۱۳۹۲ اردیبهشت ۸, یکشنبه

411

می‌دانید؟ تا همین چند سال پیش با خودم می‌گفتم هیچ وقت دوست ندارم پیر بشم، ترجیح می‌دم تو جوونی بمیرم، یا که لااقل انقدری پا به سن نذارم که به هن و هون بیافتم برای چند قدم راه رفتن و غیره.
ولی خب مدتیه به این فکر می‌کنم که بعده‌ها راجب این روزها چطور حرف خواهم زد، اگر به پیری برسم، احتمالن روزهایی رو خواهم داشت که به گوشه‌ای خیره شم و این روزها رو خیلی بهتر از نهاری که همون روز خوردم به یاد بیارم. شاید خیلی راحت‌تر امروز رو به یاد بیارم که از فرط گشنگی رو به غش بودم، ولی خب به جای غذا خوردن رفتم نشستم تو کافه دارک چاکلت با کیک شکلاتی خوردم. می‌دانید؟ همون موقع داشتم به خاطره‌بازی‌های بعدن فکر می‌کردم، نه اینکه حالا که نشستم به نوشتن...
همون موقع تصویری اومده بود توی ذهنم که روی نیمکت نشستم، به جلو خم شدم، دستام رو گذاشتم روی عصا و چونه‌م رو بهش تکیه دادم و به زمینِ چند متر جلوتر خیره شدم، در حالی که اصلن نگاهم اونجا نیست.
نگاهم به روزها و جوونی کردن‌های روی همون نیمکته...
همون موقع، همون جا، همین امروز داشتم فکر می‌کردم اگر همچین روزی بیاد، هنوزم این جوی آب که مثل آبشار کوچیک می‌مونه هم اون موقع هست؟
همین.

بی ویرایش

۱۳۹۲ اردیبهشت ۷, شنبه

410

مرضی هست به نام آرشیوخوانی، مثلن بری کانورسیشن‌های آگوست پارسال را بخوونی، اشکت رو در بیاره حتا، تا این حد...

۱۳۹۲ اردیبهشت ۵, پنجشنبه

۱۳۹۲ اردیبهشت ۳, سه‌شنبه

۱۳۹۲ اردیبهشت ۲, دوشنبه

407

بعضیا هم پرایویسیِ فیسبوکشون رو طوری تنظیم می‌کنن که به هیچ‌وجه نتونی پیداشون کنی، ولی خو خودشون میان به پروفایلت سر می‌زنن، نگاه می‌کنن چه چیزی از تو برای همه قابل رویته تا نگاش کنن، شاید عکسی بود که می‌شد روش کلیک کرد و تو اندازه‌های بزرگتر نگات کرد و ...
اینا با اون دسته از هم جنساشون که تو فرندات هستن و هی میان نگات می‌کنن و شده که ازشون پرسیدن "این همون فلانیه؟" و حتا لایک هم نمی‌زنن که نکنه یه وقت فیلان، خیلی تفاوت دارن.
بیشتر از این ادامه دادن نداشت، فقط اینکه می‌تونین به خودتون بگیرین، می‌تونین نگیرین، شاید حتا واس خودم نوشته باشم.
اونایی که باهاس بگیرن، می‌گیرن بهرحال، مهم اینه.

۱۳۹۲ اردیبهشت ۱, یکشنبه

406

چند روز پیش توی تاکسی، رادیو سراسری یه قصه‌ای تریف می‌کرد که حالا من چون بلد نیسم مث خودش بگم، به زبون خودم تریف می‌کنم برادون.
می‌گفت یه روز یه صیادی گنجشکی رو شکار کرد، گنجشکه وقتی تو دستای مرد بود، بش گفت از کشتن من چیزی عایدت نمی‌شه، حتا شکمتم سیر نمی‌کنم، ولی اگه آزادم کنی سه تا پند بت می‌دم.
صیاد گفت بگو، گنجشکه گفت یکی رو وقتی توی دستاتم می‌گم، دومی رو وقتی آزادم کردی و سومی رو وقتی نوک کوه - عن آقا - نشستم، صیاد قبول کرد، گنجشک گفت نخست اینکه هرگز حسرت گذشته رو نخور، وقتی صیاد آزادش کرد، گفت سکند آو آل محال را باور نکن.
نوک کوه که نشسته بود، صیاد گفت خب؟ پند سوم؟ گنجشک صیادو دس انداخت و گفت کس‌خول، اگه منو می‌کشتی، دو تا مروارید، هر کدوم بیست مثقال تو شکمم بود. صیاد دپ زده بود که چه ساده‌لوح بوده و زیر لب می‌گفت هعـــی، از گنجشک خواست تا پند سوم رو بشنوه.
گنجشک گفت شاسکول، آیا از تبار آذربایجانی!؟ تو به همین دو پندی که بهت دادم عمل نکردی سومی رو می‌خوای چی کار؟ صیاد گفت چطو که آخه اینطور؟ گنجشک گفت من از دستت آزاد شدم و تو دیگه کاری نمی‌تونی بکنی، حسرت خوردن ندارم، بعدشم اینکه مرتیکه الدنگ من کل هیکلم، سر و ته مو که بزنی ده مثقال نمی‌شه، چطوری دو تا مروارید، اونم هر کدوم بیست مثقال توی شکمم جا بگیره!؟ هان؟ اینو گفت و پر زد و رفت.
گوینده رادیو وقتی داستان رو تموم کرد، گفت این قصه رو وقتی می‌گن که صوبت از طمع باشه و اینا.
یاد قضیه‌ای افتاده بودم که چن شب قبلش برام اتفاق افتاده بود.
یه شب، وقتی برمی‌گشتم خونه، یکی از همون شبای مکرری که حوصله‌ی خونه رفتن ندارم و پایه پیدا نکردم، طرفای نه بود، خودمو رو زمین می‌کشیدم، نزدیک خونه، کنار راهنمایی دخترونه‌ی سر کوچه‌مون یه کیف بزرگ - بین کیف و چمدون بود اندازه ش - خیلی شیک گوشه‌ی پله‌ها گذاشته بودن، هر چی اطراف رو نگاه کردم، کسی رو ندیدم، راستش جرات نکردم طرفش برم، نزدیک ده دقه تو فاصله‌ی چند متری وایسادم، خبری نشد، فکر کردم نکنه خطری داشته باشه، بهرحال جو گرفت و زنگ زدم پلیس و گزارش دادم، تقریبن دو تا سه دقیقه طول کشید تا رسیدن، تشخیص دادن مشکوکه و تیم خنثاسازی و اینا رو خبر کردن، خودشون هم نزدیکش نمی‌رفتن، قضیه که فیصله پیدا کرد هم نفهمیدم توی کیف چی بود.
فرداش وقتی برای چن تا از بچه‌ها تریف کردم، می‌گفتن کس خولی، اول می‌گفتن پول بوده، بعدن به این نتیجه رسیدن مواد بوده و حساب کتاب می‌کردن چقدر مواد جا می‌شده و هر موادی اگر بوده چقدر ارزش داشته و در آخر هم می‌گفتن دلار بوده حتمن، نه اصلن دلار بوده، به قرعان که دلار بوده....
می‌دانید؟ انقدر برام مضحکه طرز تفکر بعضی‌ها، به همین تعریف کردنش بسنده می‌کنم، دیگه تحلیل ور نمی‌داره.