، یه موسیقی، یه نفر رو ازت جدا می‌کنه.
بارها شده وقتی قطعه‌ای رو شنیدم یاد کسی بیافتم که قبلن تو زندگیم بوده یا از این قبیل، طرف مقابلم هم بفهمه حتا، ولی اینطوری...
نه اینکه یاد کسی افتاده باشه، نه اینکه خاطره‌ای واسش زنده شده باشه.
نع!
هیچی به هیچی!
یک دفه از اون آدم خوشحال و خندان که تمام روز رو با حرف زدن باهاش می‌گذروندم یا بهش فکر می‌کردم، تبدیل شد به یه آدم افسرده.
فقط یه شب کنار آتیش، زیر بارون، گوش دادن به موسیقی، آدمی رو به چه حال و روزی ممکنه بندازه.
نمی‌دونم همه کسایی که دچار افسردگی می‌شن رو افسرده می‌گن یا نه، ولی خو اینش مهم نیست.
کلی وقت از اون موقع می‌گذره، شایدم زیاد نیست و به زعم من زیاد میاد.
اصن شاید الان حالش خوب شده باشه.

یه فولدری دارم پر از کلیپ و موسیقی، همه‌شون به سفارش دیگران دانلود شده، گرچه بارها گیگابایت گیگابایت ازش پاک کردم، ولی خو... دیشب داشتم همینطوری یکی یکی گوش می‌دادم، تا رسیدم به همون آهنگه. نمی‌دونم چند بار پلی شد. شاید چند ساعتی بود.

ریختم پایین تا همین حالا
خیلی وقته

۱۳۹۰ مرداد ۱, شنبه

ای جانم به قربانت فاصله

قبل‌تر از این وقتی با دختری رفاقت داشتم، اگه کسی گیر می‌داد.
می‌گفتم ای بابا، فلانی که از من چند سالی بزرگتره.
اما بسوزه پدر تجربه که سابقه‌ی آدمی را به گه می‌کشد.
بلی.
هم اکنون کلن تنها بهانه‌ای که قابلیت از سر باز کردن اطرافیان را دارد؛ همین لانگ دیستنس است.

۱۳۹۰ تیر ۲۹, چهارشنبه

هیـــس

قلب اژدها فیلمی نیست که بخوام به کسی توصیه کنم که بره ببینه، البته اگه ندیده! 
گرچه قدیمیه و خودم هم دیالوگ‌ها رو دقیق یادم نیست.
ولی یه سکانس رو هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم، یادمه کاراکتر اول فیلم یا همون شکارچی اژدها با اسب‌ش توی جاده می‌تازید و یه یارو رو می‌دید که الان یادم نیست چی کاره‌ی دربار شاهانه بود، بهش می‌گفت تا وقتی شاه روی جاده‌ها مالیات نبسته بهتره راه‌ش رو بگیره و بره یا یه همچین چیزی! طرف وقتی این حرف رو می‌شنید، ذوق مرگ می‌شد و می‌رفت پیش شاه و در گوشش فقط دو کلمه می‌گفت "مالیات بر جاده‌ها" شاهم یه لبخند خبیثانه‌ای می‌زد و فشار مالیات رو بیشتر می‌کرد. خب همه هم که می‌دونن تو انگلیس همیشه مالیات زیاد بوده و بدبختا کلن در همه‌ی اعصار رابین هود لازم بودن. آخی آخی
حالا همه‌ی اینا رو گفتم که بگم خیلی وقتا حرفایی که از ترس‌مون می‌زنیم که آی تا فلان نشده، فیلان کنم. خودش ایده رو به اونایی که نباید بده، می‌ده.
شاید اسم‌ش رو ترس هم نشه گذاشت، ولی خب من به این موضوع وقعی نمی‌نهم از اونجایی که اسم‌ش رو هم بلد نیستم.
همین