از اونجایی که هفته پیش دوستان در پرایویت ما رو شدیدن مورد لطف و عنایت قرار دادن و عرض کردن که رسمن خر تشیف داریم. یا مثلن چن تا از دوستان توی پابلیک هم گفتن که خو هستی دیگه!
تصمیم گرفتم این هفته اقدامی در راستای منقل نکنم، بعد خو همیشه خودشون میومدن - با لفظ خواهش اصن - میگفتن بیا کباب رو بزن دادا، منتها این جمعه دیدم ساعت یازده شده خبری نیست، رفتم دیدم مادر گرام اومده کلم پلو درست کنه، وسط کار باباعه زنگ زده که من خونه خواهرمم پاشین بیاین اونجا، مام(من و داداشم) که روابطمون با اونا داغون، نرفتیم. دیدم فایده نداره، اینطوری پیش بره گشنه میمونیم. گوشتی رو که واسه کلم پلو آماده شده بود رو ورداشتم بردم خونه همساده(که خونه خواهرم باشه) گفتم نهار خوردین؟ گفتن نع، گفتم مام اینجاییم، بیا با این یه چیزی سر هم کنیم بخوریم، منتها ما فلن بریم پا منقل یه قلیونی چاق کنیم که هوا لذیذه.
بابا که از راه اومد، به نظر میومد حرصها خورده که ما خونه خواهرش نرفتیم ولی انگار خودشو با "کون لغتون، حالا گشنگی بکشین" جم و جور کرده، ولی وقتی فهمید به ما نه فقط بد نگذشته که خوش هم گذشته، به لپتاپش اندر شد.
حالا اینکه با وجود این همه رستوران و غیره تو یوسف آباد چرا بقیه امید به گشنگیِ ما دارن، دلیلش شناخت نسبت به داداش محشر بندهس که عمرن وقتی امکان خوردن غذای مفتی باشه، پول از جیبش کنده نمیشه.
در این رابطه همین قد بگم که مثلن یه روز بعدازظهر مهمون میخواد بیاد - ینی از نهار و شام خبری نیست - آقا با بیست و پنج تومن میره خرید که کمبود رو جبران کنه، هشت تومن خرج میکنه میاد، به لحاظ کیفیت همه شاکی که این چیه خریدی! در حالی که کمبود هم برطرف شده خو. همون سبک مهمونی رو با همون کمبود و با همون مبلغ من میرم خرید، پونصد و پنجاه تومن برمیگردونم، همه شاد و خوش نغمه زنان از اینکه چی خریدم.