۱۳۸۹ بهمن ۱۶, شنبه

اومد پیشم نشست، خیلی آروم گفت: اون متنه بود، تو گودر...
من: کدوم؟
گفت: همون تنهاترین هدفون
من: آهان، خوب؟
گفت: از وقتی اومدی اینجا می‌بینمت که هر شب موقع خواب گوشیتو برمی‌داری، هدفونت رو می‌ذاری تو گوشت، چراغا رو خاموش می‌کنی، ملافه رو می‌کشی رو سرت و می‌خوابی.
من: تلخند

۱۳۸۹ بهمن ۱۲, سه‌شنبه

و پارکت چوبی را ساختند تا درست اون لحظه‌ای که می‌خوای سورپرایزش کنی، تو سکوت مطلق اتاق زیر پاهات قرچ کنه و سرشو بیاره بالا نگات کنه.
لبات آویزون بشه...

۱۳۸۹ بهمن ۹, شنبه

شما گه نخور! خوب؟ آورین

دهه‌ هفتاد که دوران راهنماییم رو گذروندم، هر سال تقریبن 10-15 روز قبل از عید که می‌شد هماهنگ می‌کردیم که دیگه کسی مدرسه نیاد و کلاس تعطیل بشه.
همه عهد می‌بستیم، فحش خوار مادر می‌ذاشتیم واسه کسی که بیاد و کلی راهکارهای دیگه...
ولی درست همونایی که روزهای قبل از همه بیشتر لفظ و چسی میومدن واسه بقیه، میومدن مدرسه و همین که بعد از عید می‌پرسیدیم فلانی چرا اومدین؟ تنها جوابی که برات داشتن این بود که می‌خواستیم ببینیم کی اومده تا اگه کسی نیومده، ما هم دیگه از فردا نیایم...
حالا اینایی که این روزا از آتیش زدن، پرداخت نکردن قبض‌ها یا امثالهم صحبت می‌کنن، همون قشری هستن که دیروز توی مدارس راهنمایی زر زر می‌کردن.
نمی‌دونم کسی نیست به اینا بگه آخه تو اگه تخمشو داشتی خودتو آتیش بزنی که...

۱۳۸۹ بهمن ۳, یکشنبه

ز این سو تا سوی دگر

همین چند روز پیش بود حساب می‌کردم که وقتی فردا بخوام برم مسافرت، با وجود سرعت فوق‌العاده‌ای که اینترنت اونجا داره، ولی اینکه من به بلاگر دسترسی نداشته باشم، آخر ستمه! رو همین حساب بود که ایمیل بلاگر رو فعال کردم، آخه اصلن تا قبل از این احتیاج نبود، یعنی حتا نمی‌دونم نتیجه‌ی کار چه چیزی خواهد شد! و مسلمن ادیت هم نمی‌تونم بکنم!
می‌دونستم اینجا هم فیلترینگ سنگینی داره، اما نه دیگه تا این حدی که الان باهاش برخورد کردم، اصلن به همین دلیل بود که پرایویسی فیس‌بوکم رو قبل از سفر محدود کردم.
به قول یکی از رفقای نازنینم که شب قبل از اومدنم می‌گفت توام گذاشتی حالا که می‌ری مسافرت، از این دیکتاتوری داری می‌ری توی اون دیکتاتوری.
البته فکر نمی‌کردم سرما انقدر افتضاح باشه که وقتی یک بار پامون رو می‌ذاریم تو خیابون و بعد از سه ساعت که برمی‌گردیم دیگه جون نداشته باشیم تو اون روز برای بار دوم بریم بیرون.
خودم رو آماده کرده بودم که وقتی می‌رسم اینجا اولین چیزی که بنویسم این باشه که Kami K هستم، اینجه پکنه، دارم با چوپستیک غذا می‌خورم، ریدم، آی لاو یو قاشق چنگال.
ولی خوب لامصب انقدر تو همون بار اول از خودم استعداد به خرج دادم که نشد این مطلب رو بنویسم.
ساعت الان 45 دقیقه‌ی بامداد به وقت محلیه و تهران 20:15، ولی من نمی‌تونم تگ این پستم رو بذارم بعد از نیمه شب، زور داره... :دی

۱۳۸۹ دی ۲۹, چهارشنبه

گدایان پشت میزی

همین چند وقت پیش بود که یه میز می‌ذاشتن اینور ونک و یکی اونور، یه زن چادری می‌نشست پشت هر کدوم، جلوشون هم دو تا صندوق بود و روش نوشته بود "کمک به سیل زدگان پاکستانی"
همین فرداست که بخاطر زلزله‌ی امشب دوباره میز بچینن، صندوق بذارن، سیل‌ش رو خط بزنن، بنویسن "کمک به زلزله زدگان پاکستانی"
پیشنهاد می‌دم کلا بی‌خیال این موارد شن، خودشونم سر هر مسئله‌ای خسته نکنن و بنویسن "کمک به خدا زدگان پاکستانی"

۱۳۸۹ دی ۲۸, سه‌شنبه

نوای دلبر

یک عمر عادت کردم که هر وقت همراه کسی سوار آسانسور می‌شم، اگه دارای سیستم سخنگو بود که طبقات رو اعلام کنه و اینا، شروع کنم اینور اونور اتاقک رو گشتن به دنبال صاحب صدا... محض لودگی! از طرف هم سوال می‌کردم که فلانی می‌دونی خانومش کجاست؟

این قضیه انقدر ادامه پیدا کرده که حالا اگه سوار آسانسور بشم و شروع نکنم، بقیه یادآور می‌شن که نمی‌خوای دنبال خانومش بگردی؟