نزدیک چهار بعدازظهر
- آخه پدر من، دیگه گذشت اون زمون که به بانک اطلاعات هر برنامهای نفوذ میکردی، اینجا که محیط داس نیست.
- حالا نگاه کن پسر من!
- ببین جیجی(نیکنِیم بابا)، این برنامه با ویبی نوشته شده، بانک اطلاعاتیش هم با اکسز. برای همشون هم پسوورد گذاشتن، تو اگه بتونی پسوورد اکسز رو بشکونی، تازه بعدش شاید بتونی بهش نفوذ کنی.
- برو بچهجون، احتیاج به این کارها نیست. من خودم میدونم باید چی کار کنم!
- داداش، تو یه چیزی بهش بگو، الان میشینه کل برنامه رو میترکونه، بعد باید بریم واسه مهندس کُر دستمال دست بگیریم که یه جوری این لعنتی رو ریکاوری کنه.
- به من چه!؟ خودش میدونه!
- بابا اگه خرابش کردی! من نمیشینم برات کاری کنما! از الان گفته باشم.
- تو غلط کردی، هر چی بهت گفتم، باید بگی چشم. این اولندش، دوما شرط میبندی سر این که درست میشه؟
- آره، سر چی؟
- سر شام امشب.
- قبوله. حالا که شاهکارت رو زدی، برنامه رو ران کن.
- دیدی الدنگ جان؟ درست عمل کرد یا نه؟ فوتِینا!
- ببین، من اصلا قبول ندارم...
- لااقل صبر کن دو دقیقه بگذره، بعد بزن زیرش.
- تقصیر علیه، اون هی اشاره کرد، من تحریک شدم. اون فتنهگر باید شام بده.
نزدیک یازده شب
- حالا این شام سر چی بود؟
- از بیانصافی بابا!
- برای چی من بیانصافم؟ خودت شرط رو بستی، هر کی خربزه میخوره، پای لرزش هم میشینه...
- آره! اینش قبول، منتها اگه قبل از اینکه شرط ببندیم، به من میگفتی که تا حالا 100دفعه این بلا رو سر اون برنامهی بدبختِ فلکزدهای که برنامهنویسش رو با این کارها به خاک سیاه نشوندی، آوردی که باهات شرط نمیبستم، حالا فهمیدی چرا بیانصافی؟ اصلا تقسیر خودمه که ادب نمیشم. کلا با هم سن سال شماها نباید شرط بست.
- چرا؟
- خوب دیگه! هر کدومتون فقط وقتی شرط میبندین که کاملا به خودتون مطمئن باشین. یادت رفته با علی بدبخت شرط بستی از نظامآباد تا نیاوران در عرض نیم ساعت رانندگی کنی؟ اونم ساعت چند؟ از شیش و نیم تا هفت شب! علی یادته؟ آقا ما رو ساعت پنج دقه به هفت رسوند در خونهی مامان بزرگ تو جمشیدیه. اصلا آقاجون بیخود نیست که میگن دود از کنده بلند میشه، سر کامپیوتر هم نباید با تو شرط بست، حالا سر هر موضوعی که میخواد باشه، باشه.
- آخه پدر من، دیگه گذشت اون زمون که به بانک اطلاعات هر برنامهای نفوذ میکردی، اینجا که محیط داس نیست.
- حالا نگاه کن پسر من!
- ببین جیجی(نیکنِیم بابا)، این برنامه با ویبی نوشته شده، بانک اطلاعاتیش هم با اکسز. برای همشون هم پسوورد گذاشتن، تو اگه بتونی پسوورد اکسز رو بشکونی، تازه بعدش شاید بتونی بهش نفوذ کنی.
- برو بچهجون، احتیاج به این کارها نیست. من خودم میدونم باید چی کار کنم!
- داداش، تو یه چیزی بهش بگو، الان میشینه کل برنامه رو میترکونه، بعد باید بریم واسه مهندس کُر دستمال دست بگیریم که یه جوری این لعنتی رو ریکاوری کنه.
- به من چه!؟ خودش میدونه!
- بابا اگه خرابش کردی! من نمیشینم برات کاری کنما! از الان گفته باشم.
- تو غلط کردی، هر چی بهت گفتم، باید بگی چشم. این اولندش، دوما شرط میبندی سر این که درست میشه؟
- آره، سر چی؟
- سر شام امشب.
- قبوله. حالا که شاهکارت رو زدی، برنامه رو ران کن.
- دیدی الدنگ جان؟ درست عمل کرد یا نه؟ فوتِینا!
- ببین، من اصلا قبول ندارم...
- لااقل صبر کن دو دقیقه بگذره، بعد بزن زیرش.
- تقصیر علیه، اون هی اشاره کرد، من تحریک شدم. اون فتنهگر باید شام بده.
نزدیک یازده شب
- حالا این شام سر چی بود؟
- از بیانصافی بابا!
- برای چی من بیانصافم؟ خودت شرط رو بستی، هر کی خربزه میخوره، پای لرزش هم میشینه...
- آره! اینش قبول، منتها اگه قبل از اینکه شرط ببندیم، به من میگفتی که تا حالا 100دفعه این بلا رو سر اون برنامهی بدبختِ فلکزدهای که برنامهنویسش رو با این کارها به خاک سیاه نشوندی، آوردی که باهات شرط نمیبستم، حالا فهمیدی چرا بیانصافی؟ اصلا تقسیر خودمه که ادب نمیشم. کلا با هم سن سال شماها نباید شرط بست.
- چرا؟
- خوب دیگه! هر کدومتون فقط وقتی شرط میبندین که کاملا به خودتون مطمئن باشین. یادت رفته با علی بدبخت شرط بستی از نظامآباد تا نیاوران در عرض نیم ساعت رانندگی کنی؟ اونم ساعت چند؟ از شیش و نیم تا هفت شب! علی یادته؟ آقا ما رو ساعت پنج دقه به هفت رسوند در خونهی مامان بزرگ تو جمشیدیه. اصلا آقاجون بیخود نیست که میگن دود از کنده بلند میشه، سر کامپیوتر هم نباید با تو شرط بست، حالا سر هر موضوعی که میخواد باشه، باشه.
۲ نظر:
سلام
بسی خندیدم ...
یعنی این آخرش رو واقعا قبول دارم. این جماعت زمانی شرط میبندند که مطمئن باشند.
فکر کنم شما همه تون خانوادگی خرابکار کامپیوتری هستین! :دی
ارسال یک نظر