۱۳۸۹ دی ۷, سه‌شنبه

توضیح یا توجیه یا شاید هم سفسطه

کمی به دور از رعایت موازین اخلاقی

پریشب یکی از دوستام به خاطر اینکه تو مسنجر یه سند تو آل فرستادم با این مضمون
Doustane aziz tu fb message to all mizanin, babaie ma ro dar avordin, inboxemun be fana raft, hala khar madaremun hichi...  :D ye new message bezanin, unja benevisin javabe tarafo bedin, ei ghorbunetun beram kolan man :D (S2A friends) ghabele tavajohe bazia khosusan :-"
از دستم ناراحت شد، گفت ازت انتظار نداشتم کامی.. چند بار اسمت رو نگاه کردم تا مطمئن شدم خودتی..تو گفتی خوار و مادر..چرا اصلا باید اینطوری می‌گفتی... خلاصه اینکه فکر نمی‌کرده حتی یک کلمه خارج از ادب از دهن من بیرون بیاد، خواستم براش توضیح بدم که چرا... گفت توجیه نکنم، خراب‌ترش نکنم، بی‌خیال شم، هر دوتامون می‌دونیم که من چی گفتم و ...
دوست عزیزم که فقط از طریق نت منو می‌شناسی(حالا هر چقدر هم طولانی مدت)، رفیق خوب من که یک بار هم عصبانی شدن من رو ندیدی، کلافه بودن و قاطی کردن‌هام رو ندیدی، مهشید عزیز(خدایت برای همسر و خانوادت نگه داره) نمی‌خوام خودم رو پایین بیارم یا به قولی شکست نفسی کنم تا قضیه رو به قول خودت توجیه کنم! ولی آدمی خودش رو که بهتر از هر کس می‌شناسه، نه؟ من هر چه خانواده‌م دارای فرهنگ و تربیت و غیره‌ست، من اولشون یه بی دارم، اینو همیشه همه جا گفتم که اگه پاش بیافت‍ـ... نمی‌دونم مثل قبلاها هنوزم اینجا رو می‌خونی یا نه! اما غیر از اینه که اگر قرار باشه من انتظار همه رو برآورده کنم، دیگه به انتظاراتم از خودم نمی‌رسم؟ غیر از اینه که اگه برای دیگران باشم دیگه خودم نیستم؟ غیر از اینه که خودسانسوری آدم رو فنا می‌ده؟ من از اوناش نبودم و نیستم که همیشه و حتی تو محیط وب مدعی فرهنگن و خرهای سرزمین مادری رو تلف کردن و همه کس رو می‌شورن و می‌ذارن کنار با ادعای فرهنگ ایرانی‌شون، ولی وقتی برای خودشون پیش میاد تو خیابون آب و اجداد طرف دعواشون رو میارن جلوی چشماش... نه! من از اوناشم که می‌گم بستگی به حالم داره، وقتاییش هم که آروم آرومم لااقل شستم یا انگشت وسطم رو به طرفم حواله می‌دم... وقتایی هم که اعصاب و روانم پاکه هم با حنجره‌ی شش دنگی که از خانواده‌ی پدری به ارث بردم داد و فریاد راه می‌ندازم! هر کس یه مدله، از قدیم تا بحال هر بار که کسی بهم بی احترامی کرده و جوابش رو ندادم و افه‌ی جواب ابلهان خاموشی‌ست رو به خودم گرفتم، یه ساعت بعد پشیمون بودم که کاش خودم هم جواب دندون شکنی می‌دادم بهش تا خالی شم!
حالا من همه‌ی اینا رو نگفتم که چیزی یا کسی(خودم) رو ثابت کنم! یا بخوام به اینی که هستم بنازم یا افتخار کنم یا هر چی...
اینا رو فقط گفتم که بگم اینکه در هر موقعیتی آدم چطور و چگونه حرف بزنه و دونستن اینکه کجا چی بگه، ربط به شخصیت آدم‌ها داره! شاید اگر من تربیت ذاتی داشتم، سبک حرف زدنم اینی نبود که الان هست، ولی خوب دونستن اینکه کجا چی بگم خیلی توفیر داره، همینطوری می‌شه که بعد از تمام این مدتی که منو می‌شناسی یک کلمه‌ی ناشایست از من نشنیدی، به اندازه کافی گفتم دیگه! نتیجه گیری نمی‌خواد حرفام...

تا چند ماه پیش با یه اکیپ پنج نفره از دوستام، اعضای فوق‌العاده فعال صفحه‌ی فحش‌های فارسی تو فیسبوک بودیم، شعری که پایین پست گذاشتم آرش واسه‌ی وصف حال خودمون پنج تا گفت، اسم من تو بیت دوم آورده شده و اسم بقیه هم بولد شده! البته الان که به این لینک بری یک صفحه‌ی مزخرف بیشتر نمی‌بینی... اینو فقط گذاشتم که بگم من همینم، علاقه‌ای به عوض شدن ندارم، لطفا کسی عوض شدن رو با پیشرفت قاطی نکنه!

روح آدم به ادب صیقل و مینا نشود.............هر مزلف پسری آلت سینا نشود (سینا روح)
آن که کامی نگرفته‌ست ز فحش ناموس........شاد و خرم‌دل و مستانه و شیدا نشود (کامران خرم‌دل)
چون سپوزد همه‌ی راست دلان را گردون.....زیر دل راست کن این قصه هویدا نشود
گشته شیرین همه جایی و خدا را فرهاد........جاکشی پیشه کند، مست تماشا نشود (فرهاد کثیری)
حامدان جمله برفتند به جز عن باقی............نیست، امید که او چون همه رسوا نشود (حامد آباقی)
شجره نامه‌ی ما هم رده‌ی آلت ماست...........نکنی راست، پدر جد تو پیدا نشود
از خم زلف تو آموخت به رندی آرش..........تا کسی تا نشود، مقعد او وا نشود (آرش فرحبخش)

۱۳۸۹ دی ۶, دوشنبه

اوج دقت و توجه به کلاس

داشتم جزوه‌های قدیمیِ هنرستانم رو ورق می‌زدم، این رو تو صفحه‌ی آخر یکی از دفترهام دیدم.
لامصب انقدر که من حواسم به استاد بوده‌ها...


برای خودم هم مجهوله که چرا سه نقطه گذاشته بودم!

۱۳۸۹ دی ۴, شنبه

آیا ننه سرما مرده است؟
دَت ایز دِ کوئسشن

پ. ن: تن هملت(ببخشید، شکسپیر) تو گور لرزید الان

۱۳۸۹ دی ۳, جمعه

شب‌های پاسارگاد

بابا اومده می‌گه "شماره شَبای پاسارگاد رو در بیار ببینم."، گیج و ویج نگاش کردم "جانـــم؟"، "شماره شبای پاسارگاد می‌خوام، برو تو سایتش در بیار"، نیشم باز شد "ایـــول، سایتم دارن؟ آورین! آورین! اون وقت این شب‌های پاسارگاد که می‌گی اسم مکانه؟ یا رستورانی، کافه‌ای..."، با داداشم وسط حرف زدن من منفجر شدن از خنده "خاک بر سرت، مرتیکه‌ی منحرف دیوانه"، یه سری حرف زدنش به خاطر خنده قطع شد و ادامه داد "سیستم شبا - شماره حساب بانکی ایران - واسه بانک پاسارگاد رو می‌خوام."

پ. ن: در اصل شِبا درسته‌ها! منتها نامردا منو گیر آوردن...

۱۳۸۹ دی ۲, پنجشنبه

بعد اون وقت اینایی که حسابدارن یا حسابداری خوندن واقعا به شغل‌شون علاقه دارن؟
حالا من که نه حسابدارم نه حسابداری خوندم، ولی همین اسناد دفتر خودمون رو که ردیف می‌کنم، اعصاب و روانم پاک می‌شه!!!

۱۳۸۹ دی ۱, چهارشنبه

یلدا اصن بوی زمستون نداشت

می‌خواستم طبق معمول و همیشه گزاف بنویسم، این بار از شب یلدا، اومدم ببینم پارسال چی نوشتم؟ اصلا چیزی نوشتم؟ نمی‌دونم! نگاه نکردم، آخه دلم خواست که نگاه نکنم... بعد فکر کردم امشب که شب یلداست! دقیقا از کی شبِ یلداست؟ از موقع غروب آفتاب؟ یا شاید از دیشب که اس‌ام‌اس‌های تبریک یلدا شروع کردن به اومدن، از این‌هایی که 5تا جیک نوشته شده و می‌گه یه جیک بنویس، بفرست واسه بعدی... حساب کردم یعنی هنوز جوجه‌م؟ فکر کردم نه! نفرستادم! یا شاید از اون موقعی که دیشب اس‌ام‌اس اومد برام که نوشته بود هرچه از روشنی و سرخی داریم، برداریم. کنار هم بنشینیم و بگذاریم که دوستی‌ها سدی باشند در برابر تاریکی‌ها... یلدایتان رویایی، روزهایتان پر فروغ و شب‌هایتان ستاره باران.
هیچ‌وقت از این اس‌ام‌اس‌هایی که همه‌ش فقط حرفه و هیچ چیزیش بویی از حقیقت نبرده خوشم نمیومده!
دیشب پسر جوونی اومد دم در و گفت مامور شهرداریه! بابا یه خورده نگاش کرد و گوشی رو برداشت و گفت پیرمردی که کوچه رو جارو می‌کنه می‌شناسه و به اون پولی نمی‌ده! با خودم گفتم اومدی و نیومد، شاید عوض شده باشه! اونوقت چی؟ ولی امروز راس 6:30 بعدازظهر پیرمرد اومد، رفتم دم در، ماهانه‌ش رو گذاشتم کف دستش و دستش رو گرفتم، اولش می‌خندید، ولی وقتی دستش رو گرفتم هول کرد، فکر کنم یه آن ترسید، خندیدم، گفتم کاریت ندارم که! پرسیدم فقط می‌خوام بدونم اونی که ساعت 3:30 صبح جارو می‌زنه برگا رو خودتی؟ خندید، گفت بله آقا! گفتم آقا خودتی، نگو آقا! گفت چشم آقا... ببخشید! گفتم من از این ببخشید هم بدم میاد، حالا مهم نیست... خندید گفت باشه، نمی‌گم دیگه آقا... ببخ... صدای خنده‌ش بلند شد این دفعه، خندم گرفته بود از سادگیش، یه اسکناس دیگه گذاشتم تو دستش و گفتم، اگه بدونی شبا صدای جاروت چه می‌کنه با دل ما!!! چیزی نگفت، گفتم شب یلدایی نمی‌خوای بری خونه؟ بازم ساکت موند، ترسیدم یه وقت بغضی کنه، همین که فشار دستم رو کم کردم، دستش رو آروم کشید از تو دستم بیرون، تشکر و خدافظی و رفت... فکر کنم یلدای امسالم از همون ساعت 6:30 با پیرمرد شروع شد! قرار بود مث هر سال همه جمع بشن خونه‌ی ما، ولی همه‌ی برنامه‌ها به هم خورد و مهم نیست چرا! امسال نه انار داشتیم و نه هندونه(هیچ وقت خوشم نمیومده به هندونه، بگم هندوانه) 7 که شد، رفتم بیرون شیرینی و یه کم تخمه بگیرم، لااقل واسه جمع خودمون، گرمه، هوا گرمه! واسه‌‌ی این شب هوا خیلی گرمه، منی که دیوونه‌ی زمستونم به خاطر سرماش، درست بر عکس 99% آدم‌هایی که می‌شناسم، چون تا حالا ندیدم کسی فصل مورد علاقه‌ش زمستون باشه... اون یک درصد هم خودمم، با احتمال اینکه کسی مث من هست سلیقه‌ش...
مامان از همون مامانهاست که با اینکه کسی هیچ خریدی نکرده، یهو می‌بینی از سوراخ سمبه‌های خونه کلی تنقلات جور می‌کنه و امشب هم جور کرد، حسابی هم جور کرد، تخمه، بادوم، برگه و گردو و... تازه نه شده بود که دیوان آوردیم و واسه همه فال گرفتیم، هر هشت نفرمون، حتی خواهرزاده‌ی 8ساله‌م! هر کسی نیت می‌کرد و بابا براش باز می‌کرد، اولش گفتم حافظ رو بدیم به بابا، بابا سیماش به حافظ وصله، خوب در میاره و داداشم هم با گفتن اینکه کانکشن‌ش خیلی آسه! حرف منو تایید کرد، بابا باز می‌کرد و خواهرم می‌خوند... عجیب معجزه می‌کنه این حافظ... تو پرانتز اینم بگم که یادم میاد 8 یا 9 سالم بود، شبِ شب یلدا بود، تلویزیون مصاحبه با مردم رو نشون می‌داد، ازشون می‌پرسید به فال اعتقاد دارن؟ یه سری می‌گفتن نه، اصلا! یه سری کم و بیش بودن و بعضیا هم آره! ولی جملگی به حافظ اعتقاد داشتن! امشب فقط با اشعار حافظ بود که خندیدم، با اشعاری که گاهی آدم رو چطوری لو می‌داد... خواستیم شاهنامه هم بخونیم، ولی خوب جمع ساعت 10:30 پاشید، چرا که هر کس رفت به خصوصیاتش برسه که چند ساعتی ازش غافل شده بود، وقتی میومد و می‌دید کسی نیست، فکر می‌کرد تموم شده و می‌رفت، غافل از اینکه همه یک سر اومدن و پرسیدن اِه! تموم شد، پس منم برم... داشتم میومدم بشینم پای نت که همسایه صدام کرد و گفت بیا با هم قلیونی چاق کنیم و چای داغی بزنیم، دو ساعتی نشستیم، یاوه بافتیم و همدیگه رو دست انداختیم، پا شدم اومدم خونه و نشستم اینجا به نوشتن، نوشتنِ بدون ویرایش! اولش می‌خواستم گزاف بنویسم، بعد دلم نخواست، ولی آخر سر هم همه یاوه و به دور از حوصله‌ی خواننده شد...
هنوز ابیات فالم تو ذهنم رژه می‌رن...

بیــا که رایـتِ منصـور پادشــاه رسـیــد
نوید فتح و بشارت به مهر و ماه رسیـد

جمالِ بخت ز رویِ ظفر نقـاب انداخـت
کمـال عدل به فریـادِ دادخــواه رســید

سپـهرِ دور خـوش اکنون کـند که ماه آمـد
جهان بِکام دل اکنون رسد که شاه رسید

ز قاطعـان طریق این زمان شـوید ایمـن
قوافلِ دل و دانش کـه مـردِ راه رســـید

عزیـزِ مصـــر بـه رغــم برادران  غیــــور
ز قعــر چاه بـرآمـد به اوج مــــاه رســید

کجاست صوفیِ دجّـال فعل مُلحد شکل
بگــو بسـوز که مهــدیّ دین پنـاه رســید

صبا بگو که چها بر سرم درین غم عشق
ز آتــش دل ســــوزان  و  دود آه رســـید

ز شـوق روی تو شــاهــا بـدین اســیرِ                              
همان رســید کز آتش ببرگِ کـاه رسـید

مـرو بخـواب که حـافظ به بارگـاهِ قبـــول
ز وردِ نیم شب و درسِ صبحـگاه رســید