۱۳۸۹ شهریور ۷, یکشنبه

دیگ؛ قابلمه

چند وقت پیش... البته اینکه من می‌گم "چند وقت پیش" شما نذار پای اینکه منظورم به چند ماه پیشه، منظورم همین یکی دو هفته‌ی اخیره! قابل توجه بعضیا که هی به قدیما گفتنِ من گیر می‌دن! :پی باز نیای بگی بهم برخورده‌ها! :دی
خلاصه داشتم می‌گفتم، چند وقت پیش ایمیلی متنی به دستم رسید که از خاصیت‌ها و قابلیت‌های دیگ و قابلمه‌های مسی می‌گفت و اینکه اون نون خشکی هایی که میومدن دیگ و قابلمه‌های مسی رو از ننه‌ها می‌خریدن و به جاش روحی و غیره رو غالب خلق می‌کردن... چه خیانتی در حق این ملت کردن، چرا که غذا پختن تو قابلمه‌ی مسی بسیار خاصیت دارد.
اینم لینک مطلبش، البته خیلی جاهای دیگه هم بودا! منتها من حوصله‌ی سرچ کردن بیشتر رو نداشتم.
بازم به پارس و پارسی کلی نازیدم و خوی نژادپرستی‌مون رو یه کم جلا دادیم با سیاهی کف دیگ مسی...

بعد مطلب رو همینطوری هوسی برای بعضی از افراد فرستادم، نگو بابا هم برداشته مطلب رو واسه مامان ما خونده و دو تایی کلک کلک راه افتادن رفتن چند سری قابلمه، کف‌گیر و ماهی‌تابه‌ی مسی خریدن. تازه یه نعل اسب هم گرفتن!(متن رو که بخونی، متوجه نکته‌ی نعل اسب هم می‌شی...)
البته من هم خداییش پشیمون نشدم، چرا که فهمیدم اگر هوای تهران بذاره من یه کم بیشتر زنده بمونم، این ماهیتابه‌های تفلون و قابلمه‌های نچسب نمی‌ذاره... و صد البته نکته‌ای که خیلی حائز اهمیته و من به کلیه دوستان پیشنهاد می‌دم که اقدام به خرید کنن! چرا که طعم و مزه‌ی غذا توی این تابه و قابلمه‌ها یه چیز دیگه‌ست...

پ. ن: شیکمو عمه‌ته! :دی

۱۳۸۹ شهریور ۵, جمعه

با شرف

اینکه آدم مجبور بشه همراه با خونواده به مهمونی‌های ناخواسته، همراه با رو دربایسی و این‌ها بره، سگش به مهمونی‌هایی که مامان بابات می‌گیرن و از مهمون‌ها هیچ خوشت نمیاد شرف داره...

۱۳۸۹ شهریور ۳, چهارشنبه

ینگه دنیا

رفیقی دارم که می‌گفت:
احمق‌ها دو دسته‌ان!
یکی اونایی که اونور دنیا مستن، دیگری اونایی که اینور دنیا خسته‌ن...

۱۳۸۹ مرداد ۳۰, شنبه

Fuck

هر موجودی که به روح اعتقاد داشته باشه!
حتی اگر میز و صندلی به روح اعتقاد داشته باشن!
تیر و تخته یا هر درد و مرض دیگه‌ای...

می‌دونم و مطمئنم که زندگیِ کوفتی به روح اعتقاد نداره...

۱۳۸۹ مرداد ۲۴, یکشنبه

دو سال - سی ثانیه

- هیچ دقت کردی؟ این دخترهای کور مادرزاد اگه زشت نباشن! خیلی خوشگلن! حد وسط ندارن.
- جدی؟ من تا حالا دقت نکرده بودم.
- من دخترهای نابینا زیاد ندیدم، اما یکی‌شون رو که می‌شناختم، خیلی ناز بود...
- چی؟
- کی؟
- کجا؟
- تو کی رو می‌شناختی؟
- کامران، بگو ببینم...
- اوه! چه خبرتونه؟ شلوغش کردین! حالا این تا الان داشت از خوشگلیِ دخترا می‌گفت! تا من گفتم یکی رو می‌شناختم، همه‌تون رو هول برداشته! باباجون، یه دختره بود، خونه‌شون کوچه بالایی بود! اون موقع که من ساعت کاریم هشت و نیم بود، هر روز دستشو می‌گرفتم، از خیابون ردش می‌کردم...
- دستشو می‌گرفتی؟ چرا عصا یا کیفشو نمی‌گرفتی؟
- برو بابا توام حالا گیر دادی، من چه می‌دونم! اون دوس داشت دستم رو بگیره، یه دو سالی هر روز همین بود، دیرتر هم که می‌رسیدم، منتظرِ من می‌شد! زودتر هم که می‌رسیدم، من منتظر اون می‌شدم، فقط هم به یه از خیابون رد شدن و تاکسی گرفتن براش ختم می‌شد، هر روز سی ثانیه بیشتر با هم نبودیم، هیچ حرفی هم بینمون رد و بدل نمی‌شد، حتی سلام کردن، اون چون نابینا بود، با شامه‌ش و باقیِ حواسش منو حس می‌کرد، خودش دستم رو می‌گرفت...
- واقعا؟
- آره، واقعا! فقط هر بار که می‌رفت یه لبخند تحویل من می‌داد، همین!
- حالا چی؟
- چی حالا چی؟
- الان کجاس؟
- نمی‌دونم! فقط می‌دونم یه دو سالی هست از جزیره رفتن...

پ. ن: همینطوری اینو نوشتم، حرف‌ها مال دیروز بود...

۱۳۸۹ مرداد ۲۲, جمعه

:|

جماعت، من دیگه حوصله ندارم
به خوب، امید و از بد، گله ندارم
گرچه از دیگرون فاصله ندارم
كاری با كار این قافله ندارم