۱۳۸۹ خرداد ۲۹, شنبه

بدبختِ خودخواهِ حسود

تا جایی که به یاد دارم و تو این بیست و اندی سالی که خودم رو شناختم، هیچ‌وقت به لحاظ ثروت و اینا به کسی حسادت نکردم...
اما این حسادتی که من تو ارتباطاتم دارم، بدجوری یخه‌م رو چسبیده، تو این قلم از حسادت بدجوری به اوج رسیدم.
تازگی فهمیدم توی ارتباطاتم خیلی هم خودخواهم، نمی‌دونم چرا اینطوری شدم، قبل‌ها اینطوری نبود.
قبلا این چنین نبود که بخوام طرفم تمام و کمال مال من باشه، دلم نخواد حتی کسی بهش نگاه کنه، دلم نخواد حتی با پسر غریبه‌ای دست بده یا بدون اینکه من باشم، با پسری بگوبخند کنه، جدیدا خیلی حسودی می‌کنم به کسی که طرف من رو ببره بیرون بگردونه یا حتی قبلا برده بوده بیرون...
کلا از درون دچار مشکل شدم.

گاهی با خودم می‌گم همه برن بمیرن، فلانی فقط مال من باشه...
البته اینکه می‌گم برن بمیرن، دقیقا این نیست که همه برن بمیرن، همه برن به جهنم...
انگار بازم زیاد فرقی نکرد، نگاه کن! منظورم دقیقا این نیستا، می‌گم نظرات و افکارشون به درک...
البته می‌دونی؟ نه به طور کلی، تو این یه مورد.
اصلا گوش کن، حرفم اینه که می‌گم هر کس هر جوری می‌خواد فکر کنه! من، حسودم، خیلی هم خودخواهم.
با خودم هم تو این یه مورد خیلی حال می‌کنم. به کسی هم مربوط نیست.
آخیش...

۲ نظر:

Strawberry گفت...

سبک شدی الان؟ :دی

مرجان گفت...

اين نشونه دوست داشتنه
قبلا كسيو نميخاستي و الان بابت اينه كه دوس داري فقط با تو باشه
عشق خودخواهه