۱۳۸۹ آذر ۸, دوشنبه

می‌گم اینی که ملت تازگیا زیاد می‌گن "مرد برای هضم دلتنگیاش گریه نمی‌کنه، قدم می‌زنه"
فقط خواستم بگم ساییده شده پاشنه‌ی همه‌ی کفشام و کتونیام... همین

۱۳۸۹ آذر ۵, جمعه

خرس مصنوعی

همین دیشب اتفاق افتاد...
یه مشت خرس گنده ریخته بودیم دور هم، دختر و پسرای هم سن فامیل بعد از عمری داشتیم اسم فامیل بازی می‌کردیم!
به حرف "ف" رسیده بود، شهر رو نوشتم فرحزاد! نامردا هیچ‌کدوم قبول نکردن، گفتن فرحزاد محله‌ست بابا و ...
نوبت به حرف "خ" که رسید، پسر عمه‌م نوشت خراسان، من اعتراض کردم که این استانه و نه شهره نه کشور! همه گفتن فرقی نمی‌کنه که! گفتم چطور فرحزادِ من محله‌ست! منتها خراسانِ این استان نیست؟
بابام نوک انگشتشو نشون داد و گفت تو فرحزادِ انقدری رو با خراسان انقدری(دو تا دستشو به پهنا باز کرده بود) مقایسه می‌کنی؟

پ. ن: برای اون‌هایی که نمی‌دونن، سابجکت برگرفته از نوشتن "مصنوعی" آخر همه‌ی حیوانات برای اشیا تو بازی اسم فامیله!!!

۱۳۸۹ آذر ۲, سه‌شنبه

بدون ویرایش

قدم که می‌زدم، سرد بود، تاریک هم بود!
یه سرمای خاصی وجودمو گرفته بود، از طرفی لذت‌بخش بود و از طرفی...
یه حال عجیبی بود! رویا یا توهم همه‌ی ذهنم رو پر کرده بود... قدم برداشتنم کند شده بود، تو یه جایی از ذهنم، پشت سرم جنگلِ پوشیده از برف و سفیدی رو داشتم حس می‌کردم، می‌گم حس می‌کردم چون پشتم بهش بود و نمی‌دیدم، ولی می‌دونستم که هست، می‌دونستم اونجاست، انگار که تازه ازش رد شدم، مثل مرز جنگل با بیابون، یه همچین چیزی، مثِ این جنگل‌های قدیمی که پر از دار و درخت و کنده‌های شکسته‌‌ست که از کهن‌سالی به اون روز افتادن، مث این جنگل‌هایی که وقتی واردشون می‌شی انقدر سرپوشیدن، که از نبودنِ نور نمی‌تونی تشخیص بدی چه ساعتی از روزه، مث این جنگل‌هایی که زوزه‌ی باد که می‌پیچه وسط درختاش، مث جیغ زنی از راه دور می‌شه... به اینجاها که رسیده بودم، همه‌ی اون لذتِ اولیه از بین رفته بود، جاشو وحشت گرفته بود، یه لحظه به خودم اومدم، دیدم وسط پارکم، دور و برم پر از درخته... خواستم فرار کنم، در برم، اما یخ کرده بود تنم، نمی‌تونستم تند راه برم، حس می‌کردم هر قدمم، نیم دقیقه طول می‌کشه تا بردارم، وقتی به مسیر اصلی پارک رسیدم، دوباره ذهنم رفت همونجا، جنگل رو می‌دونستم پشت سرمه، اما دیگه اون مهم نبود، حسِ خون می‌کردم، بوی خون میومد، توی ذهنم پوست ترکیده از سرمایی نقش بسته بود که گرمای خون رو زیرش می‌شه دید، با دیدن حتی می‌شد گرمای گوشتِ خونین زیر پوست رو حس کرد، انگار یکی داشت منو برمی‌گردوند، شونه‌م رو گرفته بود و می‌چرخوند، می‌گفت از این طرف برو، دوباره داشتم برمی‌گشتم سمت جنگل، اما جنگل... فرق کرده بود، با چند لحظه پیش که تصورش رو داشتم فرق کرده بود، روبروم یه رود بود، رودی که درست به سمت من میومد، ولی یه کم قبل از رسیدن به من دور می‌زد، به خاطر همین مسیر رود رو مستقیم به سمت خودم می‌دیدم، ولی رود توش آب نبود، فقط خون بود، غلیظ حرکت می‌کرد، مثل آب روون نبود، وسط اون همه برف و سرما و یخ سرخیِ خون وحشتناک بود، دستی که از شونه منو گرفته بود، همچنان هولم می‌داد طرف رود، مثل وقتی که یخ خشکی روی تن بذاری و تنت از سرماش بسوزه... همه‌ی پوست تنم اونطوری شده بود، از طرفی رودِ خون گرم بود و داغ، به خاطر سرمای محیط و داغی خون، تمام مسیرِ رود بخار می‌کرد، نزدیک رود رسیده بودم، داشتم اطراف رو نگاه می‌کردم، غیر از سفیدیِ برف، فقط تنه‌ی سیاه درختا بود، جنگل شوم بود، آره! این بهترین واژه‌ایه که به ذهنم میاد، شوم بود... ولی این خون داشت منو  از پا مینداخت، تصویر خودم اومده بود توی ذهنم که صورتم سفیدِ سفید شده، فقط رگه‌های آبی توش داره، سرم رو انداختم پایین و توی رود رو نگاه کردم، توش تیکه‌های گوشت بود، می‌خواستم به خودم بقبولونم که این گوشت و خون انسان نیست، ولی دستی که از ساعد قطع شده بود، کار رو یک سره کرد، داد زدم، خواستم برگردم، دستی که تا اونجا منو کشونده بود، هولم داد، افتادم، افتادم توی رود، داد زدم، با تمام توانم داد زدم، دست و پام تو هوا تکون می‌خورد، حس خلأیی که آدم تو فضای معلق و موقع سقوط پیدا می‌کنه، وجودمو گرفته بود، افتادم... افتادم روی چمنِ خیس پارک، به حال خودم اومدم، تمام تنم و صورتم عرق کرده بود، ولی داشتم یخ می‌زدم، نمی‌دونم چقدر، ولی فکر کنم 10دقیقه طول کشید تا تونستم بلند بشم، با اینکه نشسته بودم، هنوز نفسم جا نیومده بود، حالم بهم خورد، روی چمن استفراغ کردم، زمان اصلا تو ذهنم نبود، نمی‌دونم بعد از چقدر وایسادم و تونستم خودمو برسونم خونه! هیچ‌کس نبود، رفتم زیر دوش... وقتی اومدم، همه اومده بودن خونه!

قضیه مال چند شب پیشه! از بعدِ این کابوسِ موقع بیداری، همه‌ش سایه و شبح‌های سیاه می‌بینم، گاهی سرخ... اینجا تنها جاییه که بازگوش کردم!

۱۳۸۹ آبان ۲۹, شنبه

من کیَم؟ تو کی هستی؟ عاشق کیه؟

- عاشقشم
- اون بدبخت کیه که تو عاشقش شدی؟
- چیه کیه
- می‌گم تو عاشق کی شدی، بعد می‌گی کیه؟
- من عاشق کیه شدم
- چِت کردیا! کی کیه؟ کیه کیه؟ عاشق کی شدی مسخره؟
- عاشق کیه؟ بابا من فقط از این خوشم میاد
- خوب این کیه؟
- کیه
- خاک تو سر نفهمت کنن
- خوب می‌گی عاشق کی شدی، منم بهت گفتم دیگه! چرا فُش می‌دی؟
- آخه بزمجه کی کی کیه؟ من می‌گم کیه؟ تو می‌گی کیه؟ چی کیه؟ کیه چیه؟ تو عاشق شدی! بعد من بگم کیه؟
- ای بمیری! بابا شخصیتِ این یارو کیه؟ هستا! اسمش نمی‌دونم چیه! عاشق اون شدم
- یعنی شخصیت یارو نمی‌دونی کیه چیه؟ اسمش رو نمی‌دونی حتی! بعد عاشقش شدی؟
- نه دیوونه! این یارو خودش کیه‌ئه
- یارو خودش کیه‌ئه؟ اسکل کردی ما رو؟ یعنی خودش نمی‌دونه کیه؟ فراموشی گرفته؟
- عزیزم
- جانم؟
- یه لحظه خفه شو! بیا تو مونیتور رو ببین
- آهان! اینو می‌گی! خوب بگو از اول
- الان این کیه؟
- کی کیه؟
- همین این یارو
- خوب این کیه‌ئه دیگه
- بمیری! خوب منم چهار ساعته می‌گم این کیه؟
- نه ببین! من می‌گم کیه؟ تو می‌گی کیه؟ نمی‌گی که این یارو کیه‌ست که!
- کامران
-خفه شم؟
- یه کم بیشتر
- لال شم؟
- اوهوم
- خوب... فقط یه چیزی
- هان؟
- تو عاشق این شدی؟
- تا چشمات در بیاد
- آخه این کیه که تو عاشقش شدی؟
- این ک‍... کامران! اگه جرات داری وایسا
- جرات دارم، وای نمیسم
برای دربدرهایی همچون منِ معتاد به موسیقی...
یکی بزرگترین فلاکت‌ها وقتیه که ندونه تو اوضاع و احوال فلاکت‌بارش صدای کی آرومش می‌کنه...

۱۳۸۹ آبان ۲۷, پنجشنبه

من داونم

قبلا شده بلاگی رو پیدا کنم که با وجود طولانی بودنِ پست‌هاش تا 20پست قبل رو هم بخونم، شاید با خودت بگی این که چیزی نیست، من خودم فلان...
اما قبلا پیش اومده بلاگی رو پیدا کنم با وجودِ طولانی بودنِ پست‌هاش و هر شب به روز شدن، حوصله‌ی خوندن آرشیوش رو تا 2-3ماه پیدا کنم، شاید با خودت بگی اینم چیزی نیست، من خودم بهمان...
اما یکی دو بار بیشتر پیش نیومده تمام آرشیو یک یا چند ساله‌ی کسی رو بخونم! شاید با خودت بگی اینم چیزی نیست، من... بذار حرفت رو قطع کنم، تو رو خدا! بهت بگم که خودم هم می‌دونم چیزی نیست! اصلا مگه قرار بود چیز خاصی باشه؟ فقط دلم خواست بگم گاهی نویسنده‌هایی پیدا می‌شن که بد بلایی سر من در میارن...
چند شب پیش از گودر یا از لینک‌دونیِ یه بلاگ، مطمئن نیستم از کجا! با بلاگی آشنا شدم که نویسنده از اونهاییست که سر من بلاهای ناجور در می‌‌آره!
آرشیوش رو تا آبان 88 خوندم(مسلما از حالا به قبل)، هر بار هم که می‌خوام فایرفاکس رو ببندم، تبِ بلاگش رو سیو می‌کنم، تا بعدا از همون‌جا ادامه‌ش بدم! چندبار خواستم کامنت بذارم براش، باز دیدم مثل تمام اون بلاگ‌هایی که تو سکوت آرشیوشون رو خوندم، ادامه بدم بهتره! حالا چه کاریه اصلا؟ بری بهش بگی آی فلانی من تو رو خوندم! بیا منو بخون! که چی مثلا؟ همیشه متنفر بودم از این اخلاقِ "من آپم" و امثالهم، حس می‌کنم اینم یه چیزی مثل همون‌هاست! منت گذاشتن سر کسی که می‌خونیش... حالا اصلا بی‌خیال! فقط دلم خواست بگم یکی رو پیدا کردم که کلی دارم با نوشته‌هاش حال می‌کنم! عمرا هم آدرس نمی‌دم! کسی درخواست نده، زیاد هم پا پی بشین، گوشیم رو خاموش می‌کنم! گفته باشم...