۱۳۹۰ شهریور ۲۹, سه‌شنبه

381

خب یه نکته‌ی .. اممم، نمی‌دونم، نکته‌ی چی می‌شه! حائز اهمیت که نمی‌شه گفت، بیشتر می‌شه گفت تخمی! آره.
نکته‌ی تخمی‌ش اینجاس که من می‌شینم با یکی صوبت کردن، حالا یه وقتا با خنده که "آره، کس خول دوستم داشتا، هر هر هر. این که چیزی نیس، منِ کس خولم دوستش داشتم هار هار هار، تنها کسی بود که فیلان، ولی خو بهمان"، یه وقتام به حالت چس ناله که اونش مهم نیست. هر دفه عد زده از فرداش که حتا شاید دو ماه از آخرین تماس‌ش گذشته بوده، با من ارتباط برقرار کرده. تکستای آنچنانی، ایمیل‌های اینچنانی. البته این دفه اینطور نبودش که دو ماه گذشته باشه، ولی خو از شبی که من با یه نفر - سلام مهران - راجبش حرف زدم، از فرداش شرو شد دوباره.
الان که فکر کردم می‌بینم شاید نکته هم نبود این!
بهرحال شاید بهتر باشه اصن فکر نکنم.

۱۳۹۰ شهریور ۲۵, جمعه

آخ خدا، شاد شدم اصن

خونواده دامادمون، ینی کلن فامیل‌شون از اون پرسپولیسی‌های دو آتیشه‌ن.
منتها ما فقط اسم‌مون استقلالیه، بگی یه بازیکن از تیم اسم ببر نمی‌تونم بگم، ولی سر کل‌کل‌هاش نمی‌شه کم آورد، خنده‌س.
البته دامادمونم کشیده طرف ما، به قول داداشم اونم فقط سر کل‌کل و مسخره بازی با خونواده‌ش اینطوری کرده.
بعدِ بازی به داداش دومادمون تکست زدم که تسلیت می‌گم آقا
- شما؟
حالا شماره رو داره‌ها، گفتم فلانی‌ام
- خوبی؟
+ فدات، احوال خودت چطوره؟
- خوب
+ از بازی لذت بردی؟
- آره
+ بگردم دورت که نطق‌ت کور شده :ی
- ای بترکی کثافت، دستم بهت برسه، باغ که میای بلخره
+ :)))) :*

۱۳۹۰ شهریور ۲۴, پنجشنبه

279

z1ron53bo1m87t08so7.jpg (411×108)
گرچه لایک بعضی‌ها لایک حضوره، ولی خو آدمی به حضور و بودن بعضیا جدن عادت می‌کنه!
مثلن تنها کسی که برای بلاگ من لایک حضور می‌زنه شاماقایه، وقتی یه چیزی می‌نویسم لایک نمی‌زنه، می‌رم آیتماشو تو گودر - اگه ازش نخونده داشته باشم - بالا پایین می‌کنم ببینم چرا نیست خب؟
این چند روزم مهر نبود، همین بود وضیت، گرچه اینطوری لایک نمی‌زنه.

پایتخت خاکستری

وقتی یه جایی می‌رم مث اصفهون، مشد، شهرای شمال، کلن هر طرف
بعدن که میام تو نت و می‌گم کجا بودم، رفقای تو نت میان می‌گن خو چرا نیومدی ببینیم همو؟ یه وقتا بعضیاشون از دستم شاکی که می‌شن هیچ، به قهر هم می‌کشه.
ولی تهرون اومدن این خاصیت رو نداره، آدم نمی‌تونه به اونایی که میان بگه چرا نیومدی همدیگه رو ببینیم؟
چون همه وقتی میان که کار دارن، یا حالا یه دلیلی که نمی‌شه وقتشونو گرفت.
حیف

۱۳۹۰ شهریور ۲۳, چهارشنبه

277

دخترها یا پسرهای زیادی پیش اومده که بابت این علاقه‌ی دو طرفه بپرن بغل یا پشت سر من
چرا؟
خب معلومه دیگه، از ترس سگی که به این سمت در حال دویدنه
و خب نکته‌ای که وجود داره اینه که هیچ‌وقت نمی‌فمن سگه کاری به اونا نداره
داره میاد بغل من
و نمی‌فهمن منم عاشق آروم بسته شدن چشم سگ‌ها از سر لذتم، وقتی که پشت گوششون رو می‌خارونم

هه

دو طرفه‌ترین رابطه‌ای که تو زندگیم داشتم، صادقانه‌ترین و بی غل و غش‌تریناش
ارتباط با سگ‌ها بوده، هم من اونا رو دوست دارم، هم اونا منو