۱۳۹۰ اردیبهشت ۸, پنجشنبه

زندگی

برام همون حریفی شده که با شرایطی مساوی، دو مهره رو خونه‌های دو و سه داریم و نوبت منه و هر بار وقتی تاس می‌ریزم یک و دو میاد، ولی اون...

235

در اینکه سعی مدام دارم تا ذهنم رو از یاد و خاطرت خالی کنم و در طول شبانه‌روز ثانیه‌ای بهت فکر نمی‌کنم، شکی نیست. هر چند که گاهی دست من نیست و فقط توانایی جلوگیری از پردازش فکرم رو دارم تا بهش بال و پر نده.
ولی اینکه با وجود تمام این‌ها هنوز هم توی نیم‌ساعت-یه ساعتی که روی کاناپه از خستگی غش می‌کنم به خوابم میای، اونوقته که باید به خودم شک بکنم.

از عالم بالا

تا سه ساعت پیش ولو بودم گودر و این اطراف، یه دو سه تایی هم شاهد دارم.
بلند شدیم بریم کپه‌مان را بذاریم، منتها نشد که نشد، هی غلت و غلت و غلت، از این دنده به اون دنده، نع! فایده نکرد. گنجشکا که شروع کردن یاوه بافی، دیگه از نخوابیدن خسته شدم.
به هر حال اصلن چه اهمیتی داره که من چقدر نخوابیدم! فرقی به حال کسی نمی‌کنه. یادمه یه فیلمی بود که به نظرم یس من بود، وقتی دختره به جیم کری می‌گفت ساعت شش صبح می‌ره ورزش، بهش می‌گفت سال‌هاست که اون ساعت از روز رو ندیده، شاید تحریف کرده باشم، ولی خوب یه چیزی تو همین مایه‌ها بود. از خودم می‌پرسیدم چطور ممکنه یه نفر اینطوری باشه که یه ساعاتی از شبانه‌روز رو اصلن نبینه؟ به خودم هم جواب می‌دادم که کاش خودم هم همینطوری بودم. به هر حال الان آدمیَم که می‌تونم بشینم اینجا سه روز و سه شب گذشته رو کامل تعریف کنم، این در حالیه که برای این سه روز و سه شب فقط تا ساعت سه و چهار صبحش رو شاهدی از میون انسان‌ها دارم.

۱۳۹۰ اردیبهشت ۷, چهارشنبه

233

یه جوکی بود قبلنا که می‌گفت یارو اصن حرف نمی‌زد، رفیقش بهش گفت دو کلوم حرف بزن دهنت بو گرفت.
سر ظهری داشتم به خودم می‌گفتم، تو ذهنم، یه خنده‌ی یه وری هم اومده بود گوشه لبم، مامانه پرسید چیه؟ به چی می‌خندی؟ با سر اشاره کردم که هیچی.

۱۳۹۰ اردیبهشت ۵, دوشنبه

Nightwish - Dead Boy's Poem

می‌گه که
Born from silence, silence full of it
A perfect concert my best friend
So much to live for, so much to die for
If only my heart had a home
می‌فهمیمش، زیاد

۱۳۹۰ اردیبهشت ۲, جمعه

231

ما خر، ما نفهم، ولی فکر کردن این ماست ریسنت که تو فیس‌بوک همیشه روی 69 مونده، ما نمی‌فهمیم دست ماسون‌ها تو کاره؟